איך האב נאר געוואלט זאגן אז, כ'האב פארגעסן וואס כ'האב געוואלט שרייבן..
אייגענטליך, האב איך מיר יעצט דערמאנט בשעת'ן שרייבן.
אסאך מאל ווען מ'פארגעסט עפעס און מ'פראבירט זיך עס צו דערמאנען שפירט מען אזא חלל אינעם מח, די מעמארי פעלט, מ'ווייסט פונקטליך וואס מ'האט נישט פארגעסן, אבער די נאמען, זאך, געדאנק וואס איז ארויס פון קאפ פילט זיך ווי א שווארצע לאך פון וואס מ'קען נישט פטור ווערן, און דער מער מ'קאנצעטרירט דערויף אלס שווערע זיך צו דערמאנען.
דאס איז אבער נאר א האלבע געשיכטע.
די גרעסערע פראבלעם איז אז איינמאל מ'דערמאנט זיך שוין יא וואס מ'האט געוואלט זאגן אדער טראכטן פילט זיך דער אויבנדערמאנטע חלל למעשה נישט אן, די לאך בלייבט גרעסער ווי די גוטע געפיל פון זיך דערמאנען, אזא אין הקומץ משביע את הארי בחינה, מעגליך גאר א מעמארי שרינקט ווען מ'געדענקט עס און עס בלאזט זיך אויף ווען מ'פארגעסט עס.
פוינט איז אז יעצט נאכן זיך דערמאנען וואס כ'האב געוואלט שרייבן קראצט מיר נאך אלץ אין קאפ די פריערדיגע מצב פון עס האבן פארגעסן.
