עשרת השבטים

הק' לייביש שרייבער

אלטגעזעסענער קרעמלער
וועטעראן
זיך איינגעשריבן
אפר. 12, 2024
מעסעדזשעס
1,174
רעאקציע ראטע
3,735
אין די צייטן, נאכדעם וואס שלמה המלך איז געשטארבן און איבער געלאזט כלל ישראל אין ירושלים ערשיטערט, אן קיין פאסיגער קעניג, ווי די אידן זענען געווען געוואונט ביז דאן, האבענדיג שלמה המלך אלץ קעניג פאר אריבער 40 יאר כילן שווים לטובה.

"וְהַיָּמִים אֲשֶׁר מָלַךְ שְׁלֹמֹה בִירוּשָׁלַם עַל כָּל יִשְׂרָאֵל אַרְבָּעִים שָׁנָה."
(די טעג וואָס שלמה האָט געקעניגט אין ירושלים איבער גאנץ כלל ישראל – 40 יאר).

אין די צייטן, וואס שלמה המלך האט געקעניגטאיבער די אידן, האט דאס אידישער פאלק געהאט כל טוב וכי טוב. די אקאנאמיע איז געווען גלענצענד, די אינערליכע און אויסערליכע פאליטיק איז געעו גלארייך, ממש א פון די שענעסטע תקופות, וואס כ"י האט געהאט אונטער זיין פירערשאפט.

פארשטייט זיך, אז דאס נפטר ווערן פון שלמה המלך איז געווען אן אבל גדול פארן פאלק און פאר די וועלט, וואס אלע אינאיינעם האבן איהם באוויינט.

שלמה המלך האט געהאט א זוהן, וואס האט געהייסן רחבעם, וואס האט מוריש געווען די מלוכה. בשעת די מלוכה פון זיין פאטער, האט ער זיך באזעצט אין שטאט שכם, און נישט געוואוינט אין ירושלים.

ווען די דעלעגאציע איז איהם געקומען אויף נעמען אלץ דער קייזער פון כ"י, האבן זיי איהם געשטעלט איין פראגע.

אזוי ווי דיין פארטער שלמה איז געווען די חכם מכל אדם, האט ער געקעהט פורן די מלוכה ביד חזקה, און נאך אלץ זיין דער באליבטער קעניג אויף גאנץ כ"י, אפי' ער איז געווען גאר א שטרענגער מלך.

זיין חכמה און הנהגה האט צו געשטעלט גאר גוטע צייטן פאר די לעצטע 40 יאר, און עס איז געווען כדי אוועק צו קוקן פון זיין שטרענגקייט – יצא שגכר בהפסידו.

אבער, די רחבעם, וועסט נישט קענען אוזי ממשיך זיין. די האסט נישט די טאלאנטען.בעטן מיר עכ"פ, אז א שטרענגער מלך, מיט הארטנעקיגע הנהגה, זאלסטו נישט זיין. אויב קענסטו אוי די בקשה ענטפערן, יא – איז יחי המלך רחבעם!

רחבעם האט געבעטן פון די דעלעגאציע דריי טעג צוריק צו קומען מיט א תשובה אויף די ריקוועסט. רחבעם האט פארופן צוויי באזונדערע אסיפות.

די ערשטע אסיפה, וואס ער האט פאר-רופן, איז געווען מיט די יעוצים און די זקני חכמים, וואס האבן געדינט אלץ שרים, און עצה געבער פאר זיין טאטען'ס מלוכה.

די צווייטער אסיפה איז געווען מיט דער ינגערער דור, די דור, מיט וועמען ער איז אויפגעוואקסען.

ביי די אסיפה, האט ער פארגעלייגט זיין שאלה אזוי:

דאס פאלק איז מיר געקומען בעטן, אז איך זאל ממשיך זיין די שלשלת פון מלכות בית דוד, אלץ א בן אחר בן פון דוד המלך, אבער זיי האבן מיר געשטעלט זייער'ס א תנאי, וואס זיי לייגן אריין אין די קאנסעס פון די הכתרה, און ער האט איבערגעגעבן די ווערטער פון די פארלאנג, וואס די דעלעגאציע האט איהם פארגעלייגט.

"איז וואס איז אייער מיינונג?"

פירט ער אויס זיין שאלה:
זאל איך מיך ממליך זיין, ווי אזוי זיי ווילן, און אננעמען זייער תנאי?
אדער זאל איך ווייטער ממשיך זיין, מיט די שטארקע שטרענגע האנט, מיט וואס מיין פאטער שלמה האט געקעניגט?"

פארשטייט זיך אליינס, אז די עלטערע קלוגע לייט האבן פארשטאנען, אז רחבעם האט נישט די כוחות פון זיין מיטעלמעסיג ימין מקרב ושמאל דוחה, און קען נישט האלטן א שטרענגע הנהגה, מיט די זעלבע פיין ליין, וואס זיין טאטע שלמה האט געפירט, מיט אויסערגעווענליכע פקחות.

זיי האבן איהם גע'עצה'ט ווי פאלגענד:

"אם היום תהיה עבד לעם הזה... והיו לך עבדים כל הימים."
(זיי אן עבד פארן פאלק, דאן וועלן זיי דיר דינען אויף אייביג.)

און די אינגע דעלעגאציע האט געענטפערט גאר די פארקערטע:

"אבי יסר אתכם בשוטים, ואני אייסר אתכם בעקרבים."
(שלמה האט אייך געשלאגן מיט שטעקענעס, איך וועל אייך שלאגן מיט עקרבים!)

פארשטייט זיך, פארן נייעם קעניג האט בעסער געשמעקט שררה ווי עבדות, און ער האט אנגענומען די עצה פון די אינגע דעלעגאציע.

און אויף דעם פארציילט אונז דער פסוק (מלכים א' פרק י"ב), אז די מלוכה האט זיך צוטיילט:

"וַיִּרְאֶה כָּל יִשְׂרָאֵל כִּי לֹא שָׁמַע הַמֶּלֶךְ אֲלֵיהֶם, וַיָּשִׁבוּ אֶת הַמֶּלֶךְ דָּבָר לֵאמֹר: מַה לָּנוּ חֵלֶק בְּדָוִד, וְלֹא נַחֲלָה בְּבֶן יִשָׁי, לְאֹהָלֶיךָ יִשְׂרָאֵל..."
(דאס גאנצע פאלק האט געזען, אז דער מלך הערט זיי נישט אויס, האבן זיי געזאגט: "מיר האבן נישט קיין חלק אין מלכות בית דוד!")

מיט גוטן און מיט בייזן, האט רחבעם פרובירט צוריק צו פאראייניגן כלל ישראל אונטער איין מלוכה. Damage was done.

ער האט פרובירט מלחמה האלטן, ווי אויך האט ער פרובירט שיקן שמעיה הנביא, זיך איבערבעטן מיט כלל ישראל, און געוואלט מאכן א סיעס פייער, בתנאי אז כלל ישראל פאראייניגט זיך צוריק אונטער זיין מלוכה. אבער, כאשר אבד אבד. ער האט עס קאמפלעט פארלוירן.

ירעבם, דער זוהן פון נבט, פון שבט אפרים, איז געווען א שטארקער מיליטער מאן, און ווי אויך גאר א קלוגער פערזאן. ער האט געדינט אין די גאווערמענט פון שלמה המלך און איז געווען פון די רואי פני המלך. שלמה המלך האט איהם באשטימט אלץ שר / סענעטאר איבער די שבטים יוסף און אפרים.

שלמה המלך האט געוועבט פלענער צו בויען מעכטיגע פעסטונגען און פאלאצן, און פארשידענע קאמיוניטי סערוויס בילדינגס, וועלכע ער האט געוואלט דעקען דורך שווערע טעקסעס, וואס ער האט געוואלט אויפלייגן אויפן פאלק.

ירעבם, זייענדיג א סערווער פאר זיינע קאנסטישוענס, האט עס שטארק אפגעשלאגן און זיך שטארק אנטקעגן געשטעלט, כדי צו שטערן, אז די פלענער זאלן נישט ווערן אויסגעפירט.

שלמה המלך האט געזעהן אין זיין התנגדות א שטארקע מרידה במלכות, עד כדי כך, אז ער האט איהם דן געווען מיט טויט-שטראף, אלץ מורד במלכות.

די שמועה האט דערגרייכט די אויערן פון ירעבם, אז שלמה פלאנט איהם צו הרג'נען.

ירעבם האט געכאפט פעק, און אפגעפיצט קיין מצרים, וואו די הענט פון שלמה המלך וועלן איהם נישט קענען דערגרייכן.

דארט האט ער פארברענגט די יארן, וואס שלמה המלך האט געוועלטיגט אויף ארץ ישראל.

אנטלויפענדיג, האט ער זיך באגעגענט מיט אחיה השילוני, דער נביא, און ער האט איהם געזאגט די פאלגענדע ווערטער:

"הִנְנִי קוֹרֵעַ אֶת-הַמַּמְלָכָה מִיַּד שְׁלֹמֹה וְנָתַתִּי לְךָ עֲשָׂרָה הַשְּׁבָטִים"
(איך וועל צעטיילן די מלוכה פון שלמה, און איך וועל דיר געבן צען שבטים.)

און יא!

איין טאג, באקומט ירעבם א קלינג אין די טיר. ער עפענט, און שטייט נישט ווייניגער ווי א דעלעגאציע פון שבט אפרים.

זיי זאגן:

"שלמה המלך איז נפטר געווארן, און זיין זוהן רחבעם ווערט מלך. אבער רוב ריבו פון כלל ישראל ווילן רעוואלטירן אנטקעגן איהם, און זיי ווילן איהם נישט אלץ מלך האבן."

ע"כ בעטן מיר דיר בכל לשון של בקשה – נעם אונזער פארלאנג! און אזוי ווי דו ביסט געוועזן זייער א גוטער סענעטאר פאר אונז, האסט זיך אייביג געזארגט פאר אונז – זעהן מיר נישט קיין בעסערע קאנדידאט פאר די פאזיציע, ווי נאר דיר אליינס!"
 
לעצט רעדאגירט:
אין די צייטן, נאכדעם וואס שלמה המלך איז געשטארבן און איבער געלאזט כלל ישראל אין ירושלים ערשיטערט, אן קיין פאסיגער קעניג, ווי די אידן זענען געווען געוואונט ביז דאן, האבענדיג שלמה המלך אלץ קעניג פאר אריבער 40 יאר כילן שווים לטובה.

"וְהַיָּמִים אֲשֶׁר מָלַךְ שְׁלֹמֹה בִירוּשָׁלַם עַל כָּל יִשְׂרָאֵל אַרְבָּעִים שָׁנָה."
(די טעג וואָס שלמה האָט געקעניגט אין ירושלים איבער גאנץ כלל ישראל – 40 יאר).

אין די צייטן, וואס שלמה המלך האט געקעניגטאיבער די אידן, האט דאס אידישער פאלק געהאט כל טוב וכי טוב. די אקאנאמיע איז געווען גלענצענד, די אינערליכע און אויסערליכע פאליטיק איז געעו גלארייך, ממש א פון די שענעסטע תקופות, וואס כ"י האט געהאט אונטער זיין פירערשאפט.

פארשטייט זיך, אז דאס נפטר ווערן פון שלמה המלך איז געווען אן אבל גדול פארן פאלק און פאר די וועלט, וואס אלע אינאיינעם האבן איהם באוויינט.

שלמה המלך האט געהאט א זוהן, וואס האט געהייסן רחבעם, וואס האט מוריש געווען די מלוכה. בשעת די מלוכה פון זיין פאטער, האט ער זיך באזעצט אין שטאט שכם, און נישט געוואוינט אין ירושלים.

ווען די דעלעגאציע איז איהם געקומען אויף נעמען אלץ דער קייזער פון כ"י, האבן זיי איהם געשטעלט איין פראגע.

אזוי ווי דיין פארטער שלמה איז געווען די חכם מכל אדם, האט ער געקעהט פורן די מלוכה ביד חזקה, און נאך אלץ זיין דער באליבטער קעניג אויף גאנץ כ"י, אפי' ער איז געווען גאר א שטרענגער מלך.

זיין חכמה און הנהגה האט צו געשטעלט גאר גוטע צייטן פאר די לעצטע 40 יאר, און עס איז געווען כדי אוועק צו קוקן פון זיין שטרענגקייט – יצא שגכר בהפסידו.

אבער, די רחבעם, וועסט נישט קענען אוזי ממשיך זיין. די האסט נישט די טאלאנטען.בעטן מיר עכ"פ, אז א שטרענגער מלך, מיט הארטנעקיגע הנהגה, זאלסטו נישט זיין. אויב קענסטו אוי די בקשה ענטפערן, יא – איז יחי המלך רחבעם!

רחבעם האט געבעטן פון די דעלעגאציע דריי טעג צוריק צו קומען מיט א תשובה אויף די ריקוועסט. רחבעם האט פארופן צוויי באזונדערע אסיפות.

די ערשטע אסיפה, וואס ער האט פאר-רופן, איז געווען מיט די יעוצים און די זקני חכמים, וואס האבן געדינט אלץ שרים, און עצה געבער פאר זיין טאטען'ס מלוכה.

די צווייטער אסיפה איז געווען מיט דער ינגערער דור, די דור, מיט וועמען ער איז אויפגעוואקסען.

ביי די אסיפה, האט ער פארגעלייגט זיין שאלה אזוי:

דאס פאלק איז מיר געקומען בעטן, אז איך זאל ממשיך זיין די שלשלת פון מלכות בית דוד, אלץ א בן אחר בן פון דוד המלך, אבער זיי האבן מיר געשטעלט זייער'ס א תנאי, וואס זיי לייגן אריין אין די קאנסעס פון די הכתרה, און ער האט איבערגעגעבן די ווערטער פון די פארלאנג, וואס די דעלעגאציע האט איהם פארגעלייגט.

"איז וואס איז אייער מיינונג?"

פירט ער אויס זיין שאלה:
זאל איך מיך ממליך זיין, ווי אזוי זיי ווילן, און אננעמען זייער תנאי?
אדער זאל איך ווייטער ממשיך זיין, מיט די שטארקע שטרענגע האנט, מיט וואס מיין פאטער שלמה האט געקעניגט?"

פארשטייט זיך אליינס, אז די עלטערע קלוגע לייט האבן פארשטאנען, אז רחבעם האט נישט די כוחות פון זיין מיטעלמעסיג ימין מקרב ושמאל דוחה, און קען נישט האלטן א שטרענגע הנהגה, מיט די זעלבע פיין ליין, וואס זיין טאטע שלמה האט געפירט, מיט אויסערגעווענליכע פקחות.

זיי האבן איהם גע'עצה'ט ווי פאלגענד:

"אם היום תהיה עבד לעם הזה... והיו לך עבדים כל הימים."
(זיי אן עבד פארן פאלק, דאן וועלן זיי דיר דינען אויף אייביג.)

און די אינגע דעלעגאציע האט געענטפערט גאר די פארקערטע:

"אבי יסר אתכם בשוטים, ואני אייסר אתכם בעקרבים."
(שלמה האט אייך געשלאגן מיט שטעקענעס, איך וועל אייך שלאגן מיט עקרבים!)

פארשטייט זיך, פארן נייעם קעניג האט בעסער געשמעקט שררה ווי עבדות, און ער האט אנגענומען די עצה פון די אינגע דעלעגאציע.

און אויף דעם פארציילט אונז דער פסוק (מלכים א' פרק י"ב), אז די מלוכה האט זיך צוטיילט:

"וַיִּרְאֶה כָּל יִשְׂרָאֵל כִּי לֹא שָׁמַע הַמֶּלֶךְ אֲלֵיהֶם, וַיָּשִׁבוּ אֶת הַמֶּלֶךְ דָּבָר לֵאמֹר: מַה לָּנוּ חֵלֶק בְּדָוִד, וְלֹא נַחֲלָה בְּבֶן יִשָׁי, לְאֹהָלֶיךָ יִשְׂרָאֵל..."
(דאס גאנצע פאלק האט געזען, אז דער מלך הערט זיי נישט אויס, האבן זיי געזאגט: "מיר האבן נישט קיין חלק אין מלכות בית דוד!")

מיט גוטן און מיט בייזן, האט רחבעם פרובירט צוריק צו פאראייניגן כלל ישראל אונטער איין מלוכה. Damage was done.

ער האט פרובירט מלחמה האלטן, ווי אויך האט ער פרובירט שיקן שמעיה הנביא, זיך איבערבעטן מיט כלל ישראל, און געוואלט מאכן א סיעס פייער, בתנאי אז כלל ישראל פאראייניגט זיך צוריק אונטער זיין מלוכה. אבער, כאשר אבד אבד. ער האט עס קאמפלעט פארלוירן.

ירעבם, דער זוהן פון נבט, פון שבט אפרים, איז געווען א שטארקער מיליטער מאן, און ווי אויך גאר א קלוגער פערזאן. ער האט געדינט אין די גאווערמענט פון שלמה המלך און איז געווען פון די רואי פני המלך. שלמה המלך האט איהם באשטימט אלץ שר / סענעטאר איבער די שבטים יוסף און אפרים.

שלמה המלך האט געוועבט פלענער צו בויען מעכטיגע פעסטונגען און פאלאצן, און פארשידענע קאמיוניטי סערוויס בילדינגס, וועלכע ער האט געוואלט דעקען דורך שווערע טעקסעס, וואס ער האט געוואלט אויפלייגן אויפן פאלק.

ירעבם, זייענדיג א סערווער פאר זיינע קאנסטישוענס, האט עס שטארק אפגעשלאגן און זיך שטארק אנטקעגן געשטעלט, כדי צו שטערן, אז די פלענער זאלן נישט ווערן אויסגעפירט.

שלמה המלך האט געזעהן אין זיין התנגדות א שטארקע מרידה במלכות, עד כדי כך, אז ער האט איהם דן געווען מיט טויט-שטראף, אלץ מורד במלכות.

די שמועה האט דערגרייכט די אויערן פון ירעבם, אז שלמה פלאנט איהם צו הרג'נען.

ירעבם האט געכאפט פעק, און אפגעפיצט קיין מצרים, וואו די הענט פון שלמה המלך וועלן איהם נישט קענען דערגרייכן.

דארט האט ער פארברענגט די יארן, וואס שלמה המלך האט געוועלטיגט אויף ארץ ישראל.

אנטלויפענדיג, האט ער זיך באגעגענט מיט אחיה השילוני, דער נביא, און ער האט איהם געזאגט די פאלגענדע ווערטער:

"הִנְנִי קוֹרֵעַ אֶת-הַמַּמְלָכָה מִיַּד שְׁלֹמֹה וְנָתַתִּי לְךָ עֲשָׂרָה הַשְּׁבָטִים"
(איך וועל צעטיילן די מלוכה פון שלמה, און איך וועל דיר געבן צען שבטים.)

און יא!

איין טאג, באקומט ירעבם א קלינג אין די טיר. ער עפענט, און שטייט נישט ווייניגער ווי א דעלעגאציע פון שבט אפרים.

זיי זאגן:

"שלמה המלך איז נפטר געווארן, און זיין זוהן רחבעם ווערט מלך. אבער רוב ריבו פון כלל ישראל ווילן רעוואלטירן אנטקעגן איהם, און זיי ווילן איהם נישט אלץ מלך האבן."

ע"כ בעטן מיר דיר בכל לשון של בקשה – נעם אונזער פארלאנג! און אזוי ווי דו ביסט געוועזן זייער א גוטער סענעטאר פאר אונז, האסט זיך אייביג געזארגט פאר אונז – זעהן מיר נישט קיין בעסערע קאנדידאט פאר די פאזיציע, ווי נאר דיר אליינס!"

ירעבם האט נישט געווארט קיין צוויי, נאר גלייך געענטפערט פאר די דעלעגאציע וואס זיי האבן געוואלט הערן:

"איך בין גרייט צו דינען און זיין א קנעכט. איך וועל נעמען די עבדות, וואס די מלוכה ברענגט מיט זיך, און ענק העלפן ווייטער טרייווען אין אלע הינזיכטן פון ענקער לעבן. מיר וועלן מאכן ירושלים גרעיט עגען – א גוטע עקאנאמיע, א גוטע עדיוקעישאן, נידערן אינפלאציע, נידערן די שווערע טעקסעס, וואס שלמה המלך האט איינגעפירט!"

"די ערשטע דזשאב פון מיין מלוכישע אדמיניסטראציע וועט זיין:

צוריק צו דרייען אלע סאנקציעס, וואס די פריערדיגע אדמיניסטראציע האט ארויף געלייגט אויפן פאלק.

און פון דארט, וועלן מיר זיין די שענסטע, בעסטע, רייכסטע און שטערקסטע לאנד, וואס דער וועלט האט נאר אמאל געזעהן!

די סופער פאוער פון ארץ ישראל וועט צוריק אויף שיינען, מיט פולן זון פון ווארט!"

אויפן פלאץ
, האט דער דעלעגאציע גערופן:
"יחי המלך! לעבן זאל אונזער קעניג ירעבם!!!"

ער איז געווארן אויפגענומען צוריק אין ארץ ישראל מיט א גרויסער פאראדע.
רוב כלל ישראל האט געפראוועט א זוג איבער די מלכות יהודה, וואס זיי האבן פון זיך אנידער געשלעדערט.
די 10 שבטים, אויסער יהודה און חצי שבט לוי, האבן מארשירט און געהוליעט פאר שמחה, אז די שטרענגקייט פון מלכות בית דוד איז פארביי.

עס הייבן זיך אן גוטע צייטן אין ארץ ישראל!

עס האט זיך אויסגעשטעלט
, אז די שבט יהודה און א חלק פון שבט לוי זענען געבליבן די פאנאטישע חסידישע ציקוועטשטע אידן, מיט די אלטע סטיישאן וועגאנס, און זיי האבן געדינגען באנגעלאוס אין די כולל קאנטרי'ס.

די איבעריקע, האבן אנגעהויבן דרייווען שיינע יוקאנס, און געקויפט שיינע, גרויסע זומער-הייזער, אין די רייכערע דעוועלאפמענטס, ווי מוצאי שבת נחמו מאכט מען א ריזיגער גריל (א מזבח), און זינגט קארליבאך ניגונים, ארום די פייער, מיט טיפע התרגשות.

עד כדי כך, אז אין דן און אין בית אל, האט מען געבויט עמפטליכע קאזיבאס מיט מזבחות דערויף, און געגרילט פרענקפורטערס פון קאלבן, וואס מען האט געשאכטן פאר עבודה זרה'ס...

[פון דא בוזן סוף פון די תגובה איז טרענספארמירט און איבער געטייטשט מיט AI פאר די פאקט אז עס איז נישט קיין חלק פון די נושא, אבער פארט וויכטיג פאר די אינפארמאציע פון די ווייטערדיגע חלקים פון דעם נושא.]

כדי צו פארשטיין וואס איז געשען ווייטער מיט די עשרת השבטים, דארף מען בריעפלי לויפן דורך א שטיקעל היסטאריע, ווייל פון ווען מלכות בית דוד האט פארלוירן די עשרת השבטים ביז ווען זיי זענען פארטריבן געווארן אין גלות, איז געווען נאך א שטיק היסטאריע פון בערך 200 יאר.

די קעניגן פון מלכות ישראל – פון ירבעם בן נבט ביז די גלות פון די עשרת השבטים

1) נדב בן ירבעם (910–908 לפנה"ס)
זיין מלוכה האט געדויערט נאר צוויי יאר, ביז ער איז אומגעברענגט געווארן דורך בעשא בן אחיה, וואס האט געמאכט א מיליטערישן פוטש און איבערגענומען די מלוכה.

2) בעשא בן אחיה (908–885 לפנה"ס)
בעשא האט אויסגעהארגעט די גאנצע משפּחה פון ירבעם, און אנגעפירט מיט א שטרענגער מלוכה.
ער האט מלחמה געהאלטן מיט אסא מלך יהודה, און געפרוווט צו פאראייניגן כלל ישראל אונטער זיין הערשאפט.

3) אלה בן בעשא (885–884 לפנה"ס)
זיינע אייגענע גענעראלן האבן איהם געהארגעט, און זיינע פיינט האבן איבערגענומען די מלוכה.

4) זמרי (884 לפנה"ס)
ער איז געווען קעניג פאר בלויז 7 טעג, ביז עמרי, זיין גענעראל, האט איהם אראפ געווארפן פון די מלוכה.

5) עמרי (884–873 לפנה"ס)
איז געווען א שטארקער קעניג, וואס האט געבויט שומרון אלץ די קאפיטאל פון מלכות ישראל.
זיין השפעה איז געווען פיל שטארקער ווי די קעניגן פאר אים.

6) אחאב בן עמרי (873–852 לפנה"ס)
דער בארימטער קעניג, וואס איז געווען פארהייראט מיט איזבל.
ער האט געמאכט די גרעסטע עבודה זרה רעפארמען אין מלכות ישראל.
אליהו הנביא האט זיך געשטעלט קעגן אים, און געפירט א גרויסע מלחמה קעגן די נביאי הבעל.

7) אחזיהו בן אחאב (852–851 לפנה"ס)
געשטארבן אין א ביטערן אומגליק, און האט נישט איבערגעלאזט קיין יורשים.

8) יהורם בן אחאב (851–842 לפנה"ס)
ער איז געווען דער לעצטער קעניג פון בית עמרי, און איז דערהרגעט געווארן דורך יהוא בן נמשי.

9) יהוא בן נמשי (842–814 לפנה"ס)
האט געמאכט א גרויסע רעוואלוציע קעגן בית אחאב, און אויסגעהארגעט אלע נביאי הבעל.
ער האט אויסגעראטעוועט ישראל פון איזבל.

10) יהואחז בן יהוא (814–798 לפנה"ס)
זיין מלוכה איז געווען א צייט פון מיליטערישע פארלוסטן קעגן ארם, ביז יואש בן יהואחז האט צוריק באקומען קרעפטן.

11) יואש בן יהואחז (798–782 לפנה"ס)
זיין מלוכה איז געווען א צייט פון קאמף קעגן ארם, אבער מיט אסאך הצלחה.

12) ירבעם השני (782–753 לפנה"ס)
דער גרעסטער קעניג פון מלכות ישראל נאכדעם וואס עס איז צוטיילט געווארן פון בית דוד.
ער האט צוריק פארגרעסערט די גרעניצן, און געברענגט א ריזיגע עקאנאמישע הצלחה.
דאס איז געווען די לעצטע רואיגע תקופה פאר מלכות ישראל.

13) זכריה בן ירבעם (753 לפנה"ס)
ער איז געווען קעניג פאר 6 חדשים, און איז דערהרגעט געווארן דורך שלום בן יביש.

14) שלום בן יביש (752 לפנה"ס)
ער איז געווען קעניג נאר פאר איין חודש, און איז דערהרגעט געווארן דורך מנחם בן גדי.

15) מנחם בן גדי (752–742 לפנה"ס)
ער האט ארויף געלייגט שווערע טעקסעס, און איז געווען א שטארקער קעניג, אבער אונטער די השפעה פון מלכות אשור.

16) פקחיה בן מנחם (742–740 לפנה"ס)
זיין אייגענער גענעראל, פקח בן רמליהו, האט איהם געהארגעט און אוועק גענומען די מלוכה פון איהם.

17) פקח בן רמליהו (740–732 לפנה"ס)
דער קעניג, וואס איז געווען אין קאאליציע מיט רצין מלך ארם קעגן אשור.
תגלת פלאסר ג' פון אשור איז געקומען, איינגענומען צפון ישראל, גלות געמאכט אסאך אידן, און חרוב געמאכט גליל, גלעד, און ארץ נפתלי.

18) הושע בן אלה (732–722 לפנה"ס)
דער לעצטער קעניג פון מלכות ישראל, וואס איז פארכאפט געווארן דורך שלמנאסר מלך אשור, און די מלוכה איז חרוב געווארן.
די עשרת השבטים זענען פארשוואונדן אין גלות, און דאס איז געווען דער סוף פון מלכות ישראל.

יעצט קען מען גיין ווייטער מיטן רעגיולאר פראגרעם. לכש'

 
לעצט רעדאגירט:
ירעבם האט נישט געווארט קיין צוויי, נאר גלייך געענטפערט פאר די דעלעגאציע וואס זיי האבן געוואלט הערן:

"איך בין גרייט צו דינען און זיין א קנעכט. איך וועל נעמען די עבדות, וואס די מלוכה ברענגט מיט זיך, און ענק העלפן ווייטער טרייווען אין אלע הינזיכטן פון ענקער לעבן. מיר וועלן מאכן ירושלים גרעיט עגען – א גוטע עקאנאמיע, א גוטע עדיוקעישאן, נידערן אינפלאציע, נידערן די שווערע טעקסעס, וואס שלמה המלך האט איינגעפירט!"

"די ערשטע דזשאב פון מיין מלוכישע אדמיניסטראציע וועט זיין:
צוריק צו דרייען אלע סאנקציעס, וואס די פריערדיגע אדמיניסטראציע האט ארויף געלייגט אויפן פאלק.

און פון דארט, וועלן מיר זיין די שענסטע, בעסטע, רייכסטע און שטערקסטע לאנד, וואס דער וועלט האט נאר אמאל געזעהן!

די סופער פאוער פון ארץ ישראל וועט צוריק אויף שיינען, מיט פולן זון פון ווארט!"

אויפן פלאץ, האט דער דעלעגאציע גערופן:
"יחי המלך! לעבן זאל אונזער קעניג ירעבם!!!"

ער איז געווארן אויפגענומען צוריק אין ארץ ישראל מיט א גרויסער פאראדע.
רוב כלל ישראל האט געפראוועט א זוג איבער די מלכות יהודה, וואס זיי האבן פון זיך אנידער געשלעדערט.
די 10 שבטים, אויסער יהודה און חצי שבט לוי, האבן מארשירט און געהוליעט פאר שמחה, אז די שטרענגקייט פון מלכות בית דוד איז פארביי.

עס הייבן זיך אן גוטע צייטן אין ארץ ישראל!

עס האט זיך אויסגעשטעלט, אז די שבט יהודה און א חלק פון שבט לוי זענען געבליבן די פאנאטישע חסידישע ציקוועטשטע אידן, מיט די אלטע סטיישאן וועגאנס, און זיי האבן געדינגען באנגעלאוס אין די כולל קאנטרי'ס.

די איבעריקע, האבן אנגעהויבן דרייווען שיינע יוקאנס, און געקויפט שיינע, גרויסע זומער-הייזער, אין די רייכערע דעוועלאפמענטס, ווי מוצאי שבת נחמו מאכט מען א ריזיגער גריל (א מזבח), און זינגט קארליבאך ניגונים, ארום די פייער, מיט טיפע התרגשות.

עד כדי כך, אז אין דן און אין בית אל, האט מען געבויט עמפטליכע קאזיבאס מיט מזבחות דערויף, און געגרילט פרענקפורטערס פון קאלבן, וואס מען האט געשאכטן פאר עבודה זרה'ס...

[פון דא בוזן סוף פון די תגובה איז טרענספארמירט און איבער געטייטשט מיט AI פאר די פאקט אז עס איז נישט קיין חלק פון די נושא, אבער פארט וויכטיג פאר די אינפארמאציע פון די ווייטערדיגע חלקים פון דעם נושא.]

כדי צו פארשטיין וואס איז געשען ווייטער מיט די עשרת השבטים, דארף מען בריעפלי לויפן דורך א שטיקעל היסטאריע, ווייל פון ווען מלכות בית דוד האט פארלוירן די עשרת השבטים ביז ווען זיי זענען פארטריבן געווארן אין גלות, איז געווען נאך א שטיק היסטאריע פון בערך 200 יאר.

די קעניגן פון מלכות ישראל – פון ירבעם בן נבט ביז די גלות פון די עשרת השבטים

1) נדב בן ירבעם (910–908 לפנה"ס)
זיין מלוכה האט געדויערט נאר צוויי יאר, ביז ער איז אומגעברענגט געווארן דורך בעשא בן אחיה, וואס האט געמאכט א מיליטערישן פוטש און איבערגענומען די מלוכה.

2) בעשא בן אחיה (908–885 לפנה"ס)
בעשא האט אויסגעהארגעט די גאנצע משפּחה פון ירבעם, און אנגעפירט מיט א שטרענגער מלוכה.
ער האט מלחמה געהאלטן מיט אסא מלך יהודה, און געפרוווט צו פאראייניגן כלל ישראל אונטער זיין הערשאפט.

3) אלה בן בעשא (885–884 לפנה"ס)
זיינע אייגענע גענעראלן האבן איהם געהארגעט, און זיינע פיינט האבן איבערגענומען די מלוכה.

4) זמרי (884 לפנה"ס)
ער איז געווען קעניג פאר בלויז 7 טעג, ביז עמרי, זיין גענעראל, האט איהם אראפ געווארפן פון די מלוכה.

5) עמרי (884–873 לפנה"ס)
איז געווען א שטארקער קעניג, וואס האט געבויט שומרון אלץ די קאפיטאל פון מלכות ישראל.
זיין השפעה איז געווען פיל שטארקער ווי די קעניגן פאר אים.

6) אחאב בן עמרי (873–852 לפנה"ס)
דער בארימטער קעניג, וואס איז געווען פארהייראט מיט איזבל.
ער האט געמאכט די גרעסטע עבודה זרה רעפארמען אין מלכות ישראל.
אליהו הנביא האט זיך געשטעלט קעגן אים, און געפירט א גרויסע מלחמה קעגן די נביאי הבעל.

7) אחזיהו בן אחאב (852–851 לפנה"ס)
געשטארבן אין א ביטערן אומגליק, און האט נישט איבערגעלאזט קיין יורשים.

8) יהורם בן אחאב (851–842 לפנה"ס)
ער איז געווען דער לעצטער קעניג פון בית עמרי, און איז דערהרגעט געווארן דורך יהוא בן נמשי.

9) יהוא בן נמשי (842–814 לפנה"ס)
האט געמאכט א גרויסע רעוואלוציע קעגן בית אחאב, און אויסגעהארגעט אלע נביאי הבעל.
ער האט אויסגעראטעוועט ישראל פון איזבל.

10) יהואחז בן יהוא (814–798 לפנה"ס)
זיין מלוכה איז געווען א צייט פון מיליטערישע פארלוסטן קעגן ארם, ביז יואש בן יהואחז האט צוריק באקומען קרעפטן.

11) יואש בן יהואחז (798–782 לפנה"ס)
זיין מלוכה איז געווען א צייט פון קאמף קעגן ארם, אבער מיט אסאך הצלחה.

12) ירבעם השני (782–753 לפנה"ס)
דער גרעסטער קעניג פון מלכות ישראל נאכדעם וואס עס איז צוטיילט געווארן פון בית דוד.
ער האט צוריק פארגרעסערט די גרעניצן, און געברענגט א ריזיגע עקאנאמישע הצלחה.
דאס איז געווען די לעצטע רואיגע תקופה פאר מלכות ישראל.

13) זכריה בן ירבעם (753 לפנה"ס)
ער איז געווען קעניג פאר 6 חדשים, און איז דערהרגעט געווארן דורך שלום בן יביש.

14) שלום בן יביש (752 לפנה"ס)
ער איז געווען קעניג נאר פאר איין חודש, און איז דערהרגעט געווארן דורך מנחם בן גדי.

15) מנחם בן גדי (752–742 לפנה"ס)
ער האט ארויף געלייגט שווערע טעקסעס, און איז געווען א שטארקער קעניג, אבער אונטער די השפעה פון מלכות אשור.

16) פקחיה בן מנחם (742–740 לפנה"ס)
זיין אייגענער גענעראל, פקח בן רמליהו, האט איהם געהארגעט און אוועק גענומען די מלוכה פון איהם.

17) פקח בן רמליהו (740–732 לפנה"ס)
דער קעניג, וואס איז געווען אין קאאליציע מיט רצין מלך ארם קעגן אשור.
תגלת פלאסר ג' פון אשור איז געקומען, איינגענומען צפון ישראל, גלות געמאכט אסאך אידן, און חרוב געמאכט גליל, גלעד, און ארץ נפתלי.

18) הושע בן אלה (732–722 לפנה"ס)
דער לעצטער קעניג פון מלכות ישראל, וואס איז פארכאפט געווארן דורך שלמנאסר מלך אשור, און די מלוכה איז חרוב געווארן.
די עשרת השבטים זענען פארשוואונדן אין גלות, און דאס איז געווען דער סוף פון מלכות ישראל.

יעצט קען מען גיין ווייטער מיטן רעגיולאר פראגרעם. לכש'

די פּאליטישע סיטואציע אין יענע צייט איז געווען גאר צומישט. פּקח בן רמליהו איז נישט געווען קיין מלך וואס איז געקרוינט געוואָרן מיט רוי און כבוד. ער איז געקומען צו די מלוכה דורך קראפט — דורך א קונספיראציע און א מרידה קעגן זיין אייגענעם מלך.

און אזוי איז טאקע געווען: פקח האט זיך אונטערגעשטיצט אויף א הארט נעקיגער גרופּע גענערעלן און זעלנער וואס זענען אים געטריי געווען, און מיט דעם איז ער געגאנגען ווייטער רעגירן.

אבער די אינערליכע סיסטעם איז געווען פול מיט שפאלטונג. די עשרת השבטים זענען שוין לאנג נישט געווען איינס. יעדער שבט האט געהאט אייגענע מחשבות, און פקח איז נישט געווען דער מלך פון דעם האַרץ פונעם פאלק — נאר דער מלך פון קראפט און פחד.

מיליטעריש גערעדט, איז פקח געווען א טאלאנטירטער סטראטעגיסט. ער האט געזען ווי אשור ווערט א גרעסערע און גרעסערע געפאר, און ער האט פארשטאנען אז נאר מיט א שטארקן בלאק קענען זיי זיך האלטן קעגן די אימפעריע. דערפאר האט ער זיך איינגעבינדן מיט רצין מלך דמשק און צוזאמען געארבעט צו שאפן אן אנטי-אשור קאאליציע.

אבער די דריטע און וויכטיגסטע פּארטנער אין דער געגנט — אחז מלך יהודה — איז נישט געווען גרייט מיטצוגיין. אחז האט געהאט א גאַנץ אנדערן בליק: ער האט נישט געזען אשור ווי א סכנה, און ער האט אויך נישט געהאט קיין ליבשאפט צו די צוויי אנדערע מלכים. צו זאגן קלאר — ער האט זיי נישט געטרויט.

און דאן קומט די פאליטישע טוישן: פקח און רצין, פארצווייפלט צו פאראייניגן די דריי מלכויות, האבן פשוט באַשלאָסן אריין צו גיין אין קריג מיט אחז, אים צו צווינגען אריין גיין אין זייער באנד.

און דא קומט אריין די מיליטערישע שטארקייט פון פקח: ער האט מיט רצין ארויסגעברענגט א גרויסע ארמיי, באלאגערט ירושלים, און צעשטערט שטעט און געגנטן ארום. דאס איז געווען נישט קיין פשוטע אפעראציע — דאס האט געוויזן קלאר אז פקח האט געהאט אן אויסגעבויעטע מיליטערישע סטרוקטור.

האב איך גערעדט פון א פאלקס-מלך? ניין. אבער א שארף-קאפ מיליטערישער פירער? יא.

די בלאקאדע קעגן ירושלים איז געווען א שלימזל פאר יהודה, אבער אחז האט נישט געבויגען דערפאר. ער האט געטון עפעס וואס קיינער האט נישט ערווארטעט: ער איז געגאנגען שיקן שליחים צו מלך אשור, די זעלבע אשור וואס פקח האט געוואלט זיך באשיצן פון, און געבעטן הילף.

און דא ווערט עס אינטערעסאנט:

פון פאליטישער זייט — פקח איז אויפן באנקעט פון שוידער. ער איז איינגעשניטן מיט רצין קעגן אחז. אחז ברענגט אריין אשור קעגן זיי. ער קען נישט געווינען ביידע מלחמות אויפאמאל.

פון מיליטערישער זייט — תגלת פלאסר, מלך אשור, קומט אריין מיט א גיגאנטישער ארמיי און מאכט קליינע שטויב פון די שטחים אין צפון ישראל. רצין ווערט געהרגעט. גליל ווערט איינגענומען. שבט נפתלי גייט אין גלות. און פקח...? ער בלייבט שטיל און דערשראקן צום טויט.

אן קיין רעאלע פאלקס־שטיצע און מיט זיין מיליטעריש אפשוואכטע מצב ווערט פקח שטילער און שטילער. און ווי דאס גייט ביי די מלכים פון יענע תקופה — איינער פון זיינע אייגענע מענטשן, הושע בן אלה, מאכט ווידער א קונספיראציע און נעמט איבער דעם טראן מיט א פוטש, די זעלבע וועג וויאזוי פקח האט דאס געטוהן פאר בערך 20 יאר בעפאר.

 
Back
Top