תשובה בענין הדפסת תמונות נשים - וועקער 15

[כספי]

אזוי ווי ב"ה מ'האט זוכה געווען, און @כוואליעס האט א בילד פון א פרוי אויף די פראנט דעקל. יעצט דארף איך א זאק מיט מראה מקומות, צו בארוהיגן מיין ווייב פון תמונות נשים. איך בעט ברחמים איינער זאל שנעל צאמשטעלן א ליסטע פון מראה מקומות. ותבא עליו ברכת טוב.

 

[המן טאש]

די כרובים אין קדשי קדשים זענען געווען א זכר און א נקיבה בשעת תשמיש. (מעורים זה בזה)
ווער דארף מער מקור ווי דעם?

 

[פארבלאנדזשעט]

אזוי ווי ב"ה מ'האט זוכה געווען, און @כוואליעס האט א בילד פון א פרוי אויף די פראנט דעקל. יעצט דארף איך א זאק מיט מראה מקומות, צו בארוהיגן מיין ווייב פון תמונות נשים. איך בעט ברחמים איינער זאל שנעל צאמשטעלן א ליסטע פון מראה מקומות. ותבא עליו ברכת טוב.

Click to shrink...

אלע ארטסקרול ביכער די לעצטע צייט האבן געהעריג בילדער פון פרויען, סא וואס איז עס ערגער?

 

[יענקל פאדראשיק]

אזוי ווי ב"ה מ'האט זוכה געווען, און @כוואליעס האט א בילד פון א פרוי אויף די פראנט דעקל. יעצט דארף איך א זאק מיט מראה מקומות, צו בארוהיגן מיין ווייב פון תמונות נשים. איך בעט ברחמים איינער זאל שנעל צאמשטעלן א ליסטע פון מראה מקומות. ותבא עליו ברכת ט

Click to shrink...

רמב"ם איינע פון ערשטע דרוקען

 

[פעטע פישל]

די כרובים אין קדשי קדשים זענען געווען א זכר און א נקיבה בשעת תשמיש. (מעורים זה בזה)
ווער דארף מער מקור ווי דעם?

Click to shrink...

געווען באהאלטן אין קדשי קדשים.

וואס האט עס שייכות מיט אונזער שאלה?

 

[בן פלא]

32:40

View: https://youtu.be/SskIc3_XyTw?si=YVYdkVJQ5xokP3vD

 

[מי אני]

לגבי דעם וואס איך האב דא צוגעברענגט איבער דעם אז (קידושין מב.) אסור לאדם שיקדש את בתו כשהיא קטנה עד שתגדל ותאמר בפלוני אני רוצה, שרייבט דר. מיכאל סעטלוי אז הגם חז״ל האבן דן געווען אינעם תלמוד פון א טעארעטישן לעגאלע הלכה׳דיגע פּערספּעקטיוו איבער הייראטן ווען מיידלעך זענען אינג, האבן אידן אבער בימיהם בימי חז״ל פאקטיש געהייראט קרוב צו די 20. דר. סוּסען אקערמאן טענה׳ט אז דאס איז פשוט ווייל אין זייער תקופה, זייענדיג אז עסן און ערנערונג זענען נישט געווען אזוי בנמצא ווי היינט, און לעבן איז סתם אזוי געווען שווערער ווי היינט, זענען מיידלעך ביאלאגיש שפעטער אָנגעקומען צו פּיוּבּערטי (הגם די גמרא איז דן איבער ימי נערות ובגרות).

ומענין לענין באותו ענין לגבי די עקספּליסיט משלים אין די נבואות פון יחזקאל בפט״ז ופכ״ג (און ווי מסכת סוטה קען פאררעכענט ווערן ווי ״פּאָרן״), האט דר. עתליה בּרענער זיי מגדיר געווען אלס ״פּאָרנאָפּראפעטיקס״, זייענדיג אז:

Pornography is the representation of sexual acts which arouses sexual excitement. . . Pornography is not simply the representation of sexual fantasy but that of violent sexual fantasy​

Click to shrink...

אין וועלכעס קאטעגאריע זי טענה׳ט אז די נבואות פאלן אריין. (דר. ענדרוּ סלוֺין טענה׳ט אז דאס האט דער נביא טאקע גענוצט פאר שׁאַק וועליוּ אז זיין אדיענץ זאל אים אויסהערן.) דר. אהרן קאלער טענה׳ט אז פארקערט ווי מ׳מיינט סתם אזוי, איז די כוונה פונעם נביא דערמיט אז דער (מענערישע) ליינער, אפילו אין זיין צייט, זאל זיך אָננעמען פאר די פרוי ישראל אין די משל און נישט פאר ג-ט, וועלכער האט איר נישט אדאפּטירט און איז דא כעין אַן עבּיוזער כביכול (הגם אז ער איז געווארן קאָקאָלדעד), וואס אט די טשיילד עבּיוז דורכאויס ווען ישראל/די מיידל איז אויפגעוואקסן האט איר גורם געווען צו זיין אזוי (דר. דוד האלפערין טענה׳ט אז יחזקאל האט דאס אלעס אזוי אראפגעלייגט ווייל ער אליינס איז דאס דורכגעגאנגען). אבער אפילו אזוי איז מען דאך מחוייב צו פאלגן ג-ט. (ער ברענגט ארויס אז חז״ל האבן עס אנדערש גע׳דרש׳נט ארויס פון איר פשט, בלדוגמא אז די דם איז מרמז לדם מילה ופסח, ווייל דעמאלטס איז שוין ג-ט׳ס חסד וטוב אָנגענומען געווארן אלס עקסיאמעטיק און זיכער. און דערפאר טאקע איז מעגליך אז ר׳ אליעזר איז געווען קעגן לערנען דעם פרק כדאיתא במגילה כה:.)

ולגבי דר.האַוּערד איילבערג-שווארץ׳ס טענה אז די תורה האט שולל געווען דאס אז ג-ט האט א תבנית, איז ווייל זי האט געוואלט שולל זיין זיין האבן אַן אבר הזכרות וואס דאס טוהט עמעסקיולעיטן, אין א פּאטריארכישע געזעלשאפט, די זכרים פון זיין פאלק ישראל. אין דעם שרייבט דר. קאלער:

ווי צוגעברענגט האט דר. איילבערג-שווארץ טאקע גע׳טענה׳ט אז דאס איז די סיבה אז חז״ל זענען געווען קעגן לערנען מעשה מרכבה, וויבאלד דארט דערמאנט יחזקאל די לענדן פון ג-ט. דאס קען געבן א הבנה אויך אין פארוואס ר׳ אליעזר איז געווען קעגן לערנען די פרק אין יחזקאל וכנ״ל, ועיין ברמ״א באו״ח סימן תכח סעיף ח, ובכלל טרעפט מען בשבת יג: אז בקשו לגנוז ספר יחזקאל.

אגב, דר. דזשאַן הוּנעגארד טענה׳ט אז דאס וואס די קולטור פון תנ״ך און די קולטורן רינגסט ארום איר פלעגן אויסטוהן די נואפת נאקעט אזוי ווי אין די פרק אין יחזקאל, איז נישט געווען אזוי ווייט איר צו פארשעמען ווי אין די פרק אין יחזקאל, נאר איידער צו צייגן סימבאליש אז זי האט שוין נישט קיין שום קלעים צו איר מאן׳ס עסטעיט. דר. דניאל קריסטאפער-סמיט טענה׳ט אז יחזקאל האט דאס אזוי אראפגעלייגט אלס זיין טראַמאַ פונעם מלחמה, וואו די בבליים האבן אזוי געטוהן צו די וועמען זיי האבן געפאנגען, און דאס וואלט טאקע געטריבן די ליינערס דערפון זיך צו אידענטיפיצירן מיט דאס מיידל, וואס אין די משל איז דאך די מיידל זיי אליינס.

 

[גראז שניידער]

רמב"ם איינע פון ערשטע דרוקען

Click to shrink...

אפשר פאר דעם האט מען נישט געלאזט לערנען רמב"ם

 

[Mendy 18]

אפשר פאר דעם האט מען נישט געלאזט לערנען רמב"ם

Click to shrink...

ביי אונז אין חב"ד האט מען געלערנט נאר רמב"ם....

אפשר פארדעם האבן די פרויען זוכה געווען צו אזא קירבה יתירה......

 

[בן עיר]

אפשר פאר דעם האט מען נישט געלאזט לערנען רמב"ם

Click to shrink...

עס איז נישט נאר די ספר זייער אסאך ספרים פון יענע צייט האט די סארט בילדער
אגב דאס איז כסף משנה פונעם בית יוסף אויף רמב"ם געדרוקט בחייו

וואו האט מען נישט געלאזט לערנען רמב"ם אפשר מיינסטו מורה נבוכים להרמב"ם? דאס איז משנה תורה להרמבם וואס איז אין יעדע ביהמ"ד אדער מיינסטו די אלטע מחלוקת פון די חכמי צרפת אין צייטן פון די ראשונים?

 

[מי אני]

אינעם דיון צי פּאָרנאגראפיע קען זיין אַרט, טענה׳ט דר. סטיפען מאָמפארד אז אז דאס וועט אלס דעפינירט ווערן לויט די סאָבּיעקטיווע צוגאנג און קאנטעקסט פונעם קוקער. ער נוצט די דוגמאות פון די (קאנטראווערסיאנאלע) 1866 ווערק ״די אָרידזשין פון די וועלט״, אדער ״די שלאפערס״ פון דער פראנצויזישער אַרטיסט גוסטאוו קארבּעי, אדער ״די טערקישע באד״ פון יענע תקופה דורך זשאן-אָגוסט-דאַמיניִק אינגרעס (אגב אין די פּעינטינגס זעהט מען דעם געדאנק פון וואס חז״ל ברענגן צו בשבת נז: אז ניחא לה לאשה שתראה כבעלת בשר ע״ש, זייענדיג אז אמאל ווען עסן איז נישט געווען אזוי בהרחבה ווי היינט איז דאס געווען א סימן פון געזונט וכו׳. ואגב, טאקע דער טערקישער סולטאן איבּראַהים האט געגליכן גראבע פרויען), ווי אויך די ווערק פון עגאן שיעלע, די ווערק פון פראנז וואַן בּעיראס, די ווערק פון מיהאלי זיטשי, די ווערק פון פּיטער פענדי, אדער די אַרטיסטיק פאטאגרעפס פון דר. דאָן וואָלי (און דזשעפרי סילווערטאָרן), וכהנה רבות. זיי זענען למעשה אַרט אין מוזעאומס, אבער קענען פארט פאררעכענט ווערן ווי פּארנאגראפיע, ווענדענדיג זיך טאמער איז זיין כוונה אין זיין דאס קוקן צו ווערן אָנגערייצט באופן מעשי און האבן א חלק פון די סעקשואלע תענוג ער זעהט דערין.

דאס איז ווייל די הגדרה פון ״פּארנאגראפיע״ איז וואו די עיקר מטרה פונעם ווערק איז אז עס זאל ברענגן דעם קוקער צו ווערן אנגערייצט און וועלן זיין א חלק (באופן מה) פון די תענוג וואס ווערט דעפּיקטעד דערין. משא״כ אַרט באציהט זיך בעיקר צום ראציאנאלן שכל פונעם מענטש וואס זאל ענגעידזשן דערמיט, און נישט בלויז קיוּס פאר זיינע אינסטינקטס (הגם אַרטיסטישע פּאָרן קען אויך האבן עלעמענטן אין זיך וועלכע ענגעידזשן די שכל, אבער דאס איז נישט די עיקר שבה לע״ע). דאס איז לכאורה א פירכא צו דעם אז מסכת סוטה זאל פאררעכענט ווערן ווי ״פּארנאגראפיע״, זייענדיג אז דאס איז לכאורה נישט די מטרה פון די ווערק בכלל. פונקט ווי ווען חז״ל רעדן בעצם פון א גענגבּענג בשיח ההלכתית בקידושין פ: ואפשר ג״כ לעיל בדף ט: דאס איז די סיבה פארוואס דאס איז נישט פּארנאגראפיש, ווי ער שרייבט:

In the case of a gynaecology text book the medical student can look at the very same places that someone looks at sexually, but can choose not to see them sexually. Two viewers could focus on the clitoris, for example, but the student sees it medically and the other sees it sexually. It does not seem to be a matter of which parts of the image one looks at, therefore, but how one looks at them. The question is whether one uses the images to indulge one’s sexual feelings or not. The context will usually show us whether we are licensed to indulge those feelings or not​

Click to shrink...

און דאס איז די געדאנק אונטער דאס וואס דער שופט פּאַטער סטוּארט האט ווי באקאנט געזאגט דערויף לגבי דעפינירן וואס ״פּאָרנאגראפיע״ איז, ״איך ווייס דאס ווען איך זעה דאס.״ והיינו, אז עס ווענדט זיך טאקע אינעם פּערספּעקטיוו פונעם קוקער, זייענדיג אז ״קוקן״ איז אַן אקטיווע אקט און ווי צוויי מענטשן קענען זעהן דעם זעלבן זאך אבער פארט אנדערש. און עראטישע אַרט איז וואו עס קען דינען אלס ביידע. (דאס אלעס גייט צוזאמען מיט עליזאַבּעט ענסקאמב׳ס הגדרה פון ״כוונה״ אז עס האט צו טוהן מיט די ענטפער פון ״פארוואס?״ מ׳האט געטוהן דעם אקט.)

אט דאס אלעס איז בעצם וואס ווערט ארויסגעברענגט אינעם תשובה: וויבאלד די כוונה און קאנטעקסט פון בילדער פון פרויען אין אויסגאבעס איז נישט אלס גלעמאר, עראטיש, אדער צו זיין רייצענד בכלל, איז דאס נישט קיין פראבלעם (על אף אז עס איז פארט שייך אז איינער זאל צוקומען עי״ז לידי תאוה). ווי אויך איז יתכן לומר, ואפילו פון א הלכה׳דיגע פּערספּעקטיוו, אז אסאך פון די ווערק וועלכע זענען געמאכט געווארן פאר (אפאר) הונדערט יאר צוריק, וואס ווערט היינט גערעכענט ווי נאר עראטישע אַרט, איז מעיקרא געמאכט געווארן ריין מיט א כוונה פון זיין רייצענד און איז געווען די פּאָרן פון יענע תקופה. כהיום אבער, זייענדיג אז דאס איז שוין נישט עפעס וואס איז רייצענד (זייענדיג אז מ׳איז געוואוינט צו פילמס און דאס אלעס זעהט נישט אויס גענוג עכט וכו׳ וכו׳), איז דאס שוין נאר (צום מערסטענסט) עראטישע אַרט. עכ״פ עס איז נישט מער ווי אין די גדר פון הסתכלות בבהמה חיה ועוף כשמזדקקין זכר לנקיבה וואס ווען ער באטראכט דאס מיט אַן אַרטיסטישן פּערספּעקטיוו און בליק איז דאס ווי ער איז עסוק במלאכה וואס דאן איז דאס נישט קיין פראבלעם, ועיין באבה״ע סימן כג סעיף ג.

 

[דוד שריפטליך]

אינעם דיון צי פּאָרנאגראפיע קען זיין אַרט, טענה׳ט דר. סטיפען מאָמפארד אז אז דאס וועט אלס דעפינירט ווערן לויט די סאָבּיעקטיווע צוגאנג און קאנטעקסט פונעם קוקער. ער נוצט די דוגמאות פון די (קאנטראווערסיאנאלע) 1866 ווערק ״די אָרידזשין פון די וועלט״, אדער ״די שלאפערס״ פון דער פראנצויזישער אַרטיסט גוסטאוו קארבּעי, אדער ״די טערקישע באד״ פון יענע תקופה דורך זשאן-אָגוסט-דאַמיניִק אינגרעס (אגב אין די פּעינטינגס זעהט מען דעם געדאנק פון וואס חז״ל ברענגן צו בשבת נז: אז ניחא לה לאשה שתראה כבעלת בשר ע״ש, זייענדיג אז אמאל ווען עסן איז נישט געווען אזוי בהרחבה ווי היינט איז דאס געווען א סימן פון געזונט וכו׳. ואגב, טאקע דער טערקישער סולטאן איבּראַהים האט געגליכן גראבע פרויען), ווי אויך די ווערק פון עגאן שיעלע, די ווערק פון פראנז וואַן בּעיראס, די ווערק פון מיהאלי זיטשי, די ווערק פון פּיטער פענדי, אדער די אַרטיסטיק פאטאגרעפס פון דר. דאָן וואָלי, וכהנה רבות. זיי זענען למעשה אַרט אין מוזעאומס, אבער קענען פארט פאררעכענט ווערן ווי פּארנאגראפיע, ווענדענדיג זיך טאמער איז זיין כוונה אין זיין דאס קוקן צו ווערן אָנגערייצט באופן מעשי און האבן א חלק פון די סעקשואלע תענוג ער זעהט דערין.

דאס איז ווייל די הגדרה פון ״פּארנאגראפיע״ איז וואו די עיקר מטרה פונעם ווערק איז אז עס זאל ברענגן דעם קוקער צו ווערן אנגערייצט און וועלן זיין א חלק (באופן מה) פון די תענוג וואס ווערט דעפּיקטעד דערין. משא״כ אַרט באציהט זיך בעיקר צום ראציאנאלן שכל פונעם מענטש וואס זאל ענגעידזשן דערמיט, און נישט בלויז קיוּס פאר זיינע אינסטינקטס (הגם אַרטיסטישע פּאָרן קען אויך האבן עלעמענטן פון וואס ענגעידזשן די שכל אין זיך). דאס איז לכאורה א פירכא צו דעם אז מסכת סוטה זאל פאררעכענט ווערן ווי ״פּארנאגראפיע״, זייענדיג אז דאס איז לכאורה נישט די מטרה פון די ווערק בכלל. פונקט ווי ווען חז״ל רעדן בעצם פון א גענגבּענג בשיח ההלכתית בקידושין פ: ואפשר ג״כ לעיל בדף ט: דאס איז די סיבה פארוואס דאס איז נישט פּארנאגראפיש, ווי ער שרייבט:

און דאס איז די געדאנק אונטער דאס וואס דער שופט פּאַטער סטוּארט האט ווי באקאנט געזאגט דערויף לגבי דעפינירן וואס ״פּאָרנאגראפיע״ איז, ״איך ווייס דאס ווען איך זעה דאס.״ והיינו, אז עס ווענדט זיך טאקע אינעם פּערספּעקטיוו פונעם קוקער, זייענדיג אז ״קוקן״ איז אַן אקטיווע אקט און ווי צוויי מענטשן קענען זעהן דעם זעלבן זאך אבער פארט אנדערש. און עראטישע אַרט איז וואו עס קען דינען אלס ביידע. (דאס אלעס גייט צוזאמען מיט עליזאַבּעט ענסקאמב׳ס הגדרה פון ״כוונה״ אז עס האט צו טוהן מיט די ענטפער פון ״פארוואס?״ מ׳האט געטוהן דעם אקט.)

אט דאס אלעס איז בעצם וואס ווערט ארויסגעברענגט אינעם תשובה: וויבאלד די כוונה און קאנטעקסט פון בילדער פון פרויען אין אויסגאבעס איז נישט אלס גלעמאר, עראטיש, אדער צו זיין רייצענד בכלל, איז דאס נישט קיין פראבלעם (על אף אז עס איז פארט שייך אז איינער זאל צוקומען עי״ז לידי תאוה). ווי אויך איז יתכן לומר, ואפילו פון א הלכה׳דיגע פּערספּעקטיוו, אז אסאך פון די ווערק וועלכע זענען געמאכט געווארן פאר (אפאר) הונדערט יאר צוריק, וואס ווערט היינט גערעכענט ווי נאר עראטישע אַרט, איז מעיקרא געמאכט געווארן ריין מיט א כוונה פון זיין רייצענד און איז געווען די פּאָרן פון יענע תקופה. כהיום אבער, זייענדיג אז דאס איז שוין נישט עפעס וואס איז רייצענד (זייענדיג אז מ׳איז געוואוינט צו פילמס און דאס אלעס זעהט נישט אויס גענוג עכט וכו׳ וכו׳), איז דאס שוין נאר עראטישע אַרט.

Click to shrink...

wow

 

[Shauly101]

שיין!