לדעתי מישט מען צוזאם דא א קאשע אז ס'גייט א רויך.
קומען זאגן "ס'איז דאך דא גיטין דארט, במילא ווייזט דאס אז זייער סיסטעם ארבעט אויך נישט", איז גאר שיף.
דא רעדט מען פון 2 באזונדערע וועלטן וואס האבן 2 באזונדערע גאול.
זייער סיסטעם ארבעט בעסער פאר זייער גאול, און אונזער סיסטעם ארבעט בעסער פאר אונזער גאול.
אבער בלי שום ספק אז אויב איינער האט זייער גאול (וואס כהיום האבן מערערע פון אונז, זייער גאול), וועט אונזער סיסטעם נישט געהעריג ארבעטן פאר אים.
כלפי מה דברים אמורים:
אין די סעקולארע (אדער אפילו מאדערנע) גאס, האבן זיי א פשוטע סיבה אריינצוגיין אין א רילעישאנשיפ...: זיי האלטן אז זיין אין א רילעישאנשיפ מיט א פארטנער מאכט דאס לעבן "געשמאקער".
אין די גאר פרומע אידן גאס איז דא אן אנדערע סיבה אויף צו חתונה האבן...
אז מען האט חתונה קען מען האבן קינדער, און אז מען האט חתונה קען מען זיין אפגעהיטן וכו וכו
-קיינער האט נישט קיין צל של ספק אז בכדי צו קענען אינדזשויען לייף "מיט דיין פארטנער", דארף זיין "עפעס" קעמעסטרי...
מען וועט אויך נישט לייקענען אז לכה"פ ביז נישט לאנג צוריק האט מען ממש נישט געקוקט דערויף אין די חסידישע גאס. ווי נאר די משפחות האבן געשטימט, און די קאמפלימענטן זענען געווען שטארק, האט מען געמאכט א 15 מינוטגער בעשוי פשוט יוצא צו זיין די גמרא...
אבער ס'איז באמת נישט געווען קיין עכטע פראבלעם, ווייל ענדזשויען האט געמיינט לערנען א בלאט גמרא, פאר די ליידיג גייערס איז ענדזשוימענט געווען טשילן מיט די חברים, און פאר די פארפלאגטע איז ענדזשוימענט סתם אזוי געווען א טריפה'נע ווארט.
די שידוך סיסטעם פאר זיי האט טאקע דערפאר גאר גוט געארבעט פאר זיי, וויבאלד מען האט געקענט חתונה מאכן אינג (פארמיידן נסיונות), מען האט געקענט האבן קינדער אינג וכו וכו.
פארשטייט זיך אז א דור ישרים טעסט האט אויסגעפעלט, ווייל אז נישט קיין קינדער, איז דאך גארנישט דא... אבער מער פון א דור ישרים איז בעיקר געווען משפחה, שווארצע שטרימפ און ווייסע זאקן, פשוט זיכער צו מאכן אידישקייט און כבוד המשפחה.
און זעלבסט פארשטענדליך אז אזא צוגאנג ברענגט אויך אסאך ווייניגער גיטין. ווייל די ציל איז צו זיין חתונה'געהאט. איז אזוי לאנג ווי מען קען בלייבן חתונה'געהאט וועט מען עס פרובירן דורכשטופן.
אין די סעקולארע גאס איז אבער נישט שטארק אנגענומען צו האבן א פארטנער פשוט לשם האבן א פארטנער.
כהיום איז זייער אום-פאפולאר צו האבן א פארפייניגטע לעבן פשוט אויסצופילן עפעס א טיפערע ציל.
ביי זיי איז די ציל פון האבן א פארטנער, מען זאל קענען מער הנאה האבן אין לעבן.
איז פארשטייט זיך טאקע אז דאן פעלט אויס מער אריינצוקוקן אין וואס מען נעמט.
און דאס זעלבע אפילו נאכן נעמען עפעס מיינט דאס בכלל נישט אז ס'איז פאר אייביג.
אויב מיט די יארן טוישט מען זיך און מען פילט מער נישט קאנעקטעד, צוטיילט מען זיך און מען נעמט א צווייטע וכו וכו.
דאס קומען זאגן אז דארט איז יא אדער נישט דא מער גיטין ווי אונז, קומט בכלל נישט אריין ווען מען וויל מעסטן ווי הצלחה'דיג זייער אדער אונזער סיסטעם זענען...
די שאלה איז וואס איז דער ציל.
ס'איז נישט אז אונזער סיסטעם ברענגט ווייניגער גיטין, און זייערס ברענגט מער.
ס'איז די אנדערע ציל וואס מיר האבן, וואס דאס ברענגט מער אדער ווייניגער.
פאר די זעלבע סיבה פארוואס מיר בעשויען און זיי דעיטן, פאר די זעלבע סיבה איז ביי אונז גיטין טאבו און ביי זיי נישט.
אונזער קולטור שרייט "די עיקר זאלסט האבן א ווייב מיט קינדער", צו דו האסט יא אדער נישט קעמיסטרי שמעמסטרי מאכט נישט צופיל אויס.
במילא כאפ דאס ערשטע און זיץ מיט איר פאר אייביג, און שוין.
און ביי זיי זוכט מען געשמאקייט און ענדזשוימענט, וועט מען טאקע צוגיין דערצו שטאטער, און מען וועט אוועקגיין שנעלער.
איז יעצט אזוי... אויב ביי דיר איז די ציל דאס פון חתונה האבן "קדושה מיט קינדער", דאן גיי בעשוי אלל די וועי. פאר דיר, פאר דיינע קינדער, סטריקטלי בעשוי וכו
אויב ביי דיר איז די סיבה נאר "יעצטיגע געשמאק", גיי זייער סיסטעם אלל די וועי.
אויב איז דיין ציל ערגעץ וואו אינצווישן, מאך דיין סיסטעם אויך ערגעץ וואו אינצווישן... אביסל מער בעשויס, פאברענגען אביסל לענגער וכו וכו...
און פארשטייט זיך אז אויב ווען ס'קומט צו חתונה האבן ביסטו מער פון די באקוועמערע, וועט זיך עס אויך אנזעהן ביי די גיטין... וועסט גרינגער צוגיין צו א גט.
