איך וויל צולייגן אז דעיס איז נאר כפי ידיעתי, פון ווען איך האב געלערנט אין חדר בערך צווישן 10-15 יאר צוריק.
איך וועל מער מסביר זיין אז מיין רבי כתה ב' פלעגט האקן שטיקער אויפן לאבעס מיט א גראבן פלעסטיק ריט אז ס'איז געגאנגען א רויעך, דעמאלטס האב איך אים פיינט געהאט , אבער ווען איך בין עלטער געווערן האב איך פארשטנען אז ער האט גארנישט שלעכט געמיינט , אפי יא , די ווייטאג פון די פעטש איז שוין נישט דא. משא''כ חברים מיינע וואס זייערע רבי'ס פלעגן שלאגן מענטעלי אריינפליקן תוך תוכיות, איז ווי עלטער זיי זענען גיווארן האב זיי מער און מער פארשטאנען די רשעות פון די רבי זייערע און וויפיל ס'האט זיי חרוב געלייגט, און פילן נאך די געפיל פון צוקלאפטקייט. ודו''ק
סא ווען די שניר גייט האלטן ביי פעידזש נאמבער 4 גייסטו נאכאמאל טוישן טאפיק צו דריידלעך? אדער גייסט צירוקגיין צי די מלמדים?
