איך בין נישט אינעם סוגיא יעצט, אבער דאכט זיך מיר אז חמץ נוקשה איז מבואר אין די פוסקים אז עס איז ראוי לאכילה קצת, אויב עס איז נפסל מאכילת כלב איז נישט דא ביי דעם קיין שום איסור - חוץ אויב איינער עסט עס וואס דעמאלטס איז 'אחשביה' און דאס איז לכאורה געווען זיין כוונה - אז עס איז נישט עומד לאכילה און איז נישט שייך ביי דעם אחשביה.
אז עס איז נישט א מאכל זאגט מען נישט אחשביה
און אזוי ווי עס איז נישט דא קיין הרגשה ,האט מען מיקל געוועהן ביי דבר שאינו מקבל טומאה , אבער א ליינער איז דאך ספעציעל מענופעקטשורט מקבל צוזיין אלע דיסטשארדזשעס פון די פרוי און עס איז א עד בדוק, וואס מען נוצט מקבל זיין דם , קיין מאכולת איז דארט נישט דא , איז אפילו א טיפת דם גלייך ווי א ראיה,ווייל עס איז קלאהר כשמש ביום אז עס איז פון מקור דמיה.פליעז צייכען אהן וועלכע סעיף די רעפערענסט
איך בין נישט קלאָר וואס דיין טענה איז. די האלטסט אז עס איז נישט נפסל מאכילת כלב? (אדער מאכילת אדם - ווי @יין שרף האט געברענגט)וואס עפעס? איז עס ראוי לאכילה קצת?
לכאורה סימן תמב סעיף א' אין די נושאי כלים, און סעיף ד? עיי"ש
איך באציה זיך צו א סטעיטמענט פון רבי שמואל וואס זאגט ,לפי הבנתי,אז חמץ וואס שטייט נישט צו עסען איז מותר בהנאה ווייל עס איז נישט א אוכל פון חמץ .
דארטען זאגט ער אז תערובת חמץ וואס איז נישט ראוי לאכול מעג מען משהה זיין אום פסח ,אבער עס איז נישט
