דעבאטירער
היימישער קרעמלער
- זיך איינגעשריבן
- אקט. 22, 2025
- מעסעדזשעס
- 28
- רעאקציע ראטע
- 241
- פונקטן
- 23
דאס פאלגנדע איז א האלב פרייע איבערזעצונג פון א זשורנאליסטישע ארטיקל וואס איז ערשינען אין ניו יארק מאגאזין אין 2015:
The Hustlers at Scores - JESSICA PRESSLER
עס איז אויך פארהאן א געלונגענע פילם דערפון וואס איז אוועילעבל אויף א גוגל דרייוו:
נוכלות בלי חשבון 2019 ע"י Gavishahar
------------------------------------------
ראזעלין קעא, אין אן אנדערע לעבן, וואלט אפשר געקענט באווייזן גרויסע זאכן אויף וואל סטריט. "איך בין גענוג קלוג דערפאר, איך ווייס דאס פערזענליך," האט זי מיר געזאגט, זיצנדיג אין איר הערליכע ווייסע קאך אין איר פראכטפולן היים אין די פארשטעט. זי איז זייער ארגאניזירט, זאגט זי אויף זיך אליין, און זי פארשטייט גוט צו נומערן. עס איז נישט קיין ספק אז זי פארמאגט אין זיך א נאטור פון א ביזנעס-מאן; אלס קינד, דערציילט זי, פלעגט זי קויפן זיסווארג אין גרויסן און עס ווייטער פארקויפן פאר די קינדער אין שולע פאר א שיינעם פארדינסט. שפעטער האב איך באמערקט אז דאס איז פונקט די זעלבע געשיכטע וואס דער באקאנטער ביליאנער דזשאן פאולסאן דערציילט איבער זיינע קינדער יארן. דער חילוק איז בלויז, אז דזשאן פאולסאן איז געבוירן געווארן אין זיין וועלט, און ראזעלין קעא איז געבוירן געווארן אין אירע, מיט א פנימיות און א חיצוניות וואס ציט די אויגן און קען פארדרייען דעם קאפ פאר מענטשן. דאס איז די סארט אויסזען וואס קען ברענגען א מיידל צו פראבלעמען, הגם ראוזי אליין האט גאנץ גוט געוואוסט וויאזוי אליין אריינצובלאנדזשען אין שוועריגקייטן.
אויפוואקסנדיג אין ראקלענד קאונטי, איז ראוזי געווען א ווילד קינד. זי האט זיך געדרייט מיט יענע חברה, געהאט נישט גוטע פריינט, און זיך כסדר אריינגעלאזט אין קריגערייען אין שולע. היינט, ביי די 31 יאר, האט זי שוין אביסל נאכגעפארשט די נושא פון פסיכאלאגיע און זי איז געקומען צום אויספיר אז איר אויפפירונג איז מסתמא געווען א רעזולטאט פון דעם וואס אירע עלטערן האבן אפגעפוצט קיין אטלאנטיק סיטי ווען זי איז נאך געווען גאר יונג, איבערלאזנדיג איר מיט איר ברודער ביי די אלטע זיידע-באבע.
לויט ווי ראוזי דערציילט, זענען אירע עלטערן געווען פליטים פון קאמבאדיע וואס זענען געקומען קיין אמעריקע מיט האפענונגען אויף א בעסער לעבן, אבער "זיי זענען פארכאפט געווארן אין דעם גאנצן מאטעריעליזם, שיינע קארס, און דעם נאכט-לעבן," זאגט זי. "ערגעץ אינמיטן וועג האבן זיי זיך פשוט פארבלאנדזשעט."
(איך שרייב "לויט ווי ראוזי דערציילט", ווייל אירע קרובים האבן נישט געוואלט רעדן מיט מיר, און אויך ווייל ראוזי איז באקאנט אלס א פראפעסיאנעלע ליגנער מיט א רייכע קרימינאלע פארגאנגענהייט. דאך, אמאל לאזט זיך איר ארויס אן אמת וואס מען קען נישט לייקענען. "די אמעריקאנער קולטור איז אביסל פארדארבן," האט זי זיך פארטראכט, "פארשטייסט?")
לויט איר ווערסיע, איז דאס טאקע געווען די סיבה פארוואס זי איז אזוי פארקראכן. זי האט איבערגעלאזט די לימודים, און ביי די 17 יאר האט זי אנגעהויבן ארבעטן אין א לאקאלן רעסטוראנט אין נאנועט, כדי צו העלפן אירע זיידע-באבע דעקן די הוצאות פון שטוב. שפעט ביינאכט און פארטאגס פלעגט זי סערווירן קאווע פאר די קונדן, צווישן זיי אסאך ארבעטער פון א נאנטן שמוציגן נאכט-קלאב. איין נאכט האט איינער פון די מענעדזשערס דארט איר איבערגעלאזט א 20 דאלער "טיפ" אויף א 20 דאלער בילל. ער האט איר באטראכט פון אויבן ביז אראפ און איר פארגעשלאגן אז אויב זי וויל מאכן "עכטע געלט", זאל זי קומען ארבעטן ביי אים.
דאס איז געווען אין יענע יארן ווען די גאנצע נידריגע אינדוסטריע האט געהאט א נארמאלע נאמען אין די גאס. עס איז געווארן א מאדע אז זיך אויפפירן אומאיידל פאר געלט איז נישט קיין שום פראבלעם, נאר פארקערט - עס איז א סימן פון "פרייהייט" און "פינאנציעלע מאכט". באקאנטע קלובס אין ניו יארק סיטי האבן מצליח געווען זיך אהערצושטעלן אלס א פלאץ פאר "נארישע פארוויילונג", וואו אפילו באקאנטע ספארטלער און פאפולערע פערזענליכקייטן האבן זיך נישט געשעמט צו ווערן פאטאגראפירט מיט די טענצער וואס האבן אויסגעזען ווי פשוט'ע מיידלעך פון גאס.
ראוזי האט אמאל צוגעזען א פראגראם אויף די טעלעוויזיע איבער די סארט אומאיידעלע טענצער, און זי האט באמערקט די ריזיגע פעקלעך געלט וואס די מיידלעך פלעגן ארויסציען פון זייערע שיך ביים סוף פון די נאכט. דאס האט איר געצויגן דאס הארץ. גלייך דעם נעקסטן טאג איז זי געגאנגען צום "לעיס" קלאב, זי האט אומפארשעמט ליגנט געזאגט איבער איר עלטער, און מען האט איר אויפגענומען צו די ארבעט. לויט איר זכרון האט זי דארט פארדינט צווישן פינף הונדערט ביז טויזנט דאלער א נאכט. אבער זי האט גוט געוואוסט אז די "עכטע" געלט ליגט אין מאנהעטן. עס האט נישט געדויערט לאנג און זי האט אנגעהויבן פארן מיט איר אלטע "האנדא" קאר אריין אין שטאט, צו די גרויסע פלעצער אין טיימס סקווער. דארטן האט זי צום ערשטן מאל באגעגנט סאמאנטא פאקס.
סאמאנטא איז געווען איינע פון די גרעסטע פארדינער אין די אינדוסטריע. זי איז געווען א מאמע וואס האט אליין אויפגעצויגן איר קינד אין די בראנקס, און האט אנגעהויבן טאנצן שוין ביי די 19 יאר. מיט די יארן האט זיך איר גאנצע אויסזען געטוישט דורך פלאסטיק סורזשערי כדי צופרידנצושטעלן די נידריגע גלוסטענישן פון די קונדן; זי האט אויסגעזען ווי א פאנטאזיע-פיגור, מיט געשוואלענע ליפן און קוילן-שווארצע האר וואס האבן באהאלטן כתובת קעקע'ס אויף איר גענאק. אבער אונטער דעם גאנצן חיצוניות האט זיך באהאלטן א קאפ פון א קאלטבלוטיגן ביזנעס-מאן, מיט א כח פון א סאלדאט.
ווען ראוזי האט איר באגעגנט, איז סאמאנטא שוין געווען אין אירע דרייסיגער יארן - וואס ווערט פאררעכנט אלס "אלט" אין יענע קרייזן - אבער זי האט אנגעהאלטן איר מאכט דורך דעם וואס זי פלעגט אויסלערנען די יונגע מיידלעך די מלאכה. כאטש וואס עס קען זיך דאכטן אז מיט אזויפיל פרויען אין איין צימער וואס קאנקורירן אויף די זעלבע מענער וועלן זיי זיך צופרעסן איינע די אנדערע, איז אבער דער אמת אז עס לוינט זיך פאר זיי צו ארבעטן אינאיינעם. א דורכשניטליכער מאן קען נאך קאנטראלירן זיין שכל און זיין בערזל ווען ער געפינט זיך נעבן איין מיידל, אבער ער פארלירט אינגאנצן דעם קאנטראל ווען ער איז ארומגערינגלט מיט דריי אדער פיר. דערפאר פלעגן זיי ארבעטן אין גרופעס. "יעדער האט געוואלט ארבעטן מיט סאמאנטא," דערמאנט זיך ראוזי, "ווייל זי האט געהאט די בעסטע קליענטן און זי האט געוואוסט פונקטליך וויאזוי ארויסצופאמפן דאס געלט."
סאמאנטא האט גענומען ראוזי אונטער איר שוץ. מיט איר גראבע, טיפע שטימע האט זי איר פארגעשטעלט פאר אירע רעגולערע קונדן. "מערסטנס זענען דאס געווען יונגע חברה פון וואל סטריט," האט סאמאנטא מיר דערציילט אין א שמועס, "וואס האבן פשוט געזוכט צו פארברענגען, ווערן שיכור, און זיך נאריש מאכן מיט מיידלעך."
דאס איז געווען אין יאר 2007. כאטש וואס די נאכט-קלובס האבן שוין געהאט אביסל נאכגעלאזט פון זייער גלאנץ נאך א רייע ארעסטן וואס זענען געווען פארבונדן מיט די מאפיא, זענען זיי נאך אלץ געווען דאס בעסטע פלאץ פאר די פינאנציעלע יונגען אויסצולאזן די נערוון נאך א טאג פון דרייען מיט ביליאנען דאלער. דארט אין די קלובס פלעגט מען זיך באגיין מיט ריזיגע סומעס געלט מיט א לייכטזיניגקייט וואס מען געפינט נישט אין ערגעץ. "עס איז געווען ווי א חלום-וועלט," דערציילט ראוזי. "מיר האבן געהאט איין קליענט, א גרויסער קנאקער אין א פינאנציעלע פירמע, וואס האט אויסגעגעבן 300 טויזנט דאלער אין בלויז איין וואך! ער פלעגט אריינקומען דריי מאל א וואך, און יעדער מאל איבערלאזן הונדערט טויזנט דאלער. יעדע מיידל אין צימער פלעגט פארדינען צען טויזנט דאלער יעדעס מאל וואס ער האט נאר אריינגעשטעלט א פוס."
"פאר די חברה איז דאס געלט גארנישט ווערט," האט סאמאנטא צוגעגעבן אין א באזונדערן שמועס. "פשוט גארנישט."
די מענער זענען מערסטנס געווען נאריש. אפילו ווען זיי האבן נישט אנגעהויבן אזוי, פלעגן זיי ווערן שיכור און זאגן זאכן ווי, "האט דיין טאטע דיך באליידיגט? איז דאס פארוואס דו טוסט דאס?", וואס איז געווען נערווירנד אפילו ווען עס איז נישט געווען אמת. די מערהייט זענען געווען חתונה געהאט, כאטש וואס דאס האט זיי נישט אפגעשטעלט פון בעטן זאכן ווי בלאז דזשאבס אדער צו ווערן סטימולירט מיט א פלאש שאמפעין, א בקשה וואס זיי זענען געווען שאקירט ווען עס איז געקומען פון א נארמאלע משפחה מענטש.
אין אנהייב פלעגט ראוזי אהיימקומען נאך די ארבעט און זיך אנהייבן אמפערן מיט איר מאן, באשולדיגנדיג אים אז ער פירט זיך נישט ערליך צו איר. "די ארבעט האט מיר אינגאנצן פארדרייט דעם קאפ," זאגט זי איבער דעם וואס זי האט אריינגעקוקט צו טיף אין די שמוציגע מחשבות פון מענער. א געוועזענער מענעדזשער אין א קלאב האט מיר מסביר געווען: "די מיידלעך דארט אנטוויקלען א שרעקליכע פאראכטונג צו מענער. זיי גלויבן שוין נישט אז א מאן קען זיין אן ערליכער מענטש; זיי קוקן אויף זיי בלויז ווי אביעקטן וואס מען דארף מאניפולירן און אויסניצן פאר געלט."
און אז עס איז געקומען צו דעם, האבן זיי אלע בעסער ליב געהאט די "נאראנים". עס איז דא א ספעציעלע הנאה אין איבערצייגן א מאן וואס האלט זיך פאר א קנאקער, אז ער זאל אויסגעבן זיין גאנצע צייט און געלט אויף דיר. עס געבט זיי א געוויסע נקמה-געפיל, אז ביים סוף איז ער דער וואס פארלירט זיין גאנצע זעלבסט-רעספעקט.
אפט פלעגן זיי זאגן אז געוויסע חברה זענען כאטש "ווערט" דאס געלט. נישט ווי די אנדערע שלימזל'דיגע דורכגעפאלענע מענטשן וואס פלעגן קומען נאר צו רעדן און זוכן אביסל ווארימקייט. "עס זענען דא בחורים," זאגט ראוזי, "וואס ווילן פשוט מען זאל קוקן אויף זיי ווי גוטע מענטשן." די סארט בחורים האבן זיי אויך אויסגעניצט; מען פלעגט זיי פארקויפן מעשיות אז מען דארף געלט פאר "רענט" אדער פאר "שולע", און זיי פלעגן באצאלן אויף אייביג. "איך האב שוין געהאט אזויפיל מעשיות פון א מיידל אין נויט," זאגט ראוזי מיט א זיפץ. "אז א בחור זאגט מיר 'איך האב דיך ליב', ווייס איך שוין אז איך קען אים אויסמעלקן ביזן לעצטן פעני."
ראוזי פארמאגט אן איידל פנים, מיט א מין אומשולדיג קוק וואס זי פלעגט נאך מער פארשטארקן מיט פארשידענע קאסמעטיקס, און מיט דעם האט זי צוגעצויגן אסאך פון די סארט מענער. איינער פון זיי איז געווען א געלערנטער מאן, לאמיר אים רופן "ברייען". ער פלעגט זיצן ביים באר און צוקוקן מיט באוואונדערונג ווי ראוזי לערנט אירע לימודים. "עס איז געווען אומגלויבליך ווי ארגאניזירט זי איז," האט ער מיר דערציילט, "איר שריפט איז געווען ממש פערפעקט."
אסאך מיידלעך דארט פלעגן פשוט זאגן ליגנט אז זיי זענען סטודענטן, אבער ראוזי האט טאקע גענומען קלאסן אין א קאלעדזש אין ניו דזשערזי. שטודירנדיג דארט פסיכאלאגיע, האט זי אנגעהויבן פארשטיין די קראנקע דינאמיק פונעם קלאב און געזען אז עס האט נישט קיין שום צוקונפט. "די סיבה פארוואס די וואל סטריט יונגען פארברענגען אזוי ווילד איז ווייל זיי זענען אומגליקליך אין זייערע דזשאבס," האט זי מיר מסביר געווען. "זיי מאכן געלט אבער זיי האבן נישט קיין סיפוק, דעריבער ווארפן זיי אוועק דאס געלט אויף נארישקייטן און דראגס. נאכדעם גייט אויס דאס געלט, מוזן זיי צוריקגיין ארבעטן שווער צו מאכן נאך. די טענצער זענען גענוי דאס זעלבע: מען מאכט געלט, מען ווערט דעפרעסד, מען ווארפט אוועק דאס געלט אויף טייערע קליידער אדער וואקאציעס, און אז דאס געלט גייט אויס מוז מען צוריקגיין צום קלאב..."
ראוזי האט נישט געוואלט פארבלייבן שטעקן אין דעם דורכגעפאלענעם רעדל. זי האט אנגעהויבן קוקן אויף סאמאנטא אלס א ווארענונג סימן. סאמאנטא פלעגט שטענדיג רעדן איבער אירע פלענער פאר א אייגענע ביזנעס, אבער פאר יעדן איז געווען קלאר אז זי וועט קיינמאל נישט טוישן אירע וועגן. ראוזי אבער האט געהאט גרעסערע אמביציעס. טראץ דעם וואס אירע עלטערן און פריינט האבן נישט געגלייבט אין איר, האט זי געפילט אז זי איז באשטימט פאר עפעס ספעציעל.
אויף דעם פונקט איז ברייען געווען איינשטימיג מיט איר. ער איז געווען אזוי פארנארט אין איר, אז ווען זיין כלה האט געמוזט צוריקפארן קיין קאזאכסטאן ווייל איר וויזע איז אויסגעלאפן, האט ער איר פשוט געלאזט גיין, האפנדיג אז ראוזי וועט ענדליך וועלן חתונה האבן מיט אים. "איך האב געפילט אין מיין הארץ אז זי האט מיך ליב," זאגט ער היינט מיט א ביטערקייט.
ער איז געווען שאקירט ווען ראוזי איז פלוצלונג פארשוואונדן געווארן אן איבערלאזן א שפור. ער האט נישט געהערט פון איר כמעט צוויי יאר, ביז איין טאג האט זי אים אנגערופן פון אריזאנע. זי האט אים דערציילט אז זי האט זיך אהין אריבערגעצויגן מיט א פריינד, אבער זי וויל שוין צוריקקומען קיין ניו יארק. זי האט אים געבעטן אז ער זאל איר העלפן באצאלן פאר א טראק אריבערצופירן אירע זאכן.
"איך האב געהערט א בעיבי וויינען אינעם הינטערגרונט," דערציילט ברייען. "זי האט מיר געזאגט אז דאס איז א קינד פון א חבר'טע אויף וועמען זי פאסט יעצט אויף."
"איך האב אים טאקע געזאגט אז איך בין אין אריזאנע," האט ראוזי שפעטער מודה געווען מיט א שמייכל.
דער אמת איז געווען אז זי האט קיינמאל נישט פארלאזט ניו יארק. זי איז פשוט געווארן טראגעדיג און זיך געשיידט פון איר מאן מיט וועמען זי פלעגט זיך כסדר טענה'ן און איבערבעטן מיט אים. אבער דאן איז זי אריינגעפאלן אין שווערע פינאנציעלע חובות, און ראוזי האט געזוכט א וועג וויאזוי זיך אליין צו שפייזן אינאיינעם מיט איר ניי-געבוירן טאכטערל. זי האט ארויסגענומען איר אלטן פאון-בוך און אנגעהויבן קלינגען די נעמען אויף איר "געלט ליסטע".
צו איר שלעכט מזל, איז יענער ברייען שוין געווען פארהייראט מיט זיין כלה פון קאזאכסטאן וואס איז צוריקגעקומען, און קיין איינער פון אירע אנדערע "קליענטן" זענען נישט געווען צופרידן מיט איר. ראוזי האט נישט געהאט קיין ברירה און איז צוריקגעפארן ארבעטן אינעם "האסטלער" קלאב אין שטאט. "מען דארף טון וואס מען דארף טון כדי צו דעקן דעם חודש," האט זי געזאגט מיט א שווערן זיפץ.
אבער אין די צייט וואס זי איז נישט דארט געווען, האט זיך די וועלט געביטן. נאכ'ן גרויסן עקאנאמישן קראך אין יאר 2008, איז האלב "וואל סטריט" געבליבן אן קיין ארבעט, און די אנדערע האלב האבן מורא געהאט צו ווייזן דאס פנים אין אזעלכע פלעצער. אפילו די מיידלעך דארט זענען שוין געווען נייע; רוסישע און קאלאמביענער מיידלעך וואס זענען געווען גרייט צו טון די ערגסטע זאכן פאר בלויז 300 דאלער. ראוזי האט גלייך באגריפן: "איך קען מיט דעם מיאוס'ן דורכפאל נישט קאנקורירן!"
זי פלעגט אריינקוקן אין די פריוואטע צימערן צו פארשטיין וואס דארט טוט זיך, און עס האט נישט געדויערט לאנג ביז איר קאפ האט אנגעהויבן ארבעטן. "איך האב דאך שוין געזאגט אז איך בין קלוג," זאגט זי. זי האט געזען וויאזוי די קליענטן ליגן דארט אינגאנצן פארנעפלט, און זי האט אנגעהויבן פלאנירן א נייע שווינדל.
ביז דעמאלט איז די גאנצע אינדוסטריע געווען אויסגעשטעלט אויף א וועג וואס איז געווען שלעכט פאר די מיידלעך. הגם זיי זענען געווען די הויפט "פראדוקט" פונעם קלאב, פלעגן זיי נישט באקומען קיין געהאלט. פארקערט: זיי פלעגן דארפן באצאלן פאר'ן קלאב "רענט" פאר'ן פריווילעגיע צו ארבעטן דארט, און דערצו טיילן "טיפס" פאר יעדן ארבעטער. דער קלאב פלעגט נאך צוקומען און אראפנעמען 20 פראצענט פון יעדע אפצאל.
אבער זייט די רעסעסיע האט זיך דאס רעדל איבערגעדרייט. די קלובס האבן זיך גענויטיגט אין פרישע קליענטן, און סאמאנטא איז געווען די וואס האט געוואוסט וויאזוי זיי צו ברענגען. זי פלעגט זיצן ביינאכט און קלינגען הונדערטער נומערן פון קליענטן וואס זי האט אנגעזאמלט דורך די יארן, ממש ווי א "טעלעמארקעטינג" פירמע. אפטמאל האבן די מענער אפילו נישט געדענקט ווער זי איז, אבער זי פלעגט שיקן אומאיידעלע בילדער אנצורייצן זייער יצר הרע אז זיי זאלן קומען פארברענגען.
סאמאנטא האט נישט שטענדיג געשיקט אירע אייגענע בילדער. זי האט געוואוסט אז צוליב די פילע אפעראציעס זעט זי שוין אויס אביסל צו מאדנע פאר אן ארטיגע מענטש, דעריבער פלעגט זי שיקן בילדער פון יונגערע מיידלעך אין איר קאמאנדע, ווי למשל "קארינא" אדער "מארסי". מארסי איז געווען א גרינגע רויב פאר סאמאנטא; איר חבר איז געווען א פארברעכער און א דראג-הענדלער וואס מען האט גערופן "דער פימפ", און ער איז געווען מער ווי צופרידן אז זיין חבר'טע ברענגט אריין נאך געלט פון די זייט.
"עס הערט זיך אפשר שרעקליך צו זאגן," זאגט זי היינט, "אבער מיר האבן פשוט געכאפט מענטשן פון דער גאס ווי מען כאפט פישלעך."
ווען א קליענט פלעגט זיך לאזן הערן אז ער איז אינטערעסירט אין א באגעגעניש, פלעגט סאמאנטא שיקן מארסי אדער קארינא אים צו טרעפן. זיי פלעגן אים ארויסנעמען עסן און טרינקען אויף די העכסטע מאס, און אינמיטן פלעגן די אנדערע מיידלעך זיך פלוצלונג "באווייזן". ווען דער בחור איז שוין געווען גוט שיכור און פארדרייט פון די גאנצע איבערקעניש וואס מען האט אים געשאנקען, פלעגן זיי אים שלעפן צו איינע פון די קלובס וואו זיי האבן געהאט א פריערדיגע אפמאך צו באקומען א פעטע פראצענט פון אלעס וואס ער גיבט אויס. דארט פלעגן זיי אנהייבן "סווייפן" זיין קרעדיט קארטל אן קיין שום רחמנות, ביזן לעצטן פעני וואס איז נאר געגאנגען.
פארשטייט זיך אז עס איז נישט שטענדיג געגאנגען כשורה. אמאל פלעגן זיי דורכגיין די גאנצע פראצעדור און דער בחור איז פשוט געווען צו מיד אדער אפגעמאטערט צו גיין ווייטער. זיי פלעגן אים פרובירן אנצוטראגן דראגס אז ער זאל באקומען פרישע כוחות, אבער ער איז שוין געווען אין א מצב וואס גארנישט האט געהאלפן. זעענדיג דאס, האט סאמאנטא אויסגעטראכט א פלאן וואס האט איר שפעטער געמאכט פאר א גאר רייכע פרוי: זי האט אויסגעמישט א "ספעציעלע געטראנק" מיט שארפע כעמיקאלן און שטארקע דראגס וואס מאכן דעם מענטש פארנעפלט.
"נאר אביסל," דערמאנט זיך ראוזי מיט א קאלטבלוטיגקייט, בשעת זי פירט איר טייערע קאר ארויס פון הויף צו נעמען איר טאכטער פונעם קינדער-גארטן. "פונקט ווי א שפריץ זאלץ." דאס איז געווען דער סוד פון די סצענעס וואס זי פלעגט זען אין די פריוואטע צימערן, וואו סאמאנטא'ס קליענטן פלעגן ליגן אויסגעצויגן ווי טויטע. ווען זי האט איינגעזען וואס דארט טוט זיך טאקע, האט זי געזאגט פאר סאמאנטא אז זי וויל ווערן א שותף אין דעם ביזנעס. זי האט נישט געהאט קיין שום געוויסן ביסן; ארבעטנדיג אין אזא נידריגע פלאץ, האט זי שוין לאנג פארלוירן איר מאראלישן קאמפאס. "עס הערט זיך אפשר מיאוס צו זאגן אז מיר האבן פשוט גערויבט מענטשן," זאגט זי, "אבער פאר אונז איז עס דעמאלט געווען 'נארמאל'."
די דראגס האבן געמאכט די בחורים פילן גוט פאר א וויילע, אבער גלייכצייטיג האבן זיי אינגאנצן פארלאשן דעם זכרון. ווען א קליענט פלעגט זיך נאך עטליכע טעג אויפכאפן און זען די ריזיגע חובות אויף זיין קארטל און אנהייבן שרייען, פלעגט סאמאנטא אים גלייך "דערמאנען" מיט א זיסע שטימע וואס פאר א גוד טיים ער האט געהאט. "דו ביסט געווען אזוי פרייליך, געדענקסטו נישט?" פלעגט זי אים זאגן מיט פאלשקייט, "דו האסט אליין געוואלט יעדן געבן טרינק געלט!"
ראוזי האט געמוזט מודה זיין אז סאמאנטא איז געווען א מייסטער אין דעם. "זי איז גארנישט בעסער ווי די חברה אויף וואל סטריט," פלעגט זי זאגן מיט באוואונדערונג. אפילו אויב א בחור האט נישט געגלייבט די מעשיות, האט ער זיך גלייך מיישב געווען: אויב וועט ער אריינגעבן א קלאגע אין פאליציי, וועט זיין פרוי און זיין גאנצע סביבה געוואויר ווערן וואו ער פלעגט זיך דרייען ביינאכט. רוב מענער האבן פשוט באשלאסן אז עס לוינט זיך נישט דעם בושה, און זיי האבן עס אפגעשריבן אלס א טייערע לעקציע. "דאס איז געווען דער סוד פארוואס עס האט אזוי גוט געארבעט," זאגט ראוזי, "זיי האבן פשוט מורא געהאט צו רעדן."
ראוזי, מיט אירע גוטע אפיס-פעאיגקייטן, האט געמאכט דעם גאנצן שווינדל פיל מער ארגאניזירט. זי האט געפירט פונקטליכע ביכער אויף יעדן קליענט, מיט פריוואטע דעטאלן און וויפיל מען האט שוין מצליח געווען ארויסצופאמפן פון אים. "איך האב עס באהאנדלט ווי א ריכטיגע ביזנעס," זאגט זי מיט שטאלץ.
זי האט אויך אנגעהויבן פארלאנגען אז מען זאל זוכן "בעסערע" קליענטן. אנשטאט זוכן אין פשוט'ע רעסטוראנטן ווי מען פלעגט טון פריער, האט ראוזי געשיקט די מיידלעך צו די סאמע טייערסטע פלעצער וואו רייכע מענער דרייען זיך. דאס זענען מענער וואס האבן אסאך וואס צו פארלירן אויב זייער נאמען ווערט פארשמוצט. "מיין גרעסטע מעלה איבער די אנדערע מיידלעך איז געווען אז איך זע נישט אויס ווי איינע וואס ארבעט אין א קלאב," זאגט זי, צייגנדיג אויף אירע צניעות'דיג-אויסזעענדיגע קליידער וואס זי טראגט אלס א מאמע אין די פארשטעט. "איך זע אויס ווי א נארמאלע פרוי וואס איז פשוט ארויסגעגאנגען זיך אויסרוען נאך א שווערן טאג ארבעט מיט א גלאז וויין."
די גאנצע זאך איז געווארן פיל מער קאמפליצירט ווען די גרופע האט אנהייבן נוצן אנדערע מיידלעך פון די גאס וואס זיי האבן געפונען אויף די אינטערנעט. ראוזי האט איבערגענומען די ראלע פון א "מענעדזשערין" מיט א געוואלדיגע ברען. אויב זי האט געזען אז די מיידלעך זענען אביסל צעווארפן, האט זי זיי גענומען קויפן נייע קליידער און פארשידענע קאסמעטיקס. זי האט זיי אויסגעלערנט וויאזוי זיך אויפצופירן און איינגעפירט שטרענגע תקנות: קיין טרינקען און קיין דראגס דורכאויס די ארבעט. "איך האב זיי געלערנט וויאזוי צו 'מאכן כאילו' זיי טרינקען אדער נעמען דראגס," זאגט זי, בשעת זי מאכט א מאדנע באוועגונג מיט איר האנט. "איך פלעג זיי זאגן: ווי נאר דער קליענט חתמ'עט אויף די קארטלעך, קענט איר פשוט אפפוצן פון דארט."
בשעת די מיידלעך האבן פארבלאנדזשעט דעם קליענט מיט זייערע מעשים, האט ראוזי געפירט אירע "ביזנעסער". "האלב פון די צייט פלעג איך זיין אויפ'ן טעלעפאן מיט די 'אמעריקן עקספרעס' פירמע, וועריפייען דעם קליענט'ס סאציאל-סעקיוריטי נומער, זיין מאמע'ס מיידל-נאמען, זיינע לעצטע איינקויפונגען און זיין פונקטליכע אדרעס," זאגט זי. ארויסצובאקומען אזעלכע פריוואטע אינפארמאציע פון א מאן וואס זיין קאפ איז אינגאנצן פארדרייט איז געווען גאר גרינג. "איך האב עס געטאן ממש פאר זייערע אויגן," זאגט זי מיט א חוצפה, "איך פלעג זיי פשוט פרעגן: 'זאג מיר, וואס איז דיין מאמע'ס מיידל-נאמען? וואס איז דיין סאציאל נומער?' - און זיי האבן אלעס דערציילט."
ביים סוף פון די נאכט פלעגט זי מאכן די גאנצע חשבונות פון די געלט-חלוקה. "איך קען רעכענען אלע מאטעמאטיק אין קאפ. אויב די רעכענונג איז געווען פערציג טויזנט דאלער, האב איך פונקטליך געוואוסט וויפיל פראצענט גייט פאר יעדן איינעם."
לויט ווי ראוזי דערציילט, האבן זי און סאמאנטא ארויסגעשלעפט די גרעסטע חלקים פונעם רויב, בשעת די אנדערע קלענערע שפילער האבן באקומען פיל ווייניגער. עס איז נישט אינגאנצן קלאר וויפיל די קלובס אליין האבן פארדינט פון דעם שווינדל (די פירמע "סקארס" האט זיך אפגעזאגט פון צו רעדן איבער דעם). קיינער פון די אפיציעלע ארבעטער פונעם קלאב איז נישט אנגעקלאגט געווארן, חוץ קארמין וויטאלא וואס האט מודה געווען אין אומלעגאל אראפציען געלט פון צוויי קאסטומערס. ראוזי זאגט מיט שטאלץ אז קיינער פון די קלובס האט זיי נישט געשיקט טון די מעשים. "קיינער האט אונז גארנישט געהייסן! מיר זענען שטארקע פרויען וואס לאזן זיך נישט טרעטן פון קיינעם!"
ראוזי איז געווען זיכער אז די מענעדזשערס דארט האבן גאר שטארק אנערקענט איר ארבעט. "עס זענען געווען וואכן וואס איך האב אריינגעברענגט הונדערט טויזנט דאלער פאר'ן קלאב! אן מיר, אן מיינע כוחות ארויסצוגיין מארקעטן און ברענגען קליענטן, וואלטן זיי נישט געהאט קיין פעני פרנסה." זי איז שוין נישט געווען סתם א פשוט'ע טענצערין; זי איז געווען די "סי-עף-או" פון איר אייגענע פירמע. "איך בין געשטיגן אויף די שטאפלען פון די לייטער," זאגט זי מיט סיפוק.
מיט ראוזי'ס ביזנעס-קאפ און סאמאנטא'ס כשרון זיך אומצוגיין מיט מענטשן, האט די ארבעט געבליט איבער אלע ערווארטונגען. יענעם ערשטן ניטל האבן זיי געקויפט פאר זייער באליבטער גאס-מיידל א פאר טייערע "לובוטין" שיך אלס מתנה. "מיר זענען געווען אומבאזיגבאר," דערציילט ראוזי מיט נאסטאלגיע, "מיר זענען געווען ווי די גרעסטע שפילער אינאיינעם."
"וויפיל געלט גייען מיר היינט נאכט שניידן?"
ראוזי האט א קוק געטאן אויף סאמאנטא, וועמענס פנים איז געווען באלויכטן פונעם "איי-פאד" בשעת זי האט געזוכט צו קויפן נאך א פאר "גוטשי" שיך אויף דעם אינטערנעט. עס איז געווען אין הערבסט פון יאר 2013; זיי האבן געווארט אין א טייערע קאר אינדרויסן פון אן עליטע-האטעל אין מאנהעטן, ווארטנדיג אז איינע פון די מיידלעך זאל אראפקומען מיט א קרעדיט קארטל פון א קליענט, כדי זיי זאלן עס קענען אפפירן צום קלאב אין קווינס און דארט ארויסציען דאס געלט.
דאס איז געווען א נייע המצאה זייערע. וויבאלד אנדערע האבן אנגעהויבן נאכצומאכן זייער "פישינג" סיסטעם אין די בארס, האבן זיי באשלאסן צו טוישן סטראטעגיע. ראוזי האט באמערקט אז די מענער ווילן טאקע זיין מיט די מיידלעך, אבער זיי האבן נישט שטענדיג קיין כח צו פארן ביז קווינס צו די שמוציגע קלובס. "איך האב געזען אז עס איז דא א מארקעט פאר א 'צווישן-שניט'," דערציילט זי. "אנשטאט ברענגען דעם בחור צום קלאב, ברענגט מען דעם קלאב צום בחור - גלייך אין זיין האטעל צימער. מיר האבן געהאט א מאנאפאל אויף דעם פאר א שיינע וויילע."
די חברה האבן געמאכט געלט ווי היישעריקן. ראוזי האט געהאט עטליכע לוקסוריעזע קארס אין איר הויף, און אירע שאפעס זענען געווען געפאקט מיט די טייערסטע ברענדס. זי פלעגט נישט טראכטן צוויי מאל פארן אויסגעבן טויזנט דאלער אויף א פאר שיך. "דאס איז פאר מיר געווען געלט פון איין שעה ארבעט," זאגט זי.
אבער עפעס האט אנגעהויבן באדערן ראוזי'ן זעענדיג ווי סאמאנטא זיצט און קויפט אן אויפהער בשעת'ן ארבעט.
"איך מיין איך וועל קויפן די דאזיגע היינט נאכט," פלעגט סאמאנטא זאגן בשעת זי רוקט איר פינגער אויפן סקרין.
היינט פארשטייט ראוזי אז דאס איז געווען דער מאמענט ווען זי האט געפילט אז די זאכן פאלן ארויס פון קאנטראל. פירן א באנדע פון גאס-מיידלעך און גנבים איז נישט קיין גרינגע זאך. די מיידלעך זענען געווען ווילד און אומפאראנטווארטליך. "זיי פלעגן נישט קומען צו די ארבעט, זיי פלעגן זיך אנטרינקען, אדער פלוצלונג באקומען אן אסטמע-אטאקע ווען מען האט זיי געדארפט," דערציילט זי מיט פרוסטראציע. זי האט פרובירט זיין ווי א "מאמע" פאר זיי און זיי געבן מוסר: "איך געב אייך דא א געלעגנהייט צו מאכן געלט, פארוואס ווארפט איר עס אוועק?" אבער עס האט גארנישט געהאלפן.
די אנדערע שותפים זענען אויך נישט געווען פיל בעסער. מארסי און קארינא פלעגן פלוצלונג נעלם ווערן פאר גאנצע וואכן ווייל זיי זענען געווען אויסגעמוטשעט. דאס האט געפירט צו שווערע קריגערייען צווישן ראוזי און סאמאנטא. סאמאנטא האט אנגעהויבן זוכן נייע מיידלעך, מערסטנס געוועזענע טענצער מיט שווערע פראבלעמען און דראגס - סארט מענטשן וואס ראוזי האט נישט געקענט פארטראגן. "ווען איך מאך ביזנעס, וויל איך פארמאגן ארום מיר ארנטליכע מענטשן, נישט קיין נארקאמאנען און פארברעכער," זאגט זי, כאילו זי אליין איז געווען א צדיקת. "מענטשן מיט אביסל מאראל און פרינציפן!"
זי פלעגט שרייען אויף סאמאנטא: "מיר זענען א מאנשאפט וואס געווינט שפילן, פארוואס דארפסטו ברענגען נייע אומטויגליכע שפילער וואס גייען אלעס קאליע מאכן?"
ראוזי האט געזען דעם עתיד, אבער די אנדערע מיידלעך האבן נאר געזען דאס געלט פון דעם מאמענט. "דאס איז די פראבלעם מיט די חברה," זאגט זי, "איך זע דעם גאנצן וואלד, אבער זיי זענען געווען פארגאפט אויף איין בוים פון פופציג טויזנט דאלער."
צוליב זייער אומפאראנטווארטליכקייט, האבן זיי פארברענט זייערע רעגולערע קליענטן און האבן שוין נאר געהאט צו טון מיט פרעמדע מענטשן, וואס מען האט קיינמאל נישט געוואוסט וויאזוי זיי גייען רעאגירן. איין קליענט איז געווארן אזוי פאר'שיכור'ט און צעמישט אז ער האט אנגעקלאפט זיין קאפ אין זיין סווימינג פול און באקומען א שווערע וואונד. א צווייטע מיידל איז אהיימגעקומען באדעקט מיט ביסן. ראוזי פלעגט נישט אנקומען אהיים פאר פינף אזייגער פארטאגס, פונקט אין צייט צו טוישן קליידער און שלעפן איר טאכטער אין שול.
די מידקייט האט אנגעהויבן איבערנעמען די מאנשאפט. "דא האב איך איינגעזען אז מיר זענען געווארן פשוט שלעכט," דערציילט ראוזי. "דער גאנצער דרוק ארום האט אונז געמאכט פילן אזוי. איך פלעג קוקן אויף די מענער און טראכטן: 'ווייסטו וואס? דו מאכסט מיך אזוי נערוועז, אז איך גיי אויסליידיגן דיין קארטל ביזן סוף אלס א שטראף'. מיר פלעגן איבערלאזן א זערא באלאנס, אן קיין פעני קרעדיט, פשוט ווייל דער בחור איז געווען אומאויסהאלטבאר. מיר האבן געפילט אז מיר מוזן מאכן די ארבעט 'ווערט דאס געלט'."
ראוזי פלעגט זיך אליין נארן אז זי גייט אויפהערן ווי נאר זי וועט האבן גענוג געלט אין באנק. "איך פלעג זאגן צו זיך: 'נאך הונדערט טויזנט דאלער און איך בין אינדרויסן'," זאגט זי. "דערנאך פלעג איך מאכן די הונדערט טויזנט, און זאגן: 'אקעי, ביי א האלב מיליאן גיי איך פענסיאנירן'. נאכדעם האב איך שוין געוואלט א מיליאן. עס איז פשוט קיינמאל נישט געווען גענוג."
אזוי זענען זיי ווייטער געגאנגען, ווערנדיג אלץ מער גרויזאם און אומזיכער. איין נאכט זענען זי און סאמאנטא געפארן צו א טייערן רעסטוראנט אין לאנג איילענד צו טרעפן א פינאנץ-מאן אין די פערציגער יארן, לאמיר אים רופן "פרעד". פרעד איז געקומען זוכן אביסל רואיגקייט נאך א שווערע תקופה אין זיין לעבן: זיין הויז איז חרוב געווארן אין א שטורעם-ווינט, און ער האט זיך געמוזט גט'ן פון זיין פרוי וואס האט נישט געקענט אויסהאלטן דעם דרוק פון אויפהאדעווען זייער אויטיסטיש קינד.
ראוזי האט אים געברענגט א געטראנק פונעם באר און אנגעהויבן רעדן צו אים מיט א פאלשע רחמנות. "ער האט דערציילט ווי זיין פרוי איז אוועקגעגאנגען ווייל אן אויטיסטיש קינד איז צו שווער פאר איר," זאגט זי. זי האט אים אפילו דערציילט איבער איר אייגענע טאכטער. "עס איז געווען א ריכטיגע 'הארץ-צו-הארץ' שמועס, ממש ווי צוויי נארמאלע מענטשן."
די גאנצע "שיינע" סצענע האט זיך געענדיגט ווען זיי האבן אים אריינגעזעצט אין ראוזי'ס קאר און אים אפגעפירט צום קלאב אין קווינס. "איך קען דיר אפילו נישט מסביר זיין וויאזוי יענער פלאץ האט אויסגעזען," האט פרעד מיר דערציילט מיט א פארנעפלטן זכרון. "איך געדענק נאר א צימער... אפשר א טיש?" ער געדענקט בלויז שטיקער פונעם שמועס צווישן די מיידלעך איבער א שרעקליכע געשיכטע וואס האט פאסירט מיט א חבר'טע זייערע. "עס איז געווען ביטער," דערמאנט ער זיך, "אבער איך בין געווען אזוי צעמישט אז איך האב אפילו נישט געקענט מאכן קיין בייזע פנים."
"מיר האבן אים אינגאנצן אויסגעליידיגט," זאגט ראוזי אן קיין בושה. "ער האט ממש געבעטן: 'ביטע, לאזט מיר כאטש אביסל געלט אויפ'ן קארטל פאר די מארטגעדזש '." ראוזי איז מודה אז דאס איז געווען דאס ערשטע מאל אין א לאנגע צייט וואס איר געוויסן האט אנגעהויבן קלאפן. "אבער סאמאנטא האט מיך גלייך אפגעשטעלט: 'פיל נישט שלעכט! אויב מיר וועלן עס נישט טון, וועט א צווייטער עס טון!'"
ראוזי געדענקט פונקטליך די סומע: "זיבעצן טויזנט דאלער. פינף טויזנט פון זיין 'טשעיס' קארטל, און די איבריגע פון א צווייטן קארטל. פאר אונז איז עס נישט געווען אסאך, אבער פאר אים איז עס געווען אלעס."
אויב דער פאליציאנט וואס ענטפערט די טעלעפאן רופן וואלט באקומען א דאלער פאר יעדן מאן וואס קלינגט זיך באקלאגן אז מען האט אים בארויבט אין א סטריפ-קלאב, וואלט ער שוין לאנג געווען א מיליאנער. דורכאויס די יארן האט די פאליציי באקומען אומצאליגע אזעלכע קלאגעס, אבער זייער אפיציעלע שטעלונג פלעגט שטענדיג זיין אז די מענער פרובירן פשוט זיך ארויסדרייען פון זייערע אייגענע נארישע מעשים. אבער ווען אט דער קליענט (פרעד) האט געזאגט אז ער האט "באווייזן", האבן זיי אנגעהויבן צוהערן.
די פעדעראלע אגענטן פון די "די-אי-עי" (DEA) זענען ארויסגעפארן צו זיין הויז, וואו ער האט פאר זיי אפגעשפילט א רעקארדירונג פון א שמועס צווישן אים און איינע פון די פרויען. "איך וויל נאר וויסן וואס עס האט פאסירט מיט מיר," האט ער געבעטן אויף די טעיפ, ביז די פרוי האט זיך ענדליך אונטערגעגעבן און אים ארויסגעזאגט דעם אמת: אז ער איז בארויבט געווארן דורך א באנדע עקס-טענצער וואס האבן אים פארסמ'ט מיט דראגס. "נאר א שפריץ," האט זי אים געזאגט.
"דאס איז געווען עפעס אויסערגעוויינליך," האט איינער פון די פאליציאנטן שפעטער געזאגט. "ווען נישט די רעקארדירונג," האט א צווייטער צוגעגעבן, "וואלט איך אים פשוט געזאגט: 'חבר, הער אויף צו רעדן נארישקייטן'."
די פאליציי האט שוין געהאט די רעקארדירונג אין די הענט, און עס האט נישט געדויערט לאנג ביז זיי האבן געכאפט דאס מיידל וואס מען הערט אויפ'ן טעיפ. זי האט גלייך מודה געווען אויף אלעס. כאטש וואס די פאליציי האלט אין געהיים די אידענטיטעט פון זייער אינפארמאנט, זענען די פרויען זיכער אז דאס איז געווען "מארדזשארי" - איינע פון די עקס-סטריפערס וואס סאמאנטא האט אמאל "רחמנות" געהאט אויף איר. מארדזשארי איז שוין געווען טיף פארפלאנטערט מיט די מאכט פון בעפאר, און די פאליציי האט איר לייכט געצוואונגען צו ארבעטן פאר זיי אלס א שפיאן.
ראוזי און קארינע דערציילן, אז איין נאכט האט סאמאנטא זיי גערופן צו א צימער אין דעם לוקסוריעזע "גאנסווארט" האטעל כדי צו "העלפן" מארדזשארי מיט א קליענט. גלייך ווען זיי זענען אריינגעטרעטן, האבן זיי געפילט אז עפעס טויג נישט. מארדזשארי האט זיך געפירט גאר מאדנע; זי האט זיי כסדר געשטופט צו געבן דעם בחור דראגס, וואס האט זיי געמאכט פארדעכטיגט. ווען זיי האבן זיך צוריקגעהאלטן, איז מארדזשארי געווארן נערוועז, זי האט אליין געכאפט דעם זעקל מיט די פולווער און עס אריינגעווארפן אינעם מאנ'ס גלאז. דער בחור איז כמעט גלייך געפאלן אין א טיפן שלאף, און פלוצלונג האט מען געהערט א קלאפ אין די טיר. צוויי מענער וואס האבן זיך פארגעשטעלט אלס "האטעל זיכערהייט" האבן פארלאנגט דורכצוקוקן זייערע זאכן.
צום גליק זענען די מענער געווען צו "העפליך" אדער אפשר האבן זיי זיך פשוט געשעמט צו באטאפן ראוזי'ס טאשן, וואו עס איז געלעגן א פלעשל מיט די דראג-מיקסטור. ראוזי האט זיך ארויסגעכאפט פון דארט, אבער בשעת זי איז געפארן מיט א ווילדן ספיד אויפן שאסיי, איז זי געווען זיכער אז מען יאגט זיי נאך.
"איך האב איר געזאגט אז זי איז פאראנויד," זאגט סאמאנטא היינט.
"סאמאנטא האט געמיינט איך בין משוגע," ענטפערט ראוזי. "זי האט געדארפט פארשטיין אז איך האב גוטע אינסטינקטן. אויב זי וואלט מיר דעמאלט צוגעהערט, וואלט די גאנצע אויספארשונג זיך אפגעשטעלט און אלעס וואלט שטיל געווארן."
די פעדעראלע אגענטן (DEA) האבן קיינמאל נישט באשטעטיגט אויב דאס איז טאקע געווען א דורכגעפאלענע "סטינג" אפעראציע, אבער עס איז א פאקט אז אין יענע תקופה האבן זיי געהאט גאר שווערע צייטן צו ברענגען קרבנות וואס זאלן וועלן מעיד זיין. "די צאל מענטשן וואס זענען גרייט צו רעדן איז געווען לעכערליך קליין," זאגט איינער פון די פאליציאנטן. "קיין איין מאן וויל נישט מודה זיין אז פרויען האבן אים אזוי נאריש געמאכט און באליידיגט."
דאס איז געווען פארשטענדליך, לויט דעם וועג וויאזוי די צייטונגען פלעגן אפלאכן פון אזעלכע קרבנות אין דער פארגאנגענהייט. ווען א באנקיר אדער א ביזנעסמאן פלעגט זיך קומען באקלאגן אז מען האט אים בארויבט ביי "האסטלער", פלעגן די נייעס-סטאנציעס מאכן ליצי ליצנות דערפון.
דאס זעלבע האט פאסירט אין אפריל 2014, ווען די "ניו יארק פאוסט" האט באריכטעט איבער דר. זיאד יונאן, א קארדיאלאג וואס דער קלאב "סקארס" האט אנגעקלאגט פארן נישט באצאלן א חוב פון 135,000 דאלער פאר פיר באזוכן. "אויב מען האט אים באשווינדלט דאס ערשטע מאל, פארוואס איז ער צוריקגעקומען נאך דריי מאל? מסתמא האט ער עס ליב געהאט," האט א ווארטזאגער פונעם קלאב געשפעט אין די צייטונגען.
דער גאנצער עולם האט געלאכט פונעם דאקטער, אבער די פאליציי האט גלייך באמערקט אז דא ליגט א טיפערע מעשה. "ווען דו קוקסט עס אן פון אינדרויסן, זעט עס אויס ווי ער מאכט עס אויף," זאגט איינער פון די דעטעקטיוון, "אבער די דאטומען זענען געווען אזוי נאנט, אז ער האט אפילו נישט געוואוסט אז מען האט אים גערעכנט דאס געלט ביז אלעס איז שוין געווען פארטיג. עס איז געווען טרויעריג - דער דאקטער האט טאקע געמיינט אז ער האט אן ערנסטע באציאונג מיט דעם מיידל."
יונאן האט דערציילט אז ער האט זיך באגעגנט מיט קארינע אין א רעסטוראנט אויף פארק עוועניו. זי האט אים פארקויפט א לאקשן אז זי איז א "שוועסטעריי סטודענטקע" און האט אים אפילו פארגעשטעלט צו אירע "קרובים" - סאמאנטא און מארסי. ערשט ווען "אמעריקן עקספרעס" האט אים אנגערופן פרעגן איבער די ריזיגע סומע פון $135,000, האט ער איינגעזען אז ער איז אריינגעפאלן אין א נעץ. ווען איין דעטעקטיוו האט דאס דערציילט פאר א קאלעגע, האט יענער געלאכט: "דער בחור רעדט שטותים." אבער דער דעטעקטיוו האט פראטעסטירט: "ניין, עס איז באמת געשען."
אפילו די פאליציאנטן אליין האבן אנגעהויבן מורא האבן. "איך בין געווארן פאראנויד," דערציילט איינער פון זיי. "איך קען דאך די ארבעט. אויב עס פאסירט מיט מיר - ווער גייט מיר גלייבן? דיין ביקס איז נישטא, דיין בעדזש איז פארלוירן, דו געדענקסט גארנישט, און זיי האבן א ווידעא פון דיר אין א נידריגן באר..."
אין אנהייב, דערציילט ראוזי, איז סאמאנטא גאר געווען צופרידן מיט דעם גאנצן טומל ארום דעם דאקטער אין די צייטונגען. "זי האט געזאגט: 'זייער גוט, יעצט וועט ער שוין מוזן באצאלן דעם חוב פארן קלאב'," אבער ראוזי האט שוין דעמאלט געפילט אז די זאכן גייען אין א שלעכטע ריכטונג. זי איז דאך געווען די "קלוגע" פון דער באנדע.
דעם ניינטן יוני 2014, האט די פאליציי אפגעשטעלט סאמאנטא נעבן אן ען-טי-עם מאשין אין איר געגנט. "זיי האבן געשריגן: 'קריך אריין אין קאר! דו ביסט ארעסטירט!'" דערמאנט זי זיך מיט שרעק. "אלע שכנים האבן געקוקט, איך האב באקומען א פאניק-אטאקע." גלייך נאכדעם האט מען ארעסטירט קארינע, און דערנאך מארסי.
ראוזי איז געווען די לעצטע אויף דער ליסטע. זיצנדיג אין פאליציי-אויטא אויפן וועג צו "צענטראל בוקינג", האט זי נאך געהאט די חוצפה צו שפאסן מיט דעם פאליציאנט. "ער האט מיך געפרעגט: 'וויאזוי איז א קלוגע און שיינע פרוי ווי דיר אריינגעפאלן אין אזא שמוציגע מעשה?'" דערציילט זי.
ראוזי האט אים געענטפערט מיט א שמייכל: "אפשר ווען דאס אלץ וועט זיך ענדיגן, וועסטו מיך ארויסנעמען פאר א טרינק?"
דער פאליציאנט האט א קוק געטאן אין שפיגל און זיין פנים איז געווארן פארוואלקנט. "איך וועל קיינמאל אין מיין לעבן נישט נעמען קיין טרינק פון דיר," האט ער געזאגט קורץ און שארף.
ראוזי האט געלאכט: "זארג דיך נישט, טייערער, דו האסט סייוויי נישט קיין געלט וואס איך זאל קענען צונעמען פון דיר."
אויסער דעם דאקטער יונאן, האט די פאליציי באוויזן איבערצוצייגן נאך דריי קרבנות עדות צו זאגן - אלע זענען געווען חשוב'ע פראפעסיאנאלן וואס האבן געציטערט פאר זייער נאמען. דארט, אין די פאליציי-צימערן, האבן זיי געהערט די שרעקליכע באשולדיגונגען קעגן די פרויען: פארסמ'ען מענטשן, גניבות און שווינדל. זיי האבן אויך געזען די חורבנות וואס זיי האבן אנגעזייט. איינער פון זיי איז געווען פרעד, דער טאטע פונעם אויטיסטישן קינד. וויבאלד זיי האבן אויסגעליידיגט זיין "קארפאראט" קארטל, האט זיין פירמע אים גלייך אפגעזאגט פון דער ארבעט.
שפעטער, ווען ער האט געפונען א נייע שטעלע, האט מען אים ווידער אפגעזאגט ווייל זיין נאמען איז ארויפגעקומען אויף א שווארצע ליסטע פון פינאנציעלע פארברעכנס. היינט ארבעט ער אלס קאנסולטאנט, אבער ער לעבט אין שטענדיגן פחד. "איך וועק זיך אויף יעדן אינדערפרי מיט דעם געדאנק," זאגט פרעד מיט א צעבראכן הארץ, "איך פיל ממש ווי א ביקס איז אנגעשטעלט קעגן מיין קאפ, יעדן איינציגן טאג."
אבער די פרויען האבן נישט געפילט קיין שום חרטה. פארקערט, זיי האבן זיך געפילט ווי די "קרבנות". זיי האבן גע'טענה'ט אז די פאליציי רודפ'ט זיי, פיר ארעמע פרויען וואס האבן שווער געארבעט, נאר ווייל א "רייכער דאקטאר" האט זיך באקלאגט. סאמאנטא האט גע'טענה'ט אז דער דאקטאר איז געווען א רעגולערער קליענט וואס האט געוואוסט פונקטליך וואס ער טוט. "די בחורים זענען משוגע נאך די מיידלעך," האט זי געזאגט, "זיי פארלירן דעם קאפ און נאכדעם וויינען זיי."
זיי האבן געהאלטן אז אפילו אויב זיי האבן געטון עפעס נישט ריכטיג, איז עס גארנישט קעגן די עולות וואס מענער טוען יעדן טאג אויף דער וועלט. דאס אז מען וויל זיי שיקן פאר דריי יאר אין תפיסה האט זיי אויסגעזען אבסורד.
"וואס איז מיט די אלע זאכן וואס בחורים טוען?" האט סאמאנטא געשריגן, "וואס איז מיט ביל קאסבי?"
צום סוף האט זיי דאס מערסטע וויי געטאן אז די צייטונגען האבן זיי גערופן "סטריפערס". זיי האבן דאך אזוי שווער געארבעט זיך ארויסצוארבעטן פון יענעם שמוציגן טיטל. "קיינער פון אונז איז נישט קיין סטריפער!" האט סאמאנטא געשריגן. אבער פאר די פאליציאנטן האט דאס נישט אויסגעמאכט. "איך האב ליב געהאט ווען איין מיידל האט זיך באקלאגט אויף די פראסטיטוטקעס וואס זיי האבן אליין אריינגעברענגט," האט איין פאליציאנט געלאכט צו זיין חבר. "זיי האלטן אז פארדראגן מענטשן אן רשות איז אקעי, אבער זיין א פראסטיטוטקע איז אונטער זייער כבוד... זיי זענען אינגאנצן פארדרייט."
דערנאך האט מען זיי אלע אפגעפירט אין א טראק קיין "רייקערס איילענד", וואו זיי האבן זיך ווידער געטראפן אין איין צעל. סאמאנטא האט פרובירט צו הייבן דעם מאראל: "לאמיר אלע האלטן הענט און קעמפן צוזאמען! מיר זענען אומשולדיג! מיר זענען מלאכים!"
ראוזי האט א קוק געטאן אויף סאמאנטא, וואס האט אויסגעזען ווי א משוגענע מיט איר צעשויבערטע האר און פאלשע צירונגען. "איך האב געטראכט צו זיך: דאס איז פשוט נאריש," דערציילט ראוזי. "איך האב איר געזאגט: 'יא, אוודאי, מיר זענען אלע צדיקים... קאם אן, די שיף איז שוין געזונקען. טו אן דיינע ערוואקסענע הויזן און זיי כאטש איין מאל ערליך אין דיין לעבן'."
סאמאנטא האט שפעטער געזאגט אז ראוזי האט פשוט געהאט א "נערוון-צוזאמענברוך".
די וועכטער אין תפיסה האבן זיך צוגעקוקט מיט הנאה. אן זייער גלאנץ, אן דעם מעיק-אפ און אן די טייערע קליידער, האבן זיי אויסגעזען ווי פיר פויגלען איינגעשפארט אין א שטייג. "ווער פון אייך איז די אנפירערין?" האט איין וועכטער געפרעגט.
ראוזי האט געוויזן אויף סאמאנטא, און סאמאנטא האט געוויזן אויף ראוזי.
די מעשה האט זיך געענדיגט אין נאוועמבער 2014, ווען מען האט זיי געברענגט אין געריכט. סאמאנטא בארבאש איז ארויסגעקומען פון מאנהעטן קרימינאלן קאורט, זיך וואקלענדיג אויף אירע הויכע "גוטשי" שיך, בשעת איר פנים איז געווען בלאס טראץ איר פאלשן ברוינעם קאליר. דאס גאנצע גלאנץ איז פארשוואונדן, און עס איז נאר געבליבן א ביטערער טעם פון א שמוציגע פרשה וואס האט זיך ענדליך געענדיגט.
יענעם נאכמיטאג בין איך געפארן קיין נאנועט, ניו יארק, צו זען ראוזי. זי האט געעפנט די טיר מיט א פארזיכטיקן בליק. סאמאנטא האט איר שוין געשיקט א "טעקסט" פריער: "מיר האבן געהערט אז דו האסט געשלאסן א דיל מיט די פאליציי. זאלסט האבן הצלחה."
"אין אנהייב האב איך געטראכט: ניין, איך וויל נישט זיין קיין מסור," האט ראוזי מיר דערציילט בשעת זי איז געזעסן אויף איר קאנאפע, ארומגעוויקלט אין א טייערן 'גוטשי' דעקע, בשעת איר טאכטער שפילט זיך מיט בארבי-פאפעס אויפן שניי-ווייסן טעפיך. "אבער דאן האב איך אנגעהויבן טראכטן... איך בין די איינציגע פון די חברה וואס איז נארמאל, מיט א קאפ אויף די פלייצעס, מיט א קינד און א צוקונפט."
זי האט זיך בכלל נישט געזארגט וואס אירע אלטע חברטעס טראכטן, ספעציעל נישט סאמאנטא. "זי וועט שוין געפינען איר 'קאמאנדע' אין תפיסה," האט זי געזאגט מיט א ביטערן שמייכל. "איך האב געזען יענע טעלעוויזיע-סעריעס איבער תפיסות; זי וועט דארטן זיין די 'באס' איבער אלעמען."
דורכאויס דעם קומענדיגן יאר האב איך גערעדט מיט ראוזי פילע מאל. צום ערשט זענען דאס געווען פארמעלע אינטערוויוס, אבער מיט דער צייט פלעגט זי פשוט קלינגען אין די מערסט צופעליגע צייטן נאר צו שמועסן. זי פלעגט זיך באקלאגן אויף סאמאנטא און ווי זי האט "קאליע געמאכט אירע שטרעבונגען." אנדערע מאל פלעגט זי רעדן איבער אירע צוקונפט-פלענער אדער אירע שוועריקייטן מיט כעס און דעפרעסיע. "איך ווייס פארוואס מיר האבן דאס געטאן," האט זי מיר געזאגט איין מאל. "מענטשן וואס ליידן, טוען וויי אנדערע מענטשן." טראץ אירע שווערע פעלערן, איז געווען גרינג צו פארשטיין פארוואס קליענטן זענען געפאלן פאר איר כאראקטער. זי איז געווען קאמיש, טיף, און א מאדנע פילאסאפישע פרוי, ספעציעל ווען עס איז געקומען צו געלט און תאוות. "איך מוז פארשטיין דעם חילוק צווישן וואס איך 'וויל' און וואס איך 'דארף'," האט זי געזאגט בשעת זי האט מיר געוויזן איר ריזיגע זאמלונג פון טייערע האנט-טאשן. "ווייל דאס כסדר'דיגע 'וועלן' איז דאס וואס הרג'עט מיך."
אין פעברואר האבן מיר זיך געטראפן אויף לאנטש פאר איר סעסיע אין געריכט. ווען מיר זענען אנגעקומען, האט דער ריכטער נאך אויסגעהערט א פריערדיגע פאל איבער א שיסעריי. דער פראקוראר האט געוויזן א ווידעא וואו דער באשולדיגטער רעדט צו די פאליציי און פשוט פארפלאנטערט זיך אליין אין די אייגענע חובות. עס איז געווען שווער צו צוקוקן.
"וואס פאר א נאר," האט א מאן אין דער ערשטער ריי געמורמלט. עס האט זיך ארויסגעשטעלט אז דאס איז ראוזי'ס אדוואקאט, דער וואס האט קיינמאל נישט צוריקגעקלינגען צו מיר.
איך האב אנגעהויבן ווערן נערוועז פאר ראוזי, וואס האט כסדר אויסגעמיטן צו רעדן איבער די פונקטליכע באדינגונגען פונעם אפמאך וואס זי האט געזאלט באקומען. אבער זי אליין האט נישט אויסגעזען באזארגט בכלל. "נא, דאס איז סך-הכל א 'ווייס-קאלנער' פארברעכן," האט זי געזאגט קאלטבלוטיג. בשעת דער באשולדיגטער פאר אונז האט געבוקט זיין קאפ מיט חרטה, האט זי מיך געשטופט און געוויזן אויף איר טעלעפאן א רייע בילדער פון טייערע עסנווארג אויף 'Yelp'. "האסט ליב קאוויאר?" האט זי געפליסטערט. "איך האב עס ליב."
אלע פיר פרויען האבן פרובירט אלץ אין דער וועלט אויסצומיידן תפיסה, און די פארהאנדלונגען האבן זיך געשלעפט ביז נאוועמבער. דאן האבן קארינא און מארסי מודה געווען אין קאנספיראציע און גניבה. א פאר וואכן שפעטער האט אויך סאמאנטא בארבאש מודה געווען אין די זעלבע באשולדיגונגען. זייערע אורטיילן זענען געווען באשטימט פארן אנהייב פונעם נייעם יאר. דערווייל האט קארינא געפונען א נייע ארבעט אין מארקעטינג, און סאמאנטא ארבעט ווייטער אויף איר "שווימווארג" פירמע.
ראוזי'ס געריכט דאטום איז געווען באשטימט אויף פעברואר. דורכאויס די גאנצע צייט האט זי אויסגעזען גאנץ אפטימיסטיש צו דערציילן איר געשיכטע; זי האט מיר אפילו געזאגט אז זי טראכט צו ווערן א "מאטיוואציאנעלע רעדנערין" פונקט ווי דזשארדאן בעלפארט (דער 'וואלף פון וואל סטריט'). אבער שפעטער, ווען א פאקטן-קאנטראלירער פונעם זשורנאל האט איר געקלונגען צו באשטעטיגן די פרטים, האט זי פלוצלונג גע'טענה'ט אז זי האט אלץ נאר "אויסגעטראכט". ווען מיר האבן שפעטער גערעדט, האב איך איר געזאגט אז דאס איז אוממעגליך - איר גאנצע געשיכטע איז באשטעטיגט דורך צענדליגער פאליציי קלאגעס און פילע אינטערוויוס. זי האט דאס ענדליך מודה געווען.
"יעצט זאג איך דיר אז אלץ איז פיקציע," האט זי געזאגט נאכדעם וואס איך האב איר געפרעגט איבער אירע פלענער צו ווערן א בארימטע רעדנערין. זי האט זיך אפגעשטעלט פאר א לאנגע וויילע. "אויב דו ווילסט שרייבן די 'אויסגעטראכטע' מעשה וואס איך האב דיר דערציילט, קענסטו עס טון." דערנאך האט זי געזאגט דעם אמת וואס מיר האבן ביידע געוויסט:
"איך ראטעווע יעצט נאר מיין אייגענע הויט," האט זי געזאגט. "איך בין דא נאר פאר זיך אליין."
כאטש אלץ וואס איז געשען, האב איך איר ליב געהאט. מיר זענען געבליבן אין קאנטאקט. נישט לאנג צוריק, ווען מיר האבן גערעדט, האט זי מיר דערציילט אז זי וואוינט איצט אין קאליפארניע. איך האב נישט קיין באגריף צי דאס איז אמת אדער נישט, אבער אויב יא, האט זיך געהערט אז זי איז צופרידן. מיט איר חתן איז עס ווידער געווען אנגעצויגן, אבער זי האט שוין געפונען נײע פרײנד, אזוי זאגט זי. זי האט דערציילט וועגן א מאן וואס האט איר געהאלפן באקומען אן ארבעט אין פארקויפן מעדיצין, און זי האט זיך אויסגעלערנט ווי אזוי צו האנדלען מיט אקציעס אויף דער בערזע.
"די יונגע חברה דא לויפן מיר נאך," האט זי געזאגט מיט איר טיפישער חוצפה. "יעדער זאגט מיר: 'איך וועל דיך נעמען אויף מיין פריוואטן דזשעט, מיר וועלן פליען קיין טאמפא, מיר וועלן פארן קיין וועגאס'." זי האט נאך קיינעם נישט געזאגט יא, אבער זי טראכט וועגן דעם. "איך מיין," האט זי צוגעגעבן, "איך האב דאך אלע זייערע נומערן אין מיין טעלעפאן."
The Hustlers at Scores - JESSICA PRESSLER
עס איז אויך פארהאן א געלונגענע פילם דערפון וואס איז אוועילעבל אויף א גוגל דרייוו:
נוכלות בלי חשבון 2019 ע"י Gavishahar
------------------------------------------
ראזעלין קעא, אין אן אנדערע לעבן, וואלט אפשר געקענט באווייזן גרויסע זאכן אויף וואל סטריט. "איך בין גענוג קלוג דערפאר, איך ווייס דאס פערזענליך," האט זי מיר געזאגט, זיצנדיג אין איר הערליכע ווייסע קאך אין איר פראכטפולן היים אין די פארשטעט. זי איז זייער ארגאניזירט, זאגט זי אויף זיך אליין, און זי פארשטייט גוט צו נומערן. עס איז נישט קיין ספק אז זי פארמאגט אין זיך א נאטור פון א ביזנעס-מאן; אלס קינד, דערציילט זי, פלעגט זי קויפן זיסווארג אין גרויסן און עס ווייטער פארקויפן פאר די קינדער אין שולע פאר א שיינעם פארדינסט. שפעטער האב איך באמערקט אז דאס איז פונקט די זעלבע געשיכטע וואס דער באקאנטער ביליאנער דזשאן פאולסאן דערציילט איבער זיינע קינדער יארן. דער חילוק איז בלויז, אז דזשאן פאולסאן איז געבוירן געווארן אין זיין וועלט, און ראזעלין קעא איז געבוירן געווארן אין אירע, מיט א פנימיות און א חיצוניות וואס ציט די אויגן און קען פארדרייען דעם קאפ פאר מענטשן. דאס איז די סארט אויסזען וואס קען ברענגען א מיידל צו פראבלעמען, הגם ראוזי אליין האט גאנץ גוט געוואוסט וויאזוי אליין אריינצובלאנדזשען אין שוועריגקייטן.
אויפוואקסנדיג אין ראקלענד קאונטי, איז ראוזי געווען א ווילד קינד. זי האט זיך געדרייט מיט יענע חברה, געהאט נישט גוטע פריינט, און זיך כסדר אריינגעלאזט אין קריגערייען אין שולע. היינט, ביי די 31 יאר, האט זי שוין אביסל נאכגעפארשט די נושא פון פסיכאלאגיע און זי איז געקומען צום אויספיר אז איר אויפפירונג איז מסתמא געווען א רעזולטאט פון דעם וואס אירע עלטערן האבן אפגעפוצט קיין אטלאנטיק סיטי ווען זי איז נאך געווען גאר יונג, איבערלאזנדיג איר מיט איר ברודער ביי די אלטע זיידע-באבע.
לויט ווי ראוזי דערציילט, זענען אירע עלטערן געווען פליטים פון קאמבאדיע וואס זענען געקומען קיין אמעריקע מיט האפענונגען אויף א בעסער לעבן, אבער "זיי זענען פארכאפט געווארן אין דעם גאנצן מאטעריעליזם, שיינע קארס, און דעם נאכט-לעבן," זאגט זי. "ערגעץ אינמיטן וועג האבן זיי זיך פשוט פארבלאנדזשעט."
(איך שרייב "לויט ווי ראוזי דערציילט", ווייל אירע קרובים האבן נישט געוואלט רעדן מיט מיר, און אויך ווייל ראוזי איז באקאנט אלס א פראפעסיאנעלע ליגנער מיט א רייכע קרימינאלע פארגאנגענהייט. דאך, אמאל לאזט זיך איר ארויס אן אמת וואס מען קען נישט לייקענען. "די אמעריקאנער קולטור איז אביסל פארדארבן," האט זי זיך פארטראכט, "פארשטייסט?")
לויט איר ווערסיע, איז דאס טאקע געווען די סיבה פארוואס זי איז אזוי פארקראכן. זי האט איבערגעלאזט די לימודים, און ביי די 17 יאר האט זי אנגעהויבן ארבעטן אין א לאקאלן רעסטוראנט אין נאנועט, כדי צו העלפן אירע זיידע-באבע דעקן די הוצאות פון שטוב. שפעט ביינאכט און פארטאגס פלעגט זי סערווירן קאווע פאר די קונדן, צווישן זיי אסאך ארבעטער פון א נאנטן שמוציגן נאכט-קלאב. איין נאכט האט איינער פון די מענעדזשערס דארט איר איבערגעלאזט א 20 דאלער "טיפ" אויף א 20 דאלער בילל. ער האט איר באטראכט פון אויבן ביז אראפ און איר פארגעשלאגן אז אויב זי וויל מאכן "עכטע געלט", זאל זי קומען ארבעטן ביי אים.
דאס איז געווען אין יענע יארן ווען די גאנצע נידריגע אינדוסטריע האט געהאט א נארמאלע נאמען אין די גאס. עס איז געווארן א מאדע אז זיך אויפפירן אומאיידל פאר געלט איז נישט קיין שום פראבלעם, נאר פארקערט - עס איז א סימן פון "פרייהייט" און "פינאנציעלע מאכט". באקאנטע קלובס אין ניו יארק סיטי האבן מצליח געווען זיך אהערצושטעלן אלס א פלאץ פאר "נארישע פארוויילונג", וואו אפילו באקאנטע ספארטלער און פאפולערע פערזענליכקייטן האבן זיך נישט געשעמט צו ווערן פאטאגראפירט מיט די טענצער וואס האבן אויסגעזען ווי פשוט'ע מיידלעך פון גאס.
ראוזי האט אמאל צוגעזען א פראגראם אויף די טעלעוויזיע איבער די סארט אומאיידעלע טענצער, און זי האט באמערקט די ריזיגע פעקלעך געלט וואס די מיידלעך פלעגן ארויסציען פון זייערע שיך ביים סוף פון די נאכט. דאס האט איר געצויגן דאס הארץ. גלייך דעם נעקסטן טאג איז זי געגאנגען צום "לעיס" קלאב, זי האט אומפארשעמט ליגנט געזאגט איבער איר עלטער, און מען האט איר אויפגענומען צו די ארבעט. לויט איר זכרון האט זי דארט פארדינט צווישן פינף הונדערט ביז טויזנט דאלער א נאכט. אבער זי האט גוט געוואוסט אז די "עכטע" געלט ליגט אין מאנהעטן. עס האט נישט געדויערט לאנג און זי האט אנגעהויבן פארן מיט איר אלטע "האנדא" קאר אריין אין שטאט, צו די גרויסע פלעצער אין טיימס סקווער. דארטן האט זי צום ערשטן מאל באגעגנט סאמאנטא פאקס.
סאמאנטא איז געווען איינע פון די גרעסטע פארדינער אין די אינדוסטריע. זי איז געווען א מאמע וואס האט אליין אויפגעצויגן איר קינד אין די בראנקס, און האט אנגעהויבן טאנצן שוין ביי די 19 יאר. מיט די יארן האט זיך איר גאנצע אויסזען געטוישט דורך פלאסטיק סורזשערי כדי צופרידנצושטעלן די נידריגע גלוסטענישן פון די קונדן; זי האט אויסגעזען ווי א פאנטאזיע-פיגור, מיט געשוואלענע ליפן און קוילן-שווארצע האר וואס האבן באהאלטן כתובת קעקע'ס אויף איר גענאק. אבער אונטער דעם גאנצן חיצוניות האט זיך באהאלטן א קאפ פון א קאלטבלוטיגן ביזנעס-מאן, מיט א כח פון א סאלדאט.
ווען ראוזי האט איר באגעגנט, איז סאמאנטא שוין געווען אין אירע דרייסיגער יארן - וואס ווערט פאררעכנט אלס "אלט" אין יענע קרייזן - אבער זי האט אנגעהאלטן איר מאכט דורך דעם וואס זי פלעגט אויסלערנען די יונגע מיידלעך די מלאכה. כאטש וואס עס קען זיך דאכטן אז מיט אזויפיל פרויען אין איין צימער וואס קאנקורירן אויף די זעלבע מענער וועלן זיי זיך צופרעסן איינע די אנדערע, איז אבער דער אמת אז עס לוינט זיך פאר זיי צו ארבעטן אינאיינעם. א דורכשניטליכער מאן קען נאך קאנטראלירן זיין שכל און זיין בערזל ווען ער געפינט זיך נעבן איין מיידל, אבער ער פארלירט אינגאנצן דעם קאנטראל ווען ער איז ארומגערינגלט מיט דריי אדער פיר. דערפאר פלעגן זיי ארבעטן אין גרופעס. "יעדער האט געוואלט ארבעטן מיט סאמאנטא," דערמאנט זיך ראוזי, "ווייל זי האט געהאט די בעסטע קליענטן און זי האט געוואוסט פונקטליך וויאזוי ארויסצופאמפן דאס געלט."
סאמאנטא האט גענומען ראוזי אונטער איר שוץ. מיט איר גראבע, טיפע שטימע האט זי איר פארגעשטעלט פאר אירע רעגולערע קונדן. "מערסטנס זענען דאס געווען יונגע חברה פון וואל סטריט," האט סאמאנטא מיר דערציילט אין א שמועס, "וואס האבן פשוט געזוכט צו פארברענגען, ווערן שיכור, און זיך נאריש מאכן מיט מיידלעך."
דאס איז געווען אין יאר 2007. כאטש וואס די נאכט-קלובס האבן שוין געהאט אביסל נאכגעלאזט פון זייער גלאנץ נאך א רייע ארעסטן וואס זענען געווען פארבונדן מיט די מאפיא, זענען זיי נאך אלץ געווען דאס בעסטע פלאץ פאר די פינאנציעלע יונגען אויסצולאזן די נערוון נאך א טאג פון דרייען מיט ביליאנען דאלער. דארט אין די קלובס פלעגט מען זיך באגיין מיט ריזיגע סומעס געלט מיט א לייכטזיניגקייט וואס מען געפינט נישט אין ערגעץ. "עס איז געווען ווי א חלום-וועלט," דערציילט ראוזי. "מיר האבן געהאט איין קליענט, א גרויסער קנאקער אין א פינאנציעלע פירמע, וואס האט אויסגעגעבן 300 טויזנט דאלער אין בלויז איין וואך! ער פלעגט אריינקומען דריי מאל א וואך, און יעדער מאל איבערלאזן הונדערט טויזנט דאלער. יעדע מיידל אין צימער פלעגט פארדינען צען טויזנט דאלער יעדעס מאל וואס ער האט נאר אריינגעשטעלט א פוס."
"פאר די חברה איז דאס געלט גארנישט ווערט," האט סאמאנטא צוגעגעבן אין א באזונדערן שמועס. "פשוט גארנישט."
די מענער זענען מערסטנס געווען נאריש. אפילו ווען זיי האבן נישט אנגעהויבן אזוי, פלעגן זיי ווערן שיכור און זאגן זאכן ווי, "האט דיין טאטע דיך באליידיגט? איז דאס פארוואס דו טוסט דאס?", וואס איז געווען נערווירנד אפילו ווען עס איז נישט געווען אמת. די מערהייט זענען געווען חתונה געהאט, כאטש וואס דאס האט זיי נישט אפגעשטעלט פון בעטן זאכן ווי בלאז דזשאבס אדער צו ווערן סטימולירט מיט א פלאש שאמפעין, א בקשה וואס זיי זענען געווען שאקירט ווען עס איז געקומען פון א נארמאלע משפחה מענטש.
אין אנהייב פלעגט ראוזי אהיימקומען נאך די ארבעט און זיך אנהייבן אמפערן מיט איר מאן, באשולדיגנדיג אים אז ער פירט זיך נישט ערליך צו איר. "די ארבעט האט מיר אינגאנצן פארדרייט דעם קאפ," זאגט זי איבער דעם וואס זי האט אריינגעקוקט צו טיף אין די שמוציגע מחשבות פון מענער. א געוועזענער מענעדזשער אין א קלאב האט מיר מסביר געווען: "די מיידלעך דארט אנטוויקלען א שרעקליכע פאראכטונג צו מענער. זיי גלויבן שוין נישט אז א מאן קען זיין אן ערליכער מענטש; זיי קוקן אויף זיי בלויז ווי אביעקטן וואס מען דארף מאניפולירן און אויסניצן פאר געלט."
און אז עס איז געקומען צו דעם, האבן זיי אלע בעסער ליב געהאט די "נאראנים". עס איז דא א ספעציעלע הנאה אין איבערצייגן א מאן וואס האלט זיך פאר א קנאקער, אז ער זאל אויסגעבן זיין גאנצע צייט און געלט אויף דיר. עס געבט זיי א געוויסע נקמה-געפיל, אז ביים סוף איז ער דער וואס פארלירט זיין גאנצע זעלבסט-רעספעקט.
אפט פלעגן זיי זאגן אז געוויסע חברה זענען כאטש "ווערט" דאס געלט. נישט ווי די אנדערע שלימזל'דיגע דורכגעפאלענע מענטשן וואס פלעגן קומען נאר צו רעדן און זוכן אביסל ווארימקייט. "עס זענען דא בחורים," זאגט ראוזי, "וואס ווילן פשוט מען זאל קוקן אויף זיי ווי גוטע מענטשן." די סארט בחורים האבן זיי אויך אויסגעניצט; מען פלעגט זיי פארקויפן מעשיות אז מען דארף געלט פאר "רענט" אדער פאר "שולע", און זיי פלעגן באצאלן אויף אייביג. "איך האב שוין געהאט אזויפיל מעשיות פון א מיידל אין נויט," זאגט ראוזי מיט א זיפץ. "אז א בחור זאגט מיר 'איך האב דיך ליב', ווייס איך שוין אז איך קען אים אויסמעלקן ביזן לעצטן פעני."
ראוזי פארמאגט אן איידל פנים, מיט א מין אומשולדיג קוק וואס זי פלעגט נאך מער פארשטארקן מיט פארשידענע קאסמעטיקס, און מיט דעם האט זי צוגעצויגן אסאך פון די סארט מענער. איינער פון זיי איז געווען א געלערנטער מאן, לאמיר אים רופן "ברייען". ער פלעגט זיצן ביים באר און צוקוקן מיט באוואונדערונג ווי ראוזי לערנט אירע לימודים. "עס איז געווען אומגלויבליך ווי ארגאניזירט זי איז," האט ער מיר דערציילט, "איר שריפט איז געווען ממש פערפעקט."
אסאך מיידלעך דארט פלעגן פשוט זאגן ליגנט אז זיי זענען סטודענטן, אבער ראוזי האט טאקע גענומען קלאסן אין א קאלעדזש אין ניו דזשערזי. שטודירנדיג דארט פסיכאלאגיע, האט זי אנגעהויבן פארשטיין די קראנקע דינאמיק פונעם קלאב און געזען אז עס האט נישט קיין שום צוקונפט. "די סיבה פארוואס די וואל סטריט יונגען פארברענגען אזוי ווילד איז ווייל זיי זענען אומגליקליך אין זייערע דזשאבס," האט זי מיר מסביר געווען. "זיי מאכן געלט אבער זיי האבן נישט קיין סיפוק, דעריבער ווארפן זיי אוועק דאס געלט אויף נארישקייטן און דראגס. נאכדעם גייט אויס דאס געלט, מוזן זיי צוריקגיין ארבעטן שווער צו מאכן נאך. די טענצער זענען גענוי דאס זעלבע: מען מאכט געלט, מען ווערט דעפרעסד, מען ווארפט אוועק דאס געלט אויף טייערע קליידער אדער וואקאציעס, און אז דאס געלט גייט אויס מוז מען צוריקגיין צום קלאב..."
ראוזי האט נישט געוואלט פארבלייבן שטעקן אין דעם דורכגעפאלענעם רעדל. זי האט אנגעהויבן קוקן אויף סאמאנטא אלס א ווארענונג סימן. סאמאנטא פלעגט שטענדיג רעדן איבער אירע פלענער פאר א אייגענע ביזנעס, אבער פאר יעדן איז געווען קלאר אז זי וועט קיינמאל נישט טוישן אירע וועגן. ראוזי אבער האט געהאט גרעסערע אמביציעס. טראץ דעם וואס אירע עלטערן און פריינט האבן נישט געגלייבט אין איר, האט זי געפילט אז זי איז באשטימט פאר עפעס ספעציעל.
אויף דעם פונקט איז ברייען געווען איינשטימיג מיט איר. ער איז געווען אזוי פארנארט אין איר, אז ווען זיין כלה האט געמוזט צוריקפארן קיין קאזאכסטאן ווייל איר וויזע איז אויסגעלאפן, האט ער איר פשוט געלאזט גיין, האפנדיג אז ראוזי וועט ענדליך וועלן חתונה האבן מיט אים. "איך האב געפילט אין מיין הארץ אז זי האט מיך ליב," זאגט ער היינט מיט א ביטערקייט.
ער איז געווען שאקירט ווען ראוזי איז פלוצלונג פארשוואונדן געווארן אן איבערלאזן א שפור. ער האט נישט געהערט פון איר כמעט צוויי יאר, ביז איין טאג האט זי אים אנגערופן פון אריזאנע. זי האט אים דערציילט אז זי האט זיך אהין אריבערגעצויגן מיט א פריינד, אבער זי וויל שוין צוריקקומען קיין ניו יארק. זי האט אים געבעטן אז ער זאל איר העלפן באצאלן פאר א טראק אריבערצופירן אירע זאכן.
"איך האב געהערט א בעיבי וויינען אינעם הינטערגרונט," דערציילט ברייען. "זי האט מיר געזאגט אז דאס איז א קינד פון א חבר'טע אויף וועמען זי פאסט יעצט אויף."
"איך האב אים טאקע געזאגט אז איך בין אין אריזאנע," האט ראוזי שפעטער מודה געווען מיט א שמייכל.
דער אמת איז געווען אז זי האט קיינמאל נישט פארלאזט ניו יארק. זי איז פשוט געווארן טראגעדיג און זיך געשיידט פון איר מאן מיט וועמען זי פלעגט זיך כסדר טענה'ן און איבערבעטן מיט אים. אבער דאן איז זי אריינגעפאלן אין שווערע פינאנציעלע חובות, און ראוזי האט געזוכט א וועג וויאזוי זיך אליין צו שפייזן אינאיינעם מיט איר ניי-געבוירן טאכטערל. זי האט ארויסגענומען איר אלטן פאון-בוך און אנגעהויבן קלינגען די נעמען אויף איר "געלט ליסטע".
צו איר שלעכט מזל, איז יענער ברייען שוין געווען פארהייראט מיט זיין כלה פון קאזאכסטאן וואס איז צוריקגעקומען, און קיין איינער פון אירע אנדערע "קליענטן" זענען נישט געווען צופרידן מיט איר. ראוזי האט נישט געהאט קיין ברירה און איז צוריקגעפארן ארבעטן אינעם "האסטלער" קלאב אין שטאט. "מען דארף טון וואס מען דארף טון כדי צו דעקן דעם חודש," האט זי געזאגט מיט א שווערן זיפץ.
אבער אין די צייט וואס זי איז נישט דארט געווען, האט זיך די וועלט געביטן. נאכ'ן גרויסן עקאנאמישן קראך אין יאר 2008, איז האלב "וואל סטריט" געבליבן אן קיין ארבעט, און די אנדערע האלב האבן מורא געהאט צו ווייזן דאס פנים אין אזעלכע פלעצער. אפילו די מיידלעך דארט זענען שוין געווען נייע; רוסישע און קאלאמביענער מיידלעך וואס זענען געווען גרייט צו טון די ערגסטע זאכן פאר בלויז 300 דאלער. ראוזי האט גלייך באגריפן: "איך קען מיט דעם מיאוס'ן דורכפאל נישט קאנקורירן!"
זי פלעגט אריינקוקן אין די פריוואטע צימערן צו פארשטיין וואס דארט טוט זיך, און עס האט נישט געדויערט לאנג ביז איר קאפ האט אנגעהויבן ארבעטן. "איך האב דאך שוין געזאגט אז איך בין קלוג," זאגט זי. זי האט געזען וויאזוי די קליענטן ליגן דארט אינגאנצן פארנעפלט, און זי האט אנגעהויבן פלאנירן א נייע שווינדל.
ביז דעמאלט איז די גאנצע אינדוסטריע געווען אויסגעשטעלט אויף א וועג וואס איז געווען שלעכט פאר די מיידלעך. הגם זיי זענען געווען די הויפט "פראדוקט" פונעם קלאב, פלעגן זיי נישט באקומען קיין געהאלט. פארקערט: זיי פלעגן דארפן באצאלן פאר'ן קלאב "רענט" פאר'ן פריווילעגיע צו ארבעטן דארט, און דערצו טיילן "טיפס" פאר יעדן ארבעטער. דער קלאב פלעגט נאך צוקומען און אראפנעמען 20 פראצענט פון יעדע אפצאל.
אבער זייט די רעסעסיע האט זיך דאס רעדל איבערגעדרייט. די קלובס האבן זיך גענויטיגט אין פרישע קליענטן, און סאמאנטא איז געווען די וואס האט געוואוסט וויאזוי זיי צו ברענגען. זי פלעגט זיצן ביינאכט און קלינגען הונדערטער נומערן פון קליענטן וואס זי האט אנגעזאמלט דורך די יארן, ממש ווי א "טעלעמארקעטינג" פירמע. אפטמאל האבן די מענער אפילו נישט געדענקט ווער זי איז, אבער זי פלעגט שיקן אומאיידעלע בילדער אנצורייצן זייער יצר הרע אז זיי זאלן קומען פארברענגען.
סאמאנטא האט נישט שטענדיג געשיקט אירע אייגענע בילדער. זי האט געוואוסט אז צוליב די פילע אפעראציעס זעט זי שוין אויס אביסל צו מאדנע פאר אן ארטיגע מענטש, דעריבער פלעגט זי שיקן בילדער פון יונגערע מיידלעך אין איר קאמאנדע, ווי למשל "קארינא" אדער "מארסי". מארסי איז געווען א גרינגע רויב פאר סאמאנטא; איר חבר איז געווען א פארברעכער און א דראג-הענדלער וואס מען האט גערופן "דער פימפ", און ער איז געווען מער ווי צופרידן אז זיין חבר'טע ברענגט אריין נאך געלט פון די זייט.
"עס הערט זיך אפשר שרעקליך צו זאגן," זאגט זי היינט, "אבער מיר האבן פשוט געכאפט מענטשן פון דער גאס ווי מען כאפט פישלעך."
ווען א קליענט פלעגט זיך לאזן הערן אז ער איז אינטערעסירט אין א באגעגעניש, פלעגט סאמאנטא שיקן מארסי אדער קארינא אים צו טרעפן. זיי פלעגן אים ארויסנעמען עסן און טרינקען אויף די העכסטע מאס, און אינמיטן פלעגן די אנדערע מיידלעך זיך פלוצלונג "באווייזן". ווען דער בחור איז שוין געווען גוט שיכור און פארדרייט פון די גאנצע איבערקעניש וואס מען האט אים געשאנקען, פלעגן זיי אים שלעפן צו איינע פון די קלובס וואו זיי האבן געהאט א פריערדיגע אפמאך צו באקומען א פעטע פראצענט פון אלעס וואס ער גיבט אויס. דארט פלעגן זיי אנהייבן "סווייפן" זיין קרעדיט קארטל אן קיין שום רחמנות, ביזן לעצטן פעני וואס איז נאר געגאנגען.
פארשטייט זיך אז עס איז נישט שטענדיג געגאנגען כשורה. אמאל פלעגן זיי דורכגיין די גאנצע פראצעדור און דער בחור איז פשוט געווען צו מיד אדער אפגעמאטערט צו גיין ווייטער. זיי פלעגן אים פרובירן אנצוטראגן דראגס אז ער זאל באקומען פרישע כוחות, אבער ער איז שוין געווען אין א מצב וואס גארנישט האט געהאלפן. זעענדיג דאס, האט סאמאנטא אויסגעטראכט א פלאן וואס האט איר שפעטער געמאכט פאר א גאר רייכע פרוי: זי האט אויסגעמישט א "ספעציעלע געטראנק" מיט שארפע כעמיקאלן און שטארקע דראגס וואס מאכן דעם מענטש פארנעפלט.
"נאר אביסל," דערמאנט זיך ראוזי מיט א קאלטבלוטיגקייט, בשעת זי פירט איר טייערע קאר ארויס פון הויף צו נעמען איר טאכטער פונעם קינדער-גארטן. "פונקט ווי א שפריץ זאלץ." דאס איז געווען דער סוד פון די סצענעס וואס זי פלעגט זען אין די פריוואטע צימערן, וואו סאמאנטא'ס קליענטן פלעגן ליגן אויסגעצויגן ווי טויטע. ווען זי האט איינגעזען וואס דארט טוט זיך טאקע, האט זי געזאגט פאר סאמאנטא אז זי וויל ווערן א שותף אין דעם ביזנעס. זי האט נישט געהאט קיין שום געוויסן ביסן; ארבעטנדיג אין אזא נידריגע פלאץ, האט זי שוין לאנג פארלוירן איר מאראלישן קאמפאס. "עס הערט זיך אפשר מיאוס צו זאגן אז מיר האבן פשוט גערויבט מענטשן," זאגט זי, "אבער פאר אונז איז עס דעמאלט געווען 'נארמאל'."
די דראגס האבן געמאכט די בחורים פילן גוט פאר א וויילע, אבער גלייכצייטיג האבן זיי אינגאנצן פארלאשן דעם זכרון. ווען א קליענט פלעגט זיך נאך עטליכע טעג אויפכאפן און זען די ריזיגע חובות אויף זיין קארטל און אנהייבן שרייען, פלעגט סאמאנטא אים גלייך "דערמאנען" מיט א זיסע שטימע וואס פאר א גוד טיים ער האט געהאט. "דו ביסט געווען אזוי פרייליך, געדענקסטו נישט?" פלעגט זי אים זאגן מיט פאלשקייט, "דו האסט אליין געוואלט יעדן געבן טרינק געלט!"
ראוזי האט געמוזט מודה זיין אז סאמאנטא איז געווען א מייסטער אין דעם. "זי איז גארנישט בעסער ווי די חברה אויף וואל סטריט," פלעגט זי זאגן מיט באוואונדערונג. אפילו אויב א בחור האט נישט געגלייבט די מעשיות, האט ער זיך גלייך מיישב געווען: אויב וועט ער אריינגעבן א קלאגע אין פאליציי, וועט זיין פרוי און זיין גאנצע סביבה געוואויר ווערן וואו ער פלעגט זיך דרייען ביינאכט. רוב מענער האבן פשוט באשלאסן אז עס לוינט זיך נישט דעם בושה, און זיי האבן עס אפגעשריבן אלס א טייערע לעקציע. "דאס איז געווען דער סוד פארוואס עס האט אזוי גוט געארבעט," זאגט ראוזי, "זיי האבן פשוט מורא געהאט צו רעדן."
ראוזי, מיט אירע גוטע אפיס-פעאיגקייטן, האט געמאכט דעם גאנצן שווינדל פיל מער ארגאניזירט. זי האט געפירט פונקטליכע ביכער אויף יעדן קליענט, מיט פריוואטע דעטאלן און וויפיל מען האט שוין מצליח געווען ארויסצופאמפן פון אים. "איך האב עס באהאנדלט ווי א ריכטיגע ביזנעס," זאגט זי מיט שטאלץ.
זי האט אויך אנגעהויבן פארלאנגען אז מען זאל זוכן "בעסערע" קליענטן. אנשטאט זוכן אין פשוט'ע רעסטוראנטן ווי מען פלעגט טון פריער, האט ראוזי געשיקט די מיידלעך צו די סאמע טייערסטע פלעצער וואו רייכע מענער דרייען זיך. דאס זענען מענער וואס האבן אסאך וואס צו פארלירן אויב זייער נאמען ווערט פארשמוצט. "מיין גרעסטע מעלה איבער די אנדערע מיידלעך איז געווען אז איך זע נישט אויס ווי איינע וואס ארבעט אין א קלאב," זאגט זי, צייגנדיג אויף אירע צניעות'דיג-אויסזעענדיגע קליידער וואס זי טראגט אלס א מאמע אין די פארשטעט. "איך זע אויס ווי א נארמאלע פרוי וואס איז פשוט ארויסגעגאנגען זיך אויסרוען נאך א שווערן טאג ארבעט מיט א גלאז וויין."
די גאנצע זאך איז געווארן פיל מער קאמפליצירט ווען די גרופע האט אנהייבן נוצן אנדערע מיידלעך פון די גאס וואס זיי האבן געפונען אויף די אינטערנעט. ראוזי האט איבערגענומען די ראלע פון א "מענעדזשערין" מיט א געוואלדיגע ברען. אויב זי האט געזען אז די מיידלעך זענען אביסל צעווארפן, האט זי זיי גענומען קויפן נייע קליידער און פארשידענע קאסמעטיקס. זי האט זיי אויסגעלערנט וויאזוי זיך אויפצופירן און איינגעפירט שטרענגע תקנות: קיין טרינקען און קיין דראגס דורכאויס די ארבעט. "איך האב זיי געלערנט וויאזוי צו 'מאכן כאילו' זיי טרינקען אדער נעמען דראגס," זאגט זי, בשעת זי מאכט א מאדנע באוועגונג מיט איר האנט. "איך פלעג זיי זאגן: ווי נאר דער קליענט חתמ'עט אויף די קארטלעך, קענט איר פשוט אפפוצן פון דארט."
בשעת די מיידלעך האבן פארבלאנדזשעט דעם קליענט מיט זייערע מעשים, האט ראוזי געפירט אירע "ביזנעסער". "האלב פון די צייט פלעג איך זיין אויפ'ן טעלעפאן מיט די 'אמעריקן עקספרעס' פירמע, וועריפייען דעם קליענט'ס סאציאל-סעקיוריטי נומער, זיין מאמע'ס מיידל-נאמען, זיינע לעצטע איינקויפונגען און זיין פונקטליכע אדרעס," זאגט זי. ארויסצובאקומען אזעלכע פריוואטע אינפארמאציע פון א מאן וואס זיין קאפ איז אינגאנצן פארדרייט איז געווען גאר גרינג. "איך האב עס געטאן ממש פאר זייערע אויגן," זאגט זי מיט א חוצפה, "איך פלעג זיי פשוט פרעגן: 'זאג מיר, וואס איז דיין מאמע'ס מיידל-נאמען? וואס איז דיין סאציאל נומער?' - און זיי האבן אלעס דערציילט."
ביים סוף פון די נאכט פלעגט זי מאכן די גאנצע חשבונות פון די געלט-חלוקה. "איך קען רעכענען אלע מאטעמאטיק אין קאפ. אויב די רעכענונג איז געווען פערציג טויזנט דאלער, האב איך פונקטליך געוואוסט וויפיל פראצענט גייט פאר יעדן איינעם."
לויט ווי ראוזי דערציילט, האבן זי און סאמאנטא ארויסגעשלעפט די גרעסטע חלקים פונעם רויב, בשעת די אנדערע קלענערע שפילער האבן באקומען פיל ווייניגער. עס איז נישט אינגאנצן קלאר וויפיל די קלובס אליין האבן פארדינט פון דעם שווינדל (די פירמע "סקארס" האט זיך אפגעזאגט פון צו רעדן איבער דעם). קיינער פון די אפיציעלע ארבעטער פונעם קלאב איז נישט אנגעקלאגט געווארן, חוץ קארמין וויטאלא וואס האט מודה געווען אין אומלעגאל אראפציען געלט פון צוויי קאסטומערס. ראוזי זאגט מיט שטאלץ אז קיינער פון די קלובס האט זיי נישט געשיקט טון די מעשים. "קיינער האט אונז גארנישט געהייסן! מיר זענען שטארקע פרויען וואס לאזן זיך נישט טרעטן פון קיינעם!"
ראוזי איז געווען זיכער אז די מענעדזשערס דארט האבן גאר שטארק אנערקענט איר ארבעט. "עס זענען געווען וואכן וואס איך האב אריינגעברענגט הונדערט טויזנט דאלער פאר'ן קלאב! אן מיר, אן מיינע כוחות ארויסצוגיין מארקעטן און ברענגען קליענטן, וואלטן זיי נישט געהאט קיין פעני פרנסה." זי איז שוין נישט געווען סתם א פשוט'ע טענצערין; זי איז געווען די "סי-עף-או" פון איר אייגענע פירמע. "איך בין געשטיגן אויף די שטאפלען פון די לייטער," זאגט זי מיט סיפוק.
מיט ראוזי'ס ביזנעס-קאפ און סאמאנטא'ס כשרון זיך אומצוגיין מיט מענטשן, האט די ארבעט געבליט איבער אלע ערווארטונגען. יענעם ערשטן ניטל האבן זיי געקויפט פאר זייער באליבטער גאס-מיידל א פאר טייערע "לובוטין" שיך אלס מתנה. "מיר זענען געווען אומבאזיגבאר," דערציילט ראוזי מיט נאסטאלגיע, "מיר זענען געווען ווי די גרעסטע שפילער אינאיינעם."
"וויפיל געלט גייען מיר היינט נאכט שניידן?"
ראוזי האט א קוק געטאן אויף סאמאנטא, וועמענס פנים איז געווען באלויכטן פונעם "איי-פאד" בשעת זי האט געזוכט צו קויפן נאך א פאר "גוטשי" שיך אויף דעם אינטערנעט. עס איז געווען אין הערבסט פון יאר 2013; זיי האבן געווארט אין א טייערע קאר אינדרויסן פון אן עליטע-האטעל אין מאנהעטן, ווארטנדיג אז איינע פון די מיידלעך זאל אראפקומען מיט א קרעדיט קארטל פון א קליענט, כדי זיי זאלן עס קענען אפפירן צום קלאב אין קווינס און דארט ארויסציען דאס געלט.
דאס איז געווען א נייע המצאה זייערע. וויבאלד אנדערע האבן אנגעהויבן נאכצומאכן זייער "פישינג" סיסטעם אין די בארס, האבן זיי באשלאסן צו טוישן סטראטעגיע. ראוזי האט באמערקט אז די מענער ווילן טאקע זיין מיט די מיידלעך, אבער זיי האבן נישט שטענדיג קיין כח צו פארן ביז קווינס צו די שמוציגע קלובס. "איך האב געזען אז עס איז דא א מארקעט פאר א 'צווישן-שניט'," דערציילט זי. "אנשטאט ברענגען דעם בחור צום קלאב, ברענגט מען דעם קלאב צום בחור - גלייך אין זיין האטעל צימער. מיר האבן געהאט א מאנאפאל אויף דעם פאר א שיינע וויילע."
די חברה האבן געמאכט געלט ווי היישעריקן. ראוזי האט געהאט עטליכע לוקסוריעזע קארס אין איר הויף, און אירע שאפעס זענען געווען געפאקט מיט די טייערסטע ברענדס. זי פלעגט נישט טראכטן צוויי מאל פארן אויסגעבן טויזנט דאלער אויף א פאר שיך. "דאס איז פאר מיר געווען געלט פון איין שעה ארבעט," זאגט זי.
אבער עפעס האט אנגעהויבן באדערן ראוזי'ן זעענדיג ווי סאמאנטא זיצט און קויפט אן אויפהער בשעת'ן ארבעט.
"איך מיין איך וועל קויפן די דאזיגע היינט נאכט," פלעגט סאמאנטא זאגן בשעת זי רוקט איר פינגער אויפן סקרין.
היינט פארשטייט ראוזי אז דאס איז געווען דער מאמענט ווען זי האט געפילט אז די זאכן פאלן ארויס פון קאנטראל. פירן א באנדע פון גאס-מיידלעך און גנבים איז נישט קיין גרינגע זאך. די מיידלעך זענען געווען ווילד און אומפאראנטווארטליך. "זיי פלעגן נישט קומען צו די ארבעט, זיי פלעגן זיך אנטרינקען, אדער פלוצלונג באקומען אן אסטמע-אטאקע ווען מען האט זיי געדארפט," דערציילט זי מיט פרוסטראציע. זי האט פרובירט זיין ווי א "מאמע" פאר זיי און זיי געבן מוסר: "איך געב אייך דא א געלעגנהייט צו מאכן געלט, פארוואס ווארפט איר עס אוועק?" אבער עס האט גארנישט געהאלפן.
די אנדערע שותפים זענען אויך נישט געווען פיל בעסער. מארסי און קארינא פלעגן פלוצלונג נעלם ווערן פאר גאנצע וואכן ווייל זיי זענען געווען אויסגעמוטשעט. דאס האט געפירט צו שווערע קריגערייען צווישן ראוזי און סאמאנטא. סאמאנטא האט אנגעהויבן זוכן נייע מיידלעך, מערסטנס געוועזענע טענצער מיט שווערע פראבלעמען און דראגס - סארט מענטשן וואס ראוזי האט נישט געקענט פארטראגן. "ווען איך מאך ביזנעס, וויל איך פארמאגן ארום מיר ארנטליכע מענטשן, נישט קיין נארקאמאנען און פארברעכער," זאגט זי, כאילו זי אליין איז געווען א צדיקת. "מענטשן מיט אביסל מאראל און פרינציפן!"
זי פלעגט שרייען אויף סאמאנטא: "מיר זענען א מאנשאפט וואס געווינט שפילן, פארוואס דארפסטו ברענגען נייע אומטויגליכע שפילער וואס גייען אלעס קאליע מאכן?"
ראוזי האט געזען דעם עתיד, אבער די אנדערע מיידלעך האבן נאר געזען דאס געלט פון דעם מאמענט. "דאס איז די פראבלעם מיט די חברה," זאגט זי, "איך זע דעם גאנצן וואלד, אבער זיי זענען געווען פארגאפט אויף איין בוים פון פופציג טויזנט דאלער."
צוליב זייער אומפאראנטווארטליכקייט, האבן זיי פארברענט זייערע רעגולערע קליענטן און האבן שוין נאר געהאט צו טון מיט פרעמדע מענטשן, וואס מען האט קיינמאל נישט געוואוסט וויאזוי זיי גייען רעאגירן. איין קליענט איז געווארן אזוי פאר'שיכור'ט און צעמישט אז ער האט אנגעקלאפט זיין קאפ אין זיין סווימינג פול און באקומען א שווערע וואונד. א צווייטע מיידל איז אהיימגעקומען באדעקט מיט ביסן. ראוזי פלעגט נישט אנקומען אהיים פאר פינף אזייגער פארטאגס, פונקט אין צייט צו טוישן קליידער און שלעפן איר טאכטער אין שול.
די מידקייט האט אנגעהויבן איבערנעמען די מאנשאפט. "דא האב איך איינגעזען אז מיר זענען געווארן פשוט שלעכט," דערציילט ראוזי. "דער גאנצער דרוק ארום האט אונז געמאכט פילן אזוי. איך פלעג קוקן אויף די מענער און טראכטן: 'ווייסטו וואס? דו מאכסט מיך אזוי נערוועז, אז איך גיי אויסליידיגן דיין קארטל ביזן סוף אלס א שטראף'. מיר פלעגן איבערלאזן א זערא באלאנס, אן קיין פעני קרעדיט, פשוט ווייל דער בחור איז געווען אומאויסהאלטבאר. מיר האבן געפילט אז מיר מוזן מאכן די ארבעט 'ווערט דאס געלט'."
ראוזי פלעגט זיך אליין נארן אז זי גייט אויפהערן ווי נאר זי וועט האבן גענוג געלט אין באנק. "איך פלעג זאגן צו זיך: 'נאך הונדערט טויזנט דאלער און איך בין אינדרויסן'," זאגט זי. "דערנאך פלעג איך מאכן די הונדערט טויזנט, און זאגן: 'אקעי, ביי א האלב מיליאן גיי איך פענסיאנירן'. נאכדעם האב איך שוין געוואלט א מיליאן. עס איז פשוט קיינמאל נישט געווען גענוג."
אזוי זענען זיי ווייטער געגאנגען, ווערנדיג אלץ מער גרויזאם און אומזיכער. איין נאכט זענען זי און סאמאנטא געפארן צו א טייערן רעסטוראנט אין לאנג איילענד צו טרעפן א פינאנץ-מאן אין די פערציגער יארן, לאמיר אים רופן "פרעד". פרעד איז געקומען זוכן אביסל רואיגקייט נאך א שווערע תקופה אין זיין לעבן: זיין הויז איז חרוב געווארן אין א שטורעם-ווינט, און ער האט זיך געמוזט גט'ן פון זיין פרוי וואס האט נישט געקענט אויסהאלטן דעם דרוק פון אויפהאדעווען זייער אויטיסטיש קינד.
ראוזי האט אים געברענגט א געטראנק פונעם באר און אנגעהויבן רעדן צו אים מיט א פאלשע רחמנות. "ער האט דערציילט ווי זיין פרוי איז אוועקגעגאנגען ווייל אן אויטיסטיש קינד איז צו שווער פאר איר," זאגט זי. זי האט אים אפילו דערציילט איבער איר אייגענע טאכטער. "עס איז געווען א ריכטיגע 'הארץ-צו-הארץ' שמועס, ממש ווי צוויי נארמאלע מענטשן."
די גאנצע "שיינע" סצענע האט זיך געענדיגט ווען זיי האבן אים אריינגעזעצט אין ראוזי'ס קאר און אים אפגעפירט צום קלאב אין קווינס. "איך קען דיר אפילו נישט מסביר זיין וויאזוי יענער פלאץ האט אויסגעזען," האט פרעד מיר דערציילט מיט א פארנעפלטן זכרון. "איך געדענק נאר א צימער... אפשר א טיש?" ער געדענקט בלויז שטיקער פונעם שמועס צווישן די מיידלעך איבער א שרעקליכע געשיכטע וואס האט פאסירט מיט א חבר'טע זייערע. "עס איז געווען ביטער," דערמאנט ער זיך, "אבער איך בין געווען אזוי צעמישט אז איך האב אפילו נישט געקענט מאכן קיין בייזע פנים."
"מיר האבן אים אינגאנצן אויסגעליידיגט," זאגט ראוזי אן קיין בושה. "ער האט ממש געבעטן: 'ביטע, לאזט מיר כאטש אביסל געלט אויפ'ן קארטל פאר די מארטגעדזש '." ראוזי איז מודה אז דאס איז געווען דאס ערשטע מאל אין א לאנגע צייט וואס איר געוויסן האט אנגעהויבן קלאפן. "אבער סאמאנטא האט מיך גלייך אפגעשטעלט: 'פיל נישט שלעכט! אויב מיר וועלן עס נישט טון, וועט א צווייטער עס טון!'"
ראוזי געדענקט פונקטליך די סומע: "זיבעצן טויזנט דאלער. פינף טויזנט פון זיין 'טשעיס' קארטל, און די איבריגע פון א צווייטן קארטל. פאר אונז איז עס נישט געווען אסאך, אבער פאר אים איז עס געווען אלעס."
אויב דער פאליציאנט וואס ענטפערט די טעלעפאן רופן וואלט באקומען א דאלער פאר יעדן מאן וואס קלינגט זיך באקלאגן אז מען האט אים בארויבט אין א סטריפ-קלאב, וואלט ער שוין לאנג געווען א מיליאנער. דורכאויס די יארן האט די פאליציי באקומען אומצאליגע אזעלכע קלאגעס, אבער זייער אפיציעלע שטעלונג פלעגט שטענדיג זיין אז די מענער פרובירן פשוט זיך ארויסדרייען פון זייערע אייגענע נארישע מעשים. אבער ווען אט דער קליענט (פרעד) האט געזאגט אז ער האט "באווייזן", האבן זיי אנגעהויבן צוהערן.
די פעדעראלע אגענטן פון די "די-אי-עי" (DEA) זענען ארויסגעפארן צו זיין הויז, וואו ער האט פאר זיי אפגעשפילט א רעקארדירונג פון א שמועס צווישן אים און איינע פון די פרויען. "איך וויל נאר וויסן וואס עס האט פאסירט מיט מיר," האט ער געבעטן אויף די טעיפ, ביז די פרוי האט זיך ענדליך אונטערגעגעבן און אים ארויסגעזאגט דעם אמת: אז ער איז בארויבט געווארן דורך א באנדע עקס-טענצער וואס האבן אים פארסמ'ט מיט דראגס. "נאר א שפריץ," האט זי אים געזאגט.
"דאס איז געווען עפעס אויסערגעוויינליך," האט איינער פון די פאליציאנטן שפעטער געזאגט. "ווען נישט די רעקארדירונג," האט א צווייטער צוגעגעבן, "וואלט איך אים פשוט געזאגט: 'חבר, הער אויף צו רעדן נארישקייטן'."
די פאליציי האט שוין געהאט די רעקארדירונג אין די הענט, און עס האט נישט געדויערט לאנג ביז זיי האבן געכאפט דאס מיידל וואס מען הערט אויפ'ן טעיפ. זי האט גלייך מודה געווען אויף אלעס. כאטש וואס די פאליציי האלט אין געהיים די אידענטיטעט פון זייער אינפארמאנט, זענען די פרויען זיכער אז דאס איז געווען "מארדזשארי" - איינע פון די עקס-סטריפערס וואס סאמאנטא האט אמאל "רחמנות" געהאט אויף איר. מארדזשארי איז שוין געווען טיף פארפלאנטערט מיט די מאכט פון בעפאר, און די פאליציי האט איר לייכט געצוואונגען צו ארבעטן פאר זיי אלס א שפיאן.
ראוזי און קארינע דערציילן, אז איין נאכט האט סאמאנטא זיי גערופן צו א צימער אין דעם לוקסוריעזע "גאנסווארט" האטעל כדי צו "העלפן" מארדזשארי מיט א קליענט. גלייך ווען זיי זענען אריינגעטרעטן, האבן זיי געפילט אז עפעס טויג נישט. מארדזשארי האט זיך געפירט גאר מאדנע; זי האט זיי כסדר געשטופט צו געבן דעם בחור דראגס, וואס האט זיי געמאכט פארדעכטיגט. ווען זיי האבן זיך צוריקגעהאלטן, איז מארדזשארי געווארן נערוועז, זי האט אליין געכאפט דעם זעקל מיט די פולווער און עס אריינגעווארפן אינעם מאנ'ס גלאז. דער בחור איז כמעט גלייך געפאלן אין א טיפן שלאף, און פלוצלונג האט מען געהערט א קלאפ אין די טיר. צוויי מענער וואס האבן זיך פארגעשטעלט אלס "האטעל זיכערהייט" האבן פארלאנגט דורכצוקוקן זייערע זאכן.
צום גליק זענען די מענער געווען צו "העפליך" אדער אפשר האבן זיי זיך פשוט געשעמט צו באטאפן ראוזי'ס טאשן, וואו עס איז געלעגן א פלעשל מיט די דראג-מיקסטור. ראוזי האט זיך ארויסגעכאפט פון דארט, אבער בשעת זי איז געפארן מיט א ווילדן ספיד אויפן שאסיי, איז זי געווען זיכער אז מען יאגט זיי נאך.
"איך האב איר געזאגט אז זי איז פאראנויד," זאגט סאמאנטא היינט.
"סאמאנטא האט געמיינט איך בין משוגע," ענטפערט ראוזי. "זי האט געדארפט פארשטיין אז איך האב גוטע אינסטינקטן. אויב זי וואלט מיר דעמאלט צוגעהערט, וואלט די גאנצע אויספארשונג זיך אפגעשטעלט און אלעס וואלט שטיל געווארן."
די פעדעראלע אגענטן (DEA) האבן קיינמאל נישט באשטעטיגט אויב דאס איז טאקע געווען א דורכגעפאלענע "סטינג" אפעראציע, אבער עס איז א פאקט אז אין יענע תקופה האבן זיי געהאט גאר שווערע צייטן צו ברענגען קרבנות וואס זאלן וועלן מעיד זיין. "די צאל מענטשן וואס זענען גרייט צו רעדן איז געווען לעכערליך קליין," זאגט איינער פון די פאליציאנטן. "קיין איין מאן וויל נישט מודה זיין אז פרויען האבן אים אזוי נאריש געמאכט און באליידיגט."
דאס איז געווען פארשטענדליך, לויט דעם וועג וויאזוי די צייטונגען פלעגן אפלאכן פון אזעלכע קרבנות אין דער פארגאנגענהייט. ווען א באנקיר אדער א ביזנעסמאן פלעגט זיך קומען באקלאגן אז מען האט אים בארויבט ביי "האסטלער", פלעגן די נייעס-סטאנציעס מאכן ליצי ליצנות דערפון.
דאס זעלבע האט פאסירט אין אפריל 2014, ווען די "ניו יארק פאוסט" האט באריכטעט איבער דר. זיאד יונאן, א קארדיאלאג וואס דער קלאב "סקארס" האט אנגעקלאגט פארן נישט באצאלן א חוב פון 135,000 דאלער פאר פיר באזוכן. "אויב מען האט אים באשווינדלט דאס ערשטע מאל, פארוואס איז ער צוריקגעקומען נאך דריי מאל? מסתמא האט ער עס ליב געהאט," האט א ווארטזאגער פונעם קלאב געשפעט אין די צייטונגען.
דער גאנצער עולם האט געלאכט פונעם דאקטער, אבער די פאליציי האט גלייך באמערקט אז דא ליגט א טיפערע מעשה. "ווען דו קוקסט עס אן פון אינדרויסן, זעט עס אויס ווי ער מאכט עס אויף," זאגט איינער פון די דעטעקטיוון, "אבער די דאטומען זענען געווען אזוי נאנט, אז ער האט אפילו נישט געוואוסט אז מען האט אים גערעכנט דאס געלט ביז אלעס איז שוין געווען פארטיג. עס איז געווען טרויעריג - דער דאקטער האט טאקע געמיינט אז ער האט אן ערנסטע באציאונג מיט דעם מיידל."
יונאן האט דערציילט אז ער האט זיך באגעגנט מיט קארינע אין א רעסטוראנט אויף פארק עוועניו. זי האט אים פארקויפט א לאקשן אז זי איז א "שוועסטעריי סטודענטקע" און האט אים אפילו פארגעשטעלט צו אירע "קרובים" - סאמאנטא און מארסי. ערשט ווען "אמעריקן עקספרעס" האט אים אנגערופן פרעגן איבער די ריזיגע סומע פון $135,000, האט ער איינגעזען אז ער איז אריינגעפאלן אין א נעץ. ווען איין דעטעקטיוו האט דאס דערציילט פאר א קאלעגע, האט יענער געלאכט: "דער בחור רעדט שטותים." אבער דער דעטעקטיוו האט פראטעסטירט: "ניין, עס איז באמת געשען."
אפילו די פאליציאנטן אליין האבן אנגעהויבן מורא האבן. "איך בין געווארן פאראנויד," דערציילט איינער פון זיי. "איך קען דאך די ארבעט. אויב עס פאסירט מיט מיר - ווער גייט מיר גלייבן? דיין ביקס איז נישטא, דיין בעדזש איז פארלוירן, דו געדענקסט גארנישט, און זיי האבן א ווידעא פון דיר אין א נידריגן באר..."
אין אנהייב, דערציילט ראוזי, איז סאמאנטא גאר געווען צופרידן מיט דעם גאנצן טומל ארום דעם דאקטער אין די צייטונגען. "זי האט געזאגט: 'זייער גוט, יעצט וועט ער שוין מוזן באצאלן דעם חוב פארן קלאב'," אבער ראוזי האט שוין דעמאלט געפילט אז די זאכן גייען אין א שלעכטע ריכטונג. זי איז דאך געווען די "קלוגע" פון דער באנדע.
דעם ניינטן יוני 2014, האט די פאליציי אפגעשטעלט סאמאנטא נעבן אן ען-טי-עם מאשין אין איר געגנט. "זיי האבן געשריגן: 'קריך אריין אין קאר! דו ביסט ארעסטירט!'" דערמאנט זי זיך מיט שרעק. "אלע שכנים האבן געקוקט, איך האב באקומען א פאניק-אטאקע." גלייך נאכדעם האט מען ארעסטירט קארינע, און דערנאך מארסי.
ראוזי איז געווען די לעצטע אויף דער ליסטע. זיצנדיג אין פאליציי-אויטא אויפן וועג צו "צענטראל בוקינג", האט זי נאך געהאט די חוצפה צו שפאסן מיט דעם פאליציאנט. "ער האט מיך געפרעגט: 'וויאזוי איז א קלוגע און שיינע פרוי ווי דיר אריינגעפאלן אין אזא שמוציגע מעשה?'" דערציילט זי.
ראוזי האט אים געענטפערט מיט א שמייכל: "אפשר ווען דאס אלץ וועט זיך ענדיגן, וועסטו מיך ארויסנעמען פאר א טרינק?"
דער פאליציאנט האט א קוק געטאן אין שפיגל און זיין פנים איז געווארן פארוואלקנט. "איך וועל קיינמאל אין מיין לעבן נישט נעמען קיין טרינק פון דיר," האט ער געזאגט קורץ און שארף.
ראוזי האט געלאכט: "זארג דיך נישט, טייערער, דו האסט סייוויי נישט קיין געלט וואס איך זאל קענען צונעמען פון דיר."
אויסער דעם דאקטער יונאן, האט די פאליציי באוויזן איבערצוצייגן נאך דריי קרבנות עדות צו זאגן - אלע זענען געווען חשוב'ע פראפעסיאנאלן וואס האבן געציטערט פאר זייער נאמען. דארט, אין די פאליציי-צימערן, האבן זיי געהערט די שרעקליכע באשולדיגונגען קעגן די פרויען: פארסמ'ען מענטשן, גניבות און שווינדל. זיי האבן אויך געזען די חורבנות וואס זיי האבן אנגעזייט. איינער פון זיי איז געווען פרעד, דער טאטע פונעם אויטיסטישן קינד. וויבאלד זיי האבן אויסגעליידיגט זיין "קארפאראט" קארטל, האט זיין פירמע אים גלייך אפגעזאגט פון דער ארבעט.
שפעטער, ווען ער האט געפונען א נייע שטעלע, האט מען אים ווידער אפגעזאגט ווייל זיין נאמען איז ארויפגעקומען אויף א שווארצע ליסטע פון פינאנציעלע פארברעכנס. היינט ארבעט ער אלס קאנסולטאנט, אבער ער לעבט אין שטענדיגן פחד. "איך וועק זיך אויף יעדן אינדערפרי מיט דעם געדאנק," זאגט פרעד מיט א צעבראכן הארץ, "איך פיל ממש ווי א ביקס איז אנגעשטעלט קעגן מיין קאפ, יעדן איינציגן טאג."
אבער די פרויען האבן נישט געפילט קיין שום חרטה. פארקערט, זיי האבן זיך געפילט ווי די "קרבנות". זיי האבן גע'טענה'ט אז די פאליציי רודפ'ט זיי, פיר ארעמע פרויען וואס האבן שווער געארבעט, נאר ווייל א "רייכער דאקטאר" האט זיך באקלאגט. סאמאנטא האט גע'טענה'ט אז דער דאקטאר איז געווען א רעגולערער קליענט וואס האט געוואוסט פונקטליך וואס ער טוט. "די בחורים זענען משוגע נאך די מיידלעך," האט זי געזאגט, "זיי פארלירן דעם קאפ און נאכדעם וויינען זיי."
זיי האבן געהאלטן אז אפילו אויב זיי האבן געטון עפעס נישט ריכטיג, איז עס גארנישט קעגן די עולות וואס מענער טוען יעדן טאג אויף דער וועלט. דאס אז מען וויל זיי שיקן פאר דריי יאר אין תפיסה האט זיי אויסגעזען אבסורד.
"וואס איז מיט די אלע זאכן וואס בחורים טוען?" האט סאמאנטא געשריגן, "וואס איז מיט ביל קאסבי?"
צום סוף האט זיי דאס מערסטע וויי געטאן אז די צייטונגען האבן זיי גערופן "סטריפערס". זיי האבן דאך אזוי שווער געארבעט זיך ארויסצוארבעטן פון יענעם שמוציגן טיטל. "קיינער פון אונז איז נישט קיין סטריפער!" האט סאמאנטא געשריגן. אבער פאר די פאליציאנטן האט דאס נישט אויסגעמאכט. "איך האב ליב געהאט ווען איין מיידל האט זיך באקלאגט אויף די פראסטיטוטקעס וואס זיי האבן אליין אריינגעברענגט," האט איין פאליציאנט געלאכט צו זיין חבר. "זיי האלטן אז פארדראגן מענטשן אן רשות איז אקעי, אבער זיין א פראסטיטוטקע איז אונטער זייער כבוד... זיי זענען אינגאנצן פארדרייט."
דערנאך האט מען זיי אלע אפגעפירט אין א טראק קיין "רייקערס איילענד", וואו זיי האבן זיך ווידער געטראפן אין איין צעל. סאמאנטא האט פרובירט צו הייבן דעם מאראל: "לאמיר אלע האלטן הענט און קעמפן צוזאמען! מיר זענען אומשולדיג! מיר זענען מלאכים!"
ראוזי האט א קוק געטאן אויף סאמאנטא, וואס האט אויסגעזען ווי א משוגענע מיט איר צעשויבערטע האר און פאלשע צירונגען. "איך האב געטראכט צו זיך: דאס איז פשוט נאריש," דערציילט ראוזי. "איך האב איר געזאגט: 'יא, אוודאי, מיר זענען אלע צדיקים... קאם אן, די שיף איז שוין געזונקען. טו אן דיינע ערוואקסענע הויזן און זיי כאטש איין מאל ערליך אין דיין לעבן'."
סאמאנטא האט שפעטער געזאגט אז ראוזי האט פשוט געהאט א "נערוון-צוזאמענברוך".
די וועכטער אין תפיסה האבן זיך צוגעקוקט מיט הנאה. אן זייער גלאנץ, אן דעם מעיק-אפ און אן די טייערע קליידער, האבן זיי אויסגעזען ווי פיר פויגלען איינגעשפארט אין א שטייג. "ווער פון אייך איז די אנפירערין?" האט איין וועכטער געפרעגט.
ראוזי האט געוויזן אויף סאמאנטא, און סאמאנטא האט געוויזן אויף ראוזי.
די מעשה האט זיך געענדיגט אין נאוועמבער 2014, ווען מען האט זיי געברענגט אין געריכט. סאמאנטא בארבאש איז ארויסגעקומען פון מאנהעטן קרימינאלן קאורט, זיך וואקלענדיג אויף אירע הויכע "גוטשי" שיך, בשעת איר פנים איז געווען בלאס טראץ איר פאלשן ברוינעם קאליר. דאס גאנצע גלאנץ איז פארשוואונדן, און עס איז נאר געבליבן א ביטערער טעם פון א שמוציגע פרשה וואס האט זיך ענדליך געענדיגט.
יענעם נאכמיטאג בין איך געפארן קיין נאנועט, ניו יארק, צו זען ראוזי. זי האט געעפנט די טיר מיט א פארזיכטיקן בליק. סאמאנטא האט איר שוין געשיקט א "טעקסט" פריער: "מיר האבן געהערט אז דו האסט געשלאסן א דיל מיט די פאליציי. זאלסט האבן הצלחה."
"אין אנהייב האב איך געטראכט: ניין, איך וויל נישט זיין קיין מסור," האט ראוזי מיר דערציילט בשעת זי איז געזעסן אויף איר קאנאפע, ארומגעוויקלט אין א טייערן 'גוטשי' דעקע, בשעת איר טאכטער שפילט זיך מיט בארבי-פאפעס אויפן שניי-ווייסן טעפיך. "אבער דאן האב איך אנגעהויבן טראכטן... איך בין די איינציגע פון די חברה וואס איז נארמאל, מיט א קאפ אויף די פלייצעס, מיט א קינד און א צוקונפט."
זי האט זיך בכלל נישט געזארגט וואס אירע אלטע חברטעס טראכטן, ספעציעל נישט סאמאנטא. "זי וועט שוין געפינען איר 'קאמאנדע' אין תפיסה," האט זי געזאגט מיט א ביטערן שמייכל. "איך האב געזען יענע טעלעוויזיע-סעריעס איבער תפיסות; זי וועט דארטן זיין די 'באס' איבער אלעמען."
דורכאויס דעם קומענדיגן יאר האב איך גערעדט מיט ראוזי פילע מאל. צום ערשט זענען דאס געווען פארמעלע אינטערוויוס, אבער מיט דער צייט פלעגט זי פשוט קלינגען אין די מערסט צופעליגע צייטן נאר צו שמועסן. זי פלעגט זיך באקלאגן אויף סאמאנטא און ווי זי האט "קאליע געמאכט אירע שטרעבונגען." אנדערע מאל פלעגט זי רעדן איבער אירע צוקונפט-פלענער אדער אירע שוועריקייטן מיט כעס און דעפרעסיע. "איך ווייס פארוואס מיר האבן דאס געטאן," האט זי מיר געזאגט איין מאל. "מענטשן וואס ליידן, טוען וויי אנדערע מענטשן." טראץ אירע שווערע פעלערן, איז געווען גרינג צו פארשטיין פארוואס קליענטן זענען געפאלן פאר איר כאראקטער. זי איז געווען קאמיש, טיף, און א מאדנע פילאסאפישע פרוי, ספעציעל ווען עס איז געקומען צו געלט און תאוות. "איך מוז פארשטיין דעם חילוק צווישן וואס איך 'וויל' און וואס איך 'דארף'," האט זי געזאגט בשעת זי האט מיר געוויזן איר ריזיגע זאמלונג פון טייערע האנט-טאשן. "ווייל דאס כסדר'דיגע 'וועלן' איז דאס וואס הרג'עט מיך."
אין פעברואר האבן מיר זיך געטראפן אויף לאנטש פאר איר סעסיע אין געריכט. ווען מיר זענען אנגעקומען, האט דער ריכטער נאך אויסגעהערט א פריערדיגע פאל איבער א שיסעריי. דער פראקוראר האט געוויזן א ווידעא וואו דער באשולדיגטער רעדט צו די פאליציי און פשוט פארפלאנטערט זיך אליין אין די אייגענע חובות. עס איז געווען שווער צו צוקוקן.
"וואס פאר א נאר," האט א מאן אין דער ערשטער ריי געמורמלט. עס האט זיך ארויסגעשטעלט אז דאס איז ראוזי'ס אדוואקאט, דער וואס האט קיינמאל נישט צוריקגעקלינגען צו מיר.
איך האב אנגעהויבן ווערן נערוועז פאר ראוזי, וואס האט כסדר אויסגעמיטן צו רעדן איבער די פונקטליכע באדינגונגען פונעם אפמאך וואס זי האט געזאלט באקומען. אבער זי אליין האט נישט אויסגעזען באזארגט בכלל. "נא, דאס איז סך-הכל א 'ווייס-קאלנער' פארברעכן," האט זי געזאגט קאלטבלוטיג. בשעת דער באשולדיגטער פאר אונז האט געבוקט זיין קאפ מיט חרטה, האט זי מיך געשטופט און געוויזן אויף איר טעלעפאן א רייע בילדער פון טייערע עסנווארג אויף 'Yelp'. "האסט ליב קאוויאר?" האט זי געפליסטערט. "איך האב עס ליב."
אלע פיר פרויען האבן פרובירט אלץ אין דער וועלט אויסצומיידן תפיסה, און די פארהאנדלונגען האבן זיך געשלעפט ביז נאוועמבער. דאן האבן קארינא און מארסי מודה געווען אין קאנספיראציע און גניבה. א פאר וואכן שפעטער האט אויך סאמאנטא בארבאש מודה געווען אין די זעלבע באשולדיגונגען. זייערע אורטיילן זענען געווען באשטימט פארן אנהייב פונעם נייעם יאר. דערווייל האט קארינא געפונען א נייע ארבעט אין מארקעטינג, און סאמאנטא ארבעט ווייטער אויף איר "שווימווארג" פירמע.
ראוזי'ס געריכט דאטום איז געווען באשטימט אויף פעברואר. דורכאויס די גאנצע צייט האט זי אויסגעזען גאנץ אפטימיסטיש צו דערציילן איר געשיכטע; זי האט מיר אפילו געזאגט אז זי טראכט צו ווערן א "מאטיוואציאנעלע רעדנערין" פונקט ווי דזשארדאן בעלפארט (דער 'וואלף פון וואל סטריט'). אבער שפעטער, ווען א פאקטן-קאנטראלירער פונעם זשורנאל האט איר געקלונגען צו באשטעטיגן די פרטים, האט זי פלוצלונג גע'טענה'ט אז זי האט אלץ נאר "אויסגעטראכט". ווען מיר האבן שפעטער גערעדט, האב איך איר געזאגט אז דאס איז אוממעגליך - איר גאנצע געשיכטע איז באשטעטיגט דורך צענדליגער פאליציי קלאגעס און פילע אינטערוויוס. זי האט דאס ענדליך מודה געווען.
"יעצט זאג איך דיר אז אלץ איז פיקציע," האט זי געזאגט נאכדעם וואס איך האב איר געפרעגט איבער אירע פלענער צו ווערן א בארימטע רעדנערין. זי האט זיך אפגעשטעלט פאר א לאנגע וויילע. "אויב דו ווילסט שרייבן די 'אויסגעטראכטע' מעשה וואס איך האב דיר דערציילט, קענסטו עס טון." דערנאך האט זי געזאגט דעם אמת וואס מיר האבן ביידע געוויסט:
"איך ראטעווע יעצט נאר מיין אייגענע הויט," האט זי געזאגט. "איך בין דא נאר פאר זיך אליין."
כאטש אלץ וואס איז געשען, האב איך איר ליב געהאט. מיר זענען געבליבן אין קאנטאקט. נישט לאנג צוריק, ווען מיר האבן גערעדט, האט זי מיר דערציילט אז זי וואוינט איצט אין קאליפארניע. איך האב נישט קיין באגריף צי דאס איז אמת אדער נישט, אבער אויב יא, האט זיך געהערט אז זי איז צופרידן. מיט איר חתן איז עס ווידער געווען אנגעצויגן, אבער זי האט שוין געפונען נײע פרײנד, אזוי זאגט זי. זי האט דערציילט וועגן א מאן וואס האט איר געהאלפן באקומען אן ארבעט אין פארקויפן מעדיצין, און זי האט זיך אויסגעלערנט ווי אזוי צו האנדלען מיט אקציעס אויף דער בערזע.
"די יונגע חברה דא לויפן מיר נאך," האט זי געזאגט מיט איר טיפישער חוצפה. "יעדער זאגט מיר: 'איך וועל דיך נעמען אויף מיין פריוואטן דזשעט, מיר וועלן פליען קיין טאמפא, מיר וועלן פארן קיין וועגאס'." זי האט נאך קיינעם נישט געזאגט יא, אבער זי טראכט וועגן דעם. "איך מיין," האט זי צוגעגעבן, "איך האב דאך אלע זייערע נומערן אין מיין טעלעפאן."
